مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ۝١

رو ترش كرد و رخ برتافت

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ۝٢

كه آن نابينا نزد وى آمد

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ۝۳

و تو چه دانى؟ شايد او پاك شود

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ۝٤

يا پند گيرد و آن پند سودش دهد

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ۝٥

اما آن كه [از پند تو] اظهار بى‌نيازى مى‌كند

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ۝٦

پس تو به او مى‌پردازى

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ۝۷

و اگر هم پاك نشود، گناهى بر تو نيست

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ۝۸

و اما آن كه شتابان به سويت آمده

وَهُوَ يَخْشَىٰ ۝۹

در حالى كه از خدا مى‌ترسد

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ۝١۰

پس تو از او به ديگرى مى‌پردازى

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ۝١١

چنين مپندار، كه اين [آيات‌] تذكارى است

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ۝١٢

پس هر كه خواهد آن را ياد كند

فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ۝١۳

[كه‌] در صحيفه‌هايى ارجمند

مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ۝١٤

والا و پاكيزه

بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ۝١٥

به دست سفيرانى

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ۝١٦

گرامى و نيكوكار است

قُتِلَ ٱلْإِنسَٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ۝١۷

مرگ بر اين انسان، چقدر حق پوش و ناسپاس است

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ۝١۸

خدا او را از چه چيزى آفريده

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ۝١۹

او را از نطفه‌اى آفريد و موزونش ساخت

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ۝٢۰

آن‌گاه راه [ايمان و اطاعت‌] را بر او آسان كرد

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ۝٢١

سپس وى را بميراند و به گورش برد

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ۝٢٢

سپس هر وقت بخواهد زنده‌اش مى‌كند

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ۝٢۳

ولى نه! هنوز [انسان‌] آنچه را كه خدايش فرمان داده به جا نياورده است

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ۝٢٤

پس آدمى بايد طعام خويش را بنگرد

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ۝٢٥

به تحقيق ما آب فراوانى [از آسمان‌] فرو ريختيم

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ۝٢٦

سپس زمين را از هم شكافتيم، شكافتنى

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ۝٢۷

و در آن دانه‌ها برويانديم

وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ۝٢۸

و انگور و سبزى

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ۝٢۹

و زيتون و خرما

وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ۝۳۰

و باغ‌هاى پردرخت

وَفَٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ۝۳١

و ميوه و علفزار

مَّتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ۝۳٢

تا متاعى براى شما و چهارپايانتان باشد

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ۝۳۳

پس چون آن صيحه گوش خراش در رسد

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ۝۳٤

روزى كه آدمى از برادرش بگريزد

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ۝۳٥

و از مادر و پدرش

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ۝۳٦

و از همسر و فرزندانش

لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ۝۳۷

در آن روز هر كسى از مردم وضعى دارد كه به خود مشغولش سازد

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ۝۳۸

آن روز بعضى چهره‌ها باز و روشن‌اند

ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ۝۳۹

خندان و شادمانند

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ۝٤۰

و برخى چهره‌ها آن روز [گرفته‌اند و] بر آنها غبار [اندوه‌] نشسته است

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ۝٤١

تيرگى و سياهى آنها را پوشانده است

أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ۝٤٢

آنان همان كافران بدكارند