مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا ۝١

سوگند به خورشيد و روشنايى آن

وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ۝٢

و به ماه چون از پى آن برآيد

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ۝۳

و قسم به روز چون آن را هويدا سازد

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا ۝٤

و به شب وقتى كه آن را بپوشد [و آفاق را تاريك سازد]

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ۝٥

و به آسمان و آنكه بنايش كرد

وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا ۝٦

و به زمين و آن كه آن را گستراند

وَنَفْسٍۢ وَمَا سَوَّىٰهَا ۝۷

و سوگند به نفس آدمى و آنكه او را سامان داد

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا ۝۸

پس [تشخيص‌] فجور و تقوى را به وى الهام كرد

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ۝۹

بى‌شك هر كه خود را تزكيه كرد رستگار شد

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ۝١۰

و بى‌گمان آنكه خود را بيالود، محروم گشت

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ ۝١١

ثمود از روى سركشى [پيامبرشان‌] را تكذيب كردند

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا ۝١٢

آنگاه كه شقى‌ترين آنها به پاخاست

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَٰهَا ۝١۳

پس پيامبر خدا به آنها گفت ناقه خدا را با آب خوردنش [آزاد] گذاريد

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا ۝١٤

ولى او را تكذيب نمودند و ناقه را پى كردند، پس خدا آنها را به گناهانشان بگرفت و با خاك يكسانشان كرد

وَلَا يَخَافُ عُقْبَٰهَا ۝١٥

و از عاقبت آن باكى نمى‌داشت