مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا ۝١

سوگند به آفتاب و روشنى‌اش به هنگام چاشت،

وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ۝٢

و سوگند به ماه چون از پى آن برآيد،

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ۝۳

و سوگند به روز چون گيتى را روشن كند،

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا ۝٤

و سوگند به شب چون فرو پوشدش،

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ۝٥

و سوگند به آسمان و آن كه آن را بر آورده،

وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا ۝٦

و سوگند به زمين و آن كه آن را بگسترده،

وَنَفْسٍۢ وَمَا سَوَّىٰهَا ۝۷

و سوگند به نفس و آن كه نيكويش بيافريده -

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا ۝۸

سپس بديها و پرهيزگاريهايش را به او الهام كرده -

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ۝۹

كه: هر كه در پاكى آن كوشيد رستگار شد،

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ۝١۰

و هر كه در پليدى‌اش فرو پوشيد نوميد گرديد.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ ۝١١

قوم ثمود از روى سركشى تكذيب كردند.

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا ۝١٢

آنگاه كه شقى ترينشان برخاست.

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَٰهَا ۝١۳

پيامبر خدا به آنها گفت كه ماده‌شتر خدا را با آبشخورش واگذاريد.

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا ۝١٤

تكذيبش كردند و شتر را پى كردند. پس پروردگارشان به سبب گناهشان بر سرشان عذاب آورد و با خاك يكسان ساخت.

وَلَا يَخَافُ عُقْبَٰهَا ۝١٥

و او از سرانجام آن بيمناك نشد.