مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ۝١

قسم به اين شهر.

وَأَنتَ حِلٌّۢ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ۝٢

و تو در اين شهر سكنا گرفته‌اى.

وَوَالِدٍۢ وَمَا وَلَدَ ۝۳

و قسم به پدر و فرزندانى كه پديد آورد،

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَٰنَ فِى كَبَدٍ ۝٤

كه آدمى را در رنج و محنت بيافريده‌ايم،

أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌۭ ۝٥

آيا مى‌پندارد كه كس بر او چيره نگردد؟

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًۭا لُّبَدًا ۝٦

مى‌گويد: مالى فراوان را تباه كردم.

أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ۝۷

آيا مى‌پندارد كه كسى او را نديده است؟

أَلَمْ نَجْعَل لَّهُۥ عَيْنَيْنِ ۝۸

آيا براى او دو چشم نيافريده‌ايم؟

وَلِسَانًۭا وَشَفَتَيْنِ ۝۹

و يك زبان و دو لب؟

وَهَدَيْنَٰهُ ٱلنَّجْدَيْنِ ۝١۰

و دو راه پيش پايش ننهاديم؟

فَلَا ٱقْتَحَمَ ٱلْعَقَبَةَ ۝١١

و او در آن گذرگاه سخت قدم ننهاد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْعَقَبَةُ ۝١٢

و تو چه دانى كه گذرگاه سخت چيست؟

فَكُّ رَقَبَةٍ ۝١۳

آزاد كردن بنده است،

أَوْ إِطْعَٰمٌۭ فِى يَوْمٍۢ ذِى مَسْغَبَةٍۢ ۝١٤

يا طعام دادن در روز قحطى،

يَتِيمًۭا ذَا مَقْرَبَةٍ ۝١٥

خاصه به يتيمى كه خويشاوند باشد،

أَوْ مِسْكِينًۭا ذَا مَتْرَبَةٍۢ ۝١٦

يا به مسكينى خاك‌نشين.

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْمَرْحَمَةِ ۝١۷

تا از كسانى باشد كه ايمان آورده‌اند و يكديگر را به صبر سفارش كرده‌اند و به بخشايش.

أُو۟لَٰٓئِكَ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ۝١۸

اينان اهل سعادتند.

وَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا هُمْ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ۝١۹

و كسانى كه به آيات ما كافرند اهل شقاوتند.

عَلَيْهِمْ نَارٌۭ مُّؤْصَدَةٌۢ ۝٢۰

نصيب آنهاست آتشى كه از هر سو سرش پوشيده است.