مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلْفَجْرِ ۝١

به سپيده دم سوگند

وَلَيَالٍ عَشْرٍۢ ۝٢

و به شب‌هاى ده‌گانه

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ ۝۳

و به زوج و فرد

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ۝٤

و به شب سوگند، آنگاه كه برود

هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌۭ لِّذِى حِجْرٍ ۝٥

آيا در آن براى خردمند سوگندى هست

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ۝٦

آيا نديدى پروردگارت با قوم عاد چه كرد

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ ۝۷

با ارم كه داراى كاخ‌ها و ستون‌ها بود

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَٰدِ ۝۸

كه نظيرش در بلاد ديگر ساخته نشده بود

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُوا۟ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ ۝۹

و با قوم ثمود كه در آن وادى سنگ را مى‌بريدند

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ ۝١۰

و با فرعون صاحب ميخ‌ها [ى شكنجه‌]

ٱلَّذِينَ طَغَوْا۟ فِى ٱلْبِلَٰدِ ۝١١

همان‌ها كه در شهرها طغيان كردند

فَأَكْثَرُوا۟ فِيهَا ٱلْفَسَادَ ۝١٢

و در آنها فساد را به اوج رساندند

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ۝١۳

پس پروردگارت تازيانه عذاب را بر سرشان كوفت

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ ۝١٤

به تحقيق پروردگار تو البته در كمين است

فَأَمَّا ٱلْإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ ۝١٥

اما آدمى را چون پروردگارش بيازمايد و او را گرامى داشته نعمتش دهد گويد: خدايم مرا گرامى داشت

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَٰنَنِ ۝١٦

و اما چون او را بيازمايد و روزيش را تنگ سازد پس گويد: پروردگارم مرا خوار كرد

كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ ۝١۷

چنين نيست [كه خيال مى‌كنيد] بلكه شما يتيمان را گرامى نمى‌داريد

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ۝١۸

و يكديگر را بر اطعام بينوايان ترغيب نمى‌كنيد

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًۭا لَّمًّۭا ۝١۹

و ميراث [ضعيفان‌] را يكجا مى‌خوريد

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّۭا جَمًّۭا ۝٢۰

و مال را بسيار دوست مى‌داريد [در حد دلباختگى‌]

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّۭا دَكًّۭا ۝٢١

چه خيال مى‌كنيد، وقتى كه زمين درهم شكست و به سختى متلاشى گرديد

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّۭا صَفًّۭا ۝٢٢

و [فرمان‌] پروردگارت فرا رسيد و فرشتگان صف در صف حاضر شدند

وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍۢ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ ۝٢۳

و در آن روز جهنم را حاضر كنند، آن زمان است كه انسان بيدار شود، اما از اين بيدارى او را چه سود؟

يَقُولُ يَٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى ۝٢٤

گويد: اى كاش براى اين زندگى‌ام چيزى فرستاده بودم

فَيَوْمَئِذٍۢ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌۭ ۝٢٥

پس در آن روز هيچ كس مانند عذاب كردن او عذاب نمى‌كند

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌۭ ۝٢٦

و هيچ كس مانند بند كشيدن او به بند نمى‌كشد

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ ۝٢۷

تو اى جان آرام يافته، به اطمينان رسيده

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةًۭ مَّرْضِيَّةًۭ ۝٢۸

به سوى پروردگارت بازگرد كه تو از او خشنود و او از تو خشنود است

فَٱدْخُلِى فِى عِبَٰدِى ۝٢۹

پس به جمع بندگانم در آى

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى ۝۳۰

و در بهشت من داخل شو