مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلْفَجْرِ ۝١

سوگند به سپيده صبح،

وَلَيَالٍ عَشْرٍۢ ۝٢

و سوگند به شبهاى دهگانه،

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ ۝۳

و سوگند به جفت و طاق،

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ۝٤

و سوگند به شب چون روى به رفتن نهد.

هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌۭ لِّذِى حِجْرٍ ۝٥

آيا خردمند را اين سوگندها كافى است؟

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ۝٦

آيا نديده‌اى كه پروردگار تو با قوم عاد چه كرد؟

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ ۝۷

با اِرَم كه ستونها داشت؟

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَٰدِ ۝۸

و همانند آن در هيچ شهرى آفريده نشده بود.

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُوا۟ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ ۝۹

و قوم ثمود كه در آن وادى سنگ را مى‌بريدند،

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ ۝١۰

و قوم فرعون آن دارنده ميخها،

ٱلَّذِينَ طَغَوْا۟ فِى ٱلْبِلَٰدِ ۝١١

آنها در بلاد طغيان كردند،

فَأَكْثَرُوا۟ فِيهَا ٱلْفَسَادَ ۝١٢

و در آنها به فساد در افزودند.

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ۝١۳

و پروردگار تو تازيانه عذاب را بر سرشان فرود آورد.

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ ۝١٤

زيرا پروردگارت به كمينگاه است.

فَأَمَّا ٱلْإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ ۝١٥

اما آدمى، چون پروردگارش بيازمايد و گرامى‌اش دارد و نعمتش دهد، مى‌گويد: پروردگار من مرا گرامى داشت.

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَٰنَنِ ۝١٦

و چون بيازمايدش و رزق بر او تنگ گيرد، مى‌گويد: پروردگار من مرا خوار ساخت.

كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ ۝١۷

نه چنان است. شما يتيم را گرامى نمى‌داريد،

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ۝١۸

و يكديگر را به اطعام مسكين ترغيب نمى‌كنيد،

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًۭا لَّمًّۭا ۝١۹

و ميراث را حريصانه مى‌خوريد،

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّۭا جَمًّۭا ۝٢۰

و مال را فراوان دوست داريد.

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّۭا دَكًّۭا ۝٢١

آرى، چون زمين شكسته شود و شكسته شود،

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّۭا صَفًّۭا ۝٢٢

و امر پروردگار تو فرا رسد و فرشتگان صف در صف،

وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍۢ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ ۝٢۳

و در آن روز جهنم را حاضر آرند، آدمى پند گيرد. و چه جاى پند گرفتن باشد؟

يَقُولُ يَٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى ۝٢٤

مى‌گويد: اى كاش زنده‌گشتن خويش را پيشاپيش چيزى مى‌فرستادم.

فَيَوْمَئِذٍۢ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌۭ ۝٢٥

در آن روز كسى چون عذاب او عذاب نكند،

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌۭ ۝٢٦

و همانند زنجير او به زنجير نكشد.

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ ۝٢۷

اى روح آرامش يافته،

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةًۭ مَّرْضِيَّةًۭ ۝٢۸

خشنود و پسنديده به سوى پروردگارت باز گرد،

فَٱدْخُلِى فِى عِبَٰدِى ۝٢۹

و در زمره بندگان من داخل شو،

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى ۝۳۰

و به بهشت من درآى.