مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرْقًۭا ۝١

قسم به فرشتگانی که (جان کافران را) به سختی بگیرند.

وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشْطًۭا ۝٢

قسم به فرشتگانی که (جان اهل ایمان را) به آسایش و نشاط ببرند.

وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبْحًۭا ۝۳

و قسم به فرشتگانی که با کمال سرعت (فرمان حق را) انجام دهند.

فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبْقًۭا ۝٤

قسم به فرشتگانی که (درنظم عالم) بر هم سبقت گیرند.

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا ۝٥

قسم به فرشتگانی که (به فرمان حق) به تدبیر نظام خلق می‌کوشند (که قیامتی و حشری خواهد آمد).

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ۝٦

روزی که آن لرزاننده (یعنی نفخه صور الهی، جهان را) بلرزاند.

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ۝۷

و لرزاننده دیگر (یعنی نفخه صور دیگر) از پی آن در آید.

قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ ۝۸

در آن روز سخت دلهای برخی مضطرب و هراسان شود.

أَبْصَٰرُهَا خَٰشِعَةٌۭ ۝۹

که (از ترس) چشمها به زیر افکنند.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ۝١۰

(مردم غافل دنیا) گویند: آیا ما پس از مرگ باز زندگانی دیگری خواهیم یافت؟

أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمًۭا نَّخِرَةًۭ ۝١١

چگونه چون مردیم و استخوان ما پوسید زنده خواهیم شد؟

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ ۝١٢

و گویند: در این صورت که دیگر بار زنده شویم بسی زیانکار خواهیم بود.

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ۝١۳

جز یک صدای مهیب (که در صور اسرافیل کنند) نشنوند.

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ۝١٤

و ناگاه همه از خاک بر شوند و به صحرای قیامت رهسپار گردند.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ۝١٥

آیا خبر موسی عمران به تو رسیده؟

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ۝١٦

آن گاه که خدایش او را در وادی مقدس طوی (قرب طور) ندا کرد.

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ۝١۷

که به سوی فرعون برو که او سخت به راه طغیان رفته است.

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ۝١۸

پس بگو: میل داری که (از پلیدی خود پرستی و شرک) پاک و پاکیزه شوی؟

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ۝١۹

و تو را به راه خدا هدایت کنم تا بترسی (و به درگاه عظمت و قدرت او خاشع و فروتن شوی).

فَأَرَىٰهُ ٱلْءَايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ۝٢۰

پس آن آیت و معجزه بزرگتر را به او نمود.

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ۝٢١

فرعون تکذیب و نافرمانی کرد.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ۝٢٢

از آن پس (که معجزه موسی دید) باز روی از حق بگردانید و (برای دفع موسی) به جهد و کوشش برخاست.

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ۝٢۳

پس (با رجال بزرگ دربار خود) انجمن کرد و ندا داد.

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ۝٢٤

و گفت: منم خدای بزرگ شما.

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْءَاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ۝٢٥

خدا هم او را به عقاب دنیا و آخرت گرفتار کرد.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ۝٢٦

تا به هلاکت او اهل ترس از خدا عبرت گیرند.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ۝٢۷

آیا بنای شما آدمیان استوارتر است یا بنای آسمان بلند که خدا آفرید؟

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ۝٢۸

که سقفی بس بلند و محکم بنیان در کمال زیبایی استوار ساخت.

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ۝٢۹

و شامش را تیره و روزش را روشن گردانید.

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ۝۳۰

و زمین را پس از آن بگسترانید.

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ۝۳١

و از آن آب و گیاه پدید آورد.

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ۝۳٢

و کوهها را بر روی آن استوار ساخت.

مَتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ۝۳۳

تا (از آن آب و گیاه که از بیابان و کوه بر انگیزد) قوت شما و چهارپایانتان بر آید.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ۝۳٤

پس چون آن واقعه بزرگ (و حادثه عظیم قیامت) پدید آید.

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ۝۳٥

در آن روز آدمی هر چه کرده به یاد آرد.

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ۝۳٦

و دوزخ برای بینندگان آشکار شود.

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ۝۳۷

پس هر کس (از حکم شرع خدا) سرکش و طاغی شد.

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ۝۳۸

و زندگی دنیا را برگزید.

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ۝۳۹

دوزخ جایگاه اوست.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ۝٤۰

و هر کس از حضور در پیشگاه عزّ ربوبیت بترسید و از هوای نفس دوری جست.

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ۝٤١

همانا بهشت منزلگاه اوست.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ۝٤٢

از تو سؤال کنند که قیامت کی بر پا شود؟

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ۝٤۳

تو را چه کار است دیگر که از آن به یاد آری؟ (بسیار یاد آور شدی و منکران از تو نپذیرفتند).

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ۝٤٤

کار آن ساعت به خدای تو منتهی شود.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ۝٤٥

تو را جز این نباشد که اهل ایمان را هر کس از یاد آن روز هراسان می‌شود به اهوال آن روز آگاه سازی.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ۝٤٦

چون آن روز را مردم ببینند گویی همه عمر دنیا شامگاهی یا چاشتگاهی بیش نبوده است.