مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَيْلٌۭ لِّلْمُطَفِّفِينَ ۝١

Вой бар камфурӯшон,

ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكْتَالُوا۟ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسْتَوْفُونَ ۝٢

онон, ки чун аз мардум кайл (паймона) меситонанд, онро пур мекунанд

وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ۝۳

ва чун барои мардум мепаймоянд ё бармекашанд, аз он кам мекунанд.

أَلَا يَظُنُّ أُو۟لَٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ ۝٤

Оё инҳо намедонанд, ки зинда мешаванд

لِيَوْمٍ عَظِيمٍۢ ۝٥

дар он рӯзи бузург?

يَوْمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝٦

Рӯзе, ки мардум ба пешгоҳи Парвардигори ҷаҳониён меистанд.

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْفُجَّارِ لَفِى سِجِّينٍۢ ۝۷

Ҳаққо, ки албатта аъмоли бадкорон навишташуда дар сиҷҷин аст.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سِجِّينٌۭ ۝۸

Ту чӣ медонӣ, ки сиҷҷин чист?

كِتَٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ۝۹

Китобест навишта!

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ۝١۰

Дар он рӯз вой бар такзибкунандагон (дурӯғбарорандагон),

ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ۝١١

онон, ки рӯзи ҷазоро дурӯғ меҳисобанд!

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ۝١٢

Ва он рӯзро фақат аз ҳад гузарандаи гуноҳкор дурӯғ меҳисобад.

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ۝١۳

Чун оёти Мо бар ӯ хонда шуд, гуфт: «Афсонаҳои пешиниён аст!»

كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ ۝١٤

Ҳаққо, ки корҳое, ки карда буданд, бар дилҳошон (ғолиб шуда) занг бастааст.

كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّمَحْجُوبُونَ ۝١٥

Ҳаққо, ки дар он рӯз аз (дидори) Парвардигорашон маҳҷуб (маҳрум) бошанд.

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا۟ ٱلْجَحِيمِ ۝١٦

Пас онҳо ба ҷаҳаннам дароянд.

ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ۝١۷

Ва онҳоро гӯянд: «Ин аст он чӣ дурӯғаш мешумурдед!»

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْأَبْرَارِ لَفِى عِلِّيِّينَ ۝١۸

Ҳаққо, ки амалҳои некон дар иллийин мактуб аст.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ ۝١۹

Ва ту чӣ медонӣ, ки иллийин чист?

كِتَٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ۝٢۰

Китобест навишта!

يَشْهَدُهُ ٱلْمُقَرَّبُونَ ۝٢١

Ки муқаррабони (наздикшудагони) Худо дар он менигаранд.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ ۝٢٢

Албатта некон дар неъматанд,

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ۝٢۳

бар тахтҳо нишаста ва назора мекунанд.

تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ ٱلنَّعِيمِ ۝٢٤

Бар чеҳраҳошон таровати неъматро бишиносӣ.

يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍۢ مَّخْتُومٍ ۝٢٥

Аз шаробе холис, ки бар сари он мӯҳр ниҳодаанд, сероб мешаванд.

خِتَٰمُهُۥ مِسْكٌۭ ۚ وَفِى ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ ٱلْمُتَنَٰفِسُونَ ۝٢٦

Мӯҳри он аз мушк аст ва пешдастӣ кунандагон дар он бар якдигар пешдастӣ кунанд,

وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسْنِيمٍ ۝٢۷

Омезаи он тасним аст, (яъне ботасним омехта)

عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا ٱلْمُقَرَّبُونَ ۝٢۸

чашмаест, ки муқаррабони (наздикони даргоҳи) Худо аз он меошоманд.

إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ كَانُوا۟ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَضْحَكُونَ ۝٢۹

Гуноҳкорон ба мӯъминон механдиданд

وَإِذَا مَرُّوا۟ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ ۝۳۰

Ва чун бар онҳо мегузаштанд, ба чашму абрӯ ишора мекарданд (бо нияти масхара)

وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمُ ٱنقَلَبُوا۟ فَكِهِينَ ۝۳١

ва чун назди касонашон бозмегаштанд, шодмона бозмегаштанд.

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ ۝۳٢

Ва чун ононро медиданд, мегуфтанд, ки инҳо гумроҳанд.

وَمَآ أُرْسِلُوا۟ عَلَيْهِمْ حَٰفِظِينَ ۝۳۳

Ва ҳол он ки ононро ба нигаҳбониву муҳофизати амалҳои мӯъминон нафиристода буданд.

فَٱلْيَوْمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنَ ٱلْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ۝۳٤

Ва имрӯз мӯъминон ба кофирон механданд,

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ۝۳٥

бар тахтҳо такя задаанд ва менигаранд.

هَلْ ثُوِّبَ ٱلْكُفَّارُ مَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ ۝۳٦

Оё кофирон баробари амалҳояшон ҷазо ёфтаанд?