مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ۝١

سوگند به اين شهر [مكّه‌]

وَأَنتَ حِلٌّۢ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ۝٢

شهرى كه تو ساكن آن هستى

وَوَالِدٍۢ وَمَا وَلَدَ ۝۳

و قسم به پدر [ابراهيم‌]، و فرزندى كه آورد

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَٰنَ فِى كَبَدٍ ۝٤

كه ما انسان را در رنج آفريديم

أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌۭ ۝٥

آيا مى‌پندارد كه هيچ كس نمى‌تواند بر او دست يابد

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًۭا لُّبَدًا ۝٦

مى‌گويد: مال انبوهى را نابود كردم

أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ۝۷

آيا مى‌پندارد كسى او را نديده

أَلَمْ نَجْعَل لَّهُۥ عَيْنَيْنِ ۝۸

آيا براى او دو چشم نساختيم

وَلِسَانًۭا وَشَفَتَيْنِ ۝۹

و يك زبان و دو لب

وَهَدَيْنَٰهُ ٱلنَّجْدَيْنِ ۝١۰

و او را به دو راه مشخص ره نموديم

فَلَا ٱقْتَحَمَ ٱلْعَقَبَةَ ۝١١

ولى او از آن گردنه بالا نرفت

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْعَقَبَةُ ۝١٢

و تو چه مى‌دانى آن گردنه چيست

فَكُّ رَقَبَةٍ ۝١۳

آزاد كردن برده‌اى

أَوْ إِطْعَٰمٌۭ فِى يَوْمٍۢ ذِى مَسْغَبَةٍۢ ۝١٤

يا اطعام به روز قحطى

يَتِيمًۭا ذَا مَقْرَبَةٍ ۝١٥

به يتيمى خويشاوند

أَوْ مِسْكِينًۭا ذَا مَتْرَبَةٍۢ ۝١٦

يا مستمندى خاك‌نشين

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْمَرْحَمَةِ ۝١۷

وانگهى از كسانى باشد كه ايمان آوردند و يكديگر را به صبر توصيه كرده و به ترحّم سفارش كردند

أُو۟لَٰٓئِكَ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ۝١۸

آنها اهل سعادتند

وَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا هُمْ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ۝١۹

و آنها كه به آيات ما كافر شدند اهل شومى و شقاوتند

عَلَيْهِمْ نَارٌۭ مُّؤْصَدَةٌۢ ۝٢۰

بر آنها آتشى سرپوشيده است [كه راه نفسى ندارد]