مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ۝١

در باره‌ى چه چيز از يكديگر مى‌پرسند

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ ۝٢

در باره‌ى آن خبر بزرگ

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ۝۳

همان كه همواره در آن اختلاف دارند

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝٤

چنين نيست [كه مى‌پندارند]، زودا كه بدانند

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝٥

باز هم چنين نيست [كه مى‌پندارند]، زودا كه بدانند

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَٰدًۭا ۝٦

آيا زمين را آسايشگاه نكرديم

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًۭا ۝۷

و كوه‌ها را ميخ‌هاى [آن قرار نداديم‌]

وَخَلَقْنَٰكُمْ أَزْوَٰجًۭا ۝۸

و شما را زوج‌ها آفريديم

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًۭا ۝۹

و خوابتان را مايه آسايش قرار داديم

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًۭا ۝١۰

و شب را پوششى گردانيديم

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًۭا ۝١١

و روز را براى كسب و كار ساختيم

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًۭا شِدَادًۭا ۝١٢

و بر فراز شما هفت آسمان استوار بنا كرديم

وَجَعَلْنَا سِرَاجًۭا وَهَّاجًۭا ۝١۳

و [در آن‌] چراغى پرتو افشان نهاديم

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءًۭ ثَجَّاجًۭا ۝١٤

و از ابرهاى فشرده آبى ريزان فرو فرستاديم

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّۭا وَنَبَاتًۭا ۝١٥

تا به وسيله آن، دانه و گياه بر آوريم

وَجَنَّٰتٍ أَلْفَافًا ۝١٦

و باغ‌هاى پردرخت

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَٰتًۭا ۝١۷

به يقين روز داورى زمان وعده است

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًۭا ۝١۸

روزى كه در صور دميده شود، پس گروه گروه بياييد

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًۭا ۝١۹

و آسمان گشوده شود، پس درهايى شود

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ۝٢۰

و كوه‌ها به راه انداخته شوند و سرابى گردند

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًۭا ۝٢١

بى‌ترديد دوزخ كمينگاهى شود

لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابًۭا ۝٢٢

براى سركشان محل بازگشت است

لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًۭا ۝٢۳

كه روزگارانى دراز در آن بمانند

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًۭا وَلَا شَرَابًا ۝٢٤

نه خنكى در آن مى‌چشند و نه نوشيدنى

إِلَّا حَمِيمًۭا وَغَسَّاقًۭا ۝٢٥

مگر آبى جوشان و خونابه

جَزَآءًۭ وِفَاقًا ۝٢٦

پاداشى است موافق كردار

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًۭا ۝٢۷

چرا كه آنان هيچ حسابى را باور نداشتند

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابًۭا ۝٢۸

و آيات ما را سخت دروغ مى‌شمردند

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَٰهُ كِتَٰبًۭا ۝٢۹

و حال آن كه ما همه چيز را به صورت مكتوب بر شمرده‌ايم

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ۝۳۰

پس بچشيد كه هرگز جز عذابتان نيفزاييم

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ۝۳١

مسلما براى پارسايان كاميابى بزرگى است

حَدَآئِقَ وَأَعْنَٰبًۭا ۝۳٢

باغ‌ها و انواع انگورها

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًۭا ۝۳۳

و دختران نارپستان همسال

وَكَأْسًۭا دِهَاقًۭا ۝۳٤

و جام‌هاى سرشار

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا كِذَّٰبًۭا ۝۳٥

نه سخن ناروا در آن مى‌شنوند و نه دروغى

جَزَآءًۭ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًۭا ۝۳٦

پاداشى است از پروردگارت و بخششى است به حساب

رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًۭا ۝۳۷

پروردگار آسمان‌ها و زمين و آنچه ميان آنهاست، خداى رحمان كه [مردمان‌] را از جانب او ياراى سخن نباشد

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَٰٓئِكَةُ صَفًّۭا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًۭا ۝۳۸

روزى كه آن روح و فرشتگان به صف ايستند، سخن نگويند مگر كسى كه خداى رحمان به او اذن دهد و صواب را گويد [آنچه تصويب شده‌]

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ۝۳۹

آن روز، روز حق است پس هر كه خواهد، به سوى پروردگارش بازگشتى پيش گيرد

إِنَّآ أَنذَرْنَٰكُمْ عَذَابًۭا قَرِيبًۭا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا ۝٤۰

همانا ما از عذابى نزديك بيمتان داديم، روزى كه شخص به آنچه پيش فرستاده بنگرد و كافر گويد: كاش خاك بودمى