مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرْقًۭا ۝١

سوگند به فرشتگانى كه به سختى [جان‌ها] را بر مى‌كنند

وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشْطًۭا ۝٢

و فرشتگانى كه [جان مؤمنان‌] را بامدارا مى‌گيرند

وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبْحًۭا ۝۳

و سوگند به فرشتگانى كه بسى تيزروند

فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبْقًۭا ۝٤

پس بر يكديگر پيشى گيرند

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا ۝٥

و آنان كه امور را تدبير مى‌كنند

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ۝٦

روزى كه آن زلزله [وحشتناك‌] همه چيز را بلرزاند

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ۝۷

و در پى آن لرزه‌اى [ديگر] رخ دهد

قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ ۝۸

دل‌هايى در آن روز مضطرب باشد

أَبْصَٰرُهَا خَٰشِعَةٌۭ ۝۹

ديدگانشان هراسناك و فرو شكسته است

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ۝١۰

گويند: آيا ما به زندگى مجدد بازگردانده مى‌شويم

أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمًۭا نَّخِرَةًۭ ۝١١

آيا وقتى كه استخوان‌هاى پوسيده‌اى شديم [دوباره باز مى‌گرديم‌]

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ ۝١٢

گويند: در اين صورت آن باز گشتى زيانبار است

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ۝١۳

ولى اين بازگشت تنها با يك نهيب واقع مى‌شود

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ۝١٤

پس به ناگاه همگى بر عرصه محشر ظاهر مى‌شوند

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ۝١٥

آيا داستان موسى به تو رسيده است

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ۝١٦

آن وقت كه پروردگارش او را در وادى مقدس «طوى» ندا داد

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ۝١۷

به سوى فرعون برو كه او سر برداشته است

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ۝١۸

پس بگو: آيا مى‌خواهى پاكيزه شوى

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ۝١۹

و من تو را به سوى پروردگارت راه نمايم تا خدا ترس شوى

فَأَرَىٰهُ ٱلْءَايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ۝٢۰

پس بزرگ‌ترين معجزه را به وى نشان داد

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ۝٢١

اما او تكذيب كرد و نافرمانى نمود

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ۝٢٢

آن‌گاه روى گردانيد و دست به كار شد

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ۝٢۳

[و مردم را] جمع كرد و فرياد بر آورد

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ۝٢٤

پس گفت: من پروردگار برتر شمايم

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْءَاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ۝٢٥

پس خدا او را به كيفر آخرت و عذاب اين دنيا بگرفت

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ۝٢٦

به راستى در اين [داستان‌] عبرتى است براى كسى كه بترسد

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ۝٢۷

آيا آفرينش شما سخت‌تر است يا آسمان كه بنايش كرد

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ۝٢۸

سقفش را برافراشت و آن را سامان داد

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ۝٢۹

و شبش را تاريك و روزش را نمايان كرد

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ۝۳۰

و پس از آن زمين را بگسترد

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ۝۳١

آب و چراگاهش را از آن بيرون آورد

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ۝۳٢

و كوه‌ها را استوار نمود

مَتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ۝۳۳

تا شما و چهارپايانتان را بهره‌اى باشد

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ۝۳٤

پس چون آن مصيبت بزرگ در رسد

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ۝۳٥

آن روز است كه آدمى آنچه را كوشيده به ياد آورد

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ۝۳٦

و دوزخ براى هر كسى ببيند ظاهر گردد

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ۝۳۷

پس اما آن كه سركشى كرد

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ۝۳۸

و زندگى پست‌تر را برگزيد

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ۝۳۹

پس همانا دوزخ جايگاه اوست

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ۝٤۰

و اما آن كس كه از مقام پروردگارش ترسان بود و خويشتن را از هوس‌ها بازداشت

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ۝٤١

پس همانا بهشت جايگاه اوست

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ۝٤٢

از تو در باره‌ى رستاخيز مى‌پرسند كه برپائيش كى است

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ۝٤۳

تو را با سخن گفتن در آن چه كار

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ۝٤٤

سر انجام آن به جانب پروردگار توست

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ۝٤٥

تو فقط بيم دهنده‌ى كسى هستى كه از آن بترسد

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ۝٤٦

روزى كه آن را ببينند [پندارند كه‌]، گويى توقفشان [در دنيا] جز شامگاهى يا بامدادى بيش نبوده است