مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ۝١

(مردم) از چه خبر مهمی پرسش و گفتگو می‌کنند؟

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ ۝٢

از خبر بزرگ (قیامت).

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ۝۳

که در آن با هم به جدال و اختلاف کلمه برخاستند.

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝٤

چنین نیست (که منکران پنداشته‌اند) به زودی (به وقت مرگ) خواهند دانست.

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝٥

و باز چنین نیست (که منکران پنداشته‌اند) البته به زودی آگاه می‌شوند.

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَٰدًۭا ۝٦

آیا ما زمین را مهد آسایش خلق نگردانیدیم؟

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًۭا ۝۷

و کوهها را عماد و نگهبان آن نساختیم؟

وَخَلَقْنَٰكُمْ أَزْوَٰجًۭا ۝۸

و شما را جفت (زن و مرد) آفریدیم.

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًۭا ۝۹

و خواب را برای شما مایه (قوم حیات و) استراحت قرار دادیم.

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًۭا ۝١۰

و (پرده سیاه) شب را ساتر (احوال خلق) گردانیدیم.

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًۭا ۝١١

و روز روشن را برای تحصیل معاش آنان مقرر داشتیم.

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًۭا شِدَادًۭا ۝١٢

و بر فراز شما هفت آسمان محکم بنا کردیم.

وَجَعَلْنَا سِرَاجًۭا وَهَّاجًۭا ۝١۳

و چراغی (چون خورشید) رخشان بر افروختیم.

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءًۭ ثَجَّاجًۭا ۝١٤

و از فشار و تراکم ابرها آب باران فرو ریختیم.

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّۭا وَنَبَاتًۭا ۝١٥

تا بدان آب، دانه و گیاه رویانیم.

وَجَنَّٰتٍ أَلْفَافًا ۝١٦

و باغهای پر درخت (و انواع میوه‌ها) پدید آوریم.

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَٰتًۭا ۝١۷

همانا روز فصل (یعنی روز قیامت که در آن فصل خصومتها شود) وعده گاه خلق است.

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًۭا ۝١۸

آن روزی که در صور بدمند (تا مردگان زنده شوند) و فوج فوج (به محشر) در آیید.

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًۭا ۝١۹

و درهای آسمان به ابواب مختلف گشوده شود (تا هر فوجی از دری شتابند).

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ۝٢۰

و کوهها را به گردش آرند تا به مانند سراب گردد.

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًۭا ۝٢١

همانا دوزخ کمینگاه (کافران و بد کاران) است.

لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابًۭا ۝٢٢

آن دوزخ جایگاه مردم سرکش ستمکار است.

لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًۭا ۝٢۳

که در آن قرنها بمانند (و عذاب کشند).

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًۭا وَلَا شَرَابًا ۝٢٤

هرگز در آنجا هیچ هوی خنک و شراب (طهور) نیاشامند.

إِلَّا حَمِيمًۭا وَغَسَّاقًۭا ۝٢٥

مگر آبی پلید و سوزان که حمیم و غسّاق جهنم است به آنها دهند.

جَزَآءًۭ وِفَاقًا ۝٢٦

کیفری که با اعمال آنها موافق است.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًۭا ۝٢۷

زیرا آنها به حقیقت امید به روز حساب نداشتند.

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابًۭا ۝٢۸

و آیات ما را سخت تکذیب کردند.

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَٰهُ كِتَٰبًۭا ۝٢۹

و حال آنکه حساب هر چیزی را ما در کتابی (به احصاء و شماره) رقم کرده‌ایم.

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ۝۳۰

پس بچشید (کیفر تکذیب و بدکاری را) که هرگز بر شما چیزی جز رنج و عذاب دوزخ نیفزاییم.

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ۝۳١

متقیان را در آن جهان مقام گشایش و هر گونه آسایش است.

حَدَآئِقَ وَأَعْنَٰبًۭا ۝۳٢

باغها و تاکستانهاست.

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًۭا ۝۳۳

و دختران زیبای دلربا که همه در خوبی و جوانی مانند یکدیگرند.

وَكَأْسًۭا دِهَاقًۭا ۝۳٤

و جامهای پر از شراب (طهور و انواع نوشابه‌های شیرین و خوش).

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا كِذَّٰبًۭا ۝۳٥

هرگز در آنجا سخن بیهوده و دروغ نشنوند.

جَزَآءًۭ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًۭا ۝۳٦

این (نعمتهای ابدی) مزدی به عطاء و حساب پروردگار توست.

رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًۭا ۝۳۷

خدایی که آسمانها و زمین و همه مخلوقاتی که در بین آسمان و زمین است بیافریده همان خدای مهربان که (در عین مهربانی) کسی (از قهر و سطوتش) با او به گفتگو نتواند لب گشود.

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَٰٓئِكَةُ صَفًّۭا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًۭا ۝۳۸

روزی که آن فرشته بزرگ روح القدس با همه فرشتگان صف زده و به نظم برخیزند و هیچ کس سخن نگوید جز آن کسی که خدای مهربانش به سخن اذن دهد و او سخن به صواب گوید (و به اذن خدا شفاعت گنهکاران کند).

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ۝۳۹

چنین روز حتمی و محقق خواهد بود، پس هر که می‌خواهد نزد خدای خود (در آن روز) مقام و منزلتی یابد (امروز در راه ایمان و طاعت بکوشد).

إِنَّآ أَنذَرْنَٰكُمْ عَذَابًۭا قَرِيبًۭا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا ۝٤۰

ما شما را از روز عذاب که نزدیک است ترسانیده و آگاه ساختیم، روزی که هر کس هر چه کرده در پیش روی خود حاضر بیند و کافر در آن روز گوید که ای کاش خاک بودم (تا چنین به آتش کفر خود نمی‌سوختیم).