مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنشَقَّتْ ۝١

آنگاه كه آسمان شكافته شود.

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ۝٢

و به پروردگار خود گوش سپارد و فرمان برد و اين سزاوار اوست.

وَإِذَا ٱلْأَرْضُ مُدَّتْ ۝۳

و آنگاه كه زمين كشيده و گسترده شود- به اينكه كوه‌ها از ميان برداشته و زمين هموار گردد-.

وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ ۝٤

و آنچه را درون خود دارد- مُردگان- بيرون افكند و تهى گردد.

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ۝٥

و به پروردگار خود گوش سپارد و فرمان برد و اين سزاوار اوست.

يَٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَٰنُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدْحًۭا فَمُلَٰقِيهِ ۝٦

اى آدمى، همانا تو به سوى پروردگارت سخت كوشنده و رونده‌اى، پس او را ديدار خواهى كرد.

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ ۝۷

پس آن كه كارنامه‌اش به دست راستش داده شود،

فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًۭا يَسِيرًۭا ۝۸

زودا كه با او حساب كنند حسابى آسان.

وَيَنقَلِبُ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًۭا ۝۹

و شادان به سوى كسان خويش- از مؤمنان و بهشتيان- باز گردد.

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ وَرَآءَ ظَهْرِهِۦ ۝١۰

و اما آن كه كارنامه‌اش از پشت سرش داده شود،

فَسَوْفَ يَدْعُوا۟ ثُبُورًۭا ۝١١

پس زودا كه به هلاكت و نابودى- و گفتن واى بر من- فرياد برآرد

وَيَصْلَىٰ سَعِيرًا ۝١٢

و به آتش افروخته و سوزان در آيد.

إِنَّهُۥ كَانَ فِىٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًا ۝١۳

همانا وى در ميان كسان خود [به ناروا] شادان بود.

إِنَّهُۥ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ ۝١٤

همانا او مى‌پنداشت كه هرگز باز نخواهد گشت،

بَلَىٰٓ إِنَّ رَبَّهُۥ كَانَ بِهِۦ بَصِيرًۭا ۝١٥

آرى، همانا خدايش به وى- و كردارش- بينا بود.

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلشَّفَقِ ۝١٦

پس سوگند مى‌خورم به شفق- سرخى بعد از غروب آفتاب كه در مغرب ديده مى‌شود-.

وَٱلَّيْلِ وَمَا وَسَقَ ۝١۷

و سوگند به شب و آنچه فراهم آرد و فرو پوشد- شبانگاه كه چارپايان و جانوران در آرامگاه خود گرد آيند-.

وَٱلْقَمَرِ إِذَا ٱتَّسَقَ ۝١۸

و سوگند به ماه آنگاه كه [فروغش‌] كامل گردد- شب چهاردهم-،

لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقٍۢ ۝١۹

كه هر آينه شما حالى را از پس حالى- از مرگ و بعث و حساب و ...- پشت سر مى‌گذاريد.

فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ۝٢۰

پس آنان را چيست كه ايمان نمى‌آورند؟!

وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ ٱلْقُرْءَانُ لَا يَسْجُدُونَ ۩ ۝٢١

و چون بر آنان قرآن خوانده شود به سجده درنمى‌آيند- خضوع نمى‌كنند-؟!

بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ يُكَذِّبُونَ ۝٢٢

بلكه آنان كه كافر شدند تكذيب مى‌كنند- قرآن يا رستاخيز را-.

وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ ۝٢۳

و خدا بدانچه در دل نهان مى‌دارند داناتر است.

فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ۝٢٤

پس آنها را به عذابى دردناك مژده ده!

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍۭ ۝٢٥

مگر آنان كه ايمان آورده و كارهاى نيك و شايسته كرده‌اند كه ايشان را مزد بى‌پايان- يا بى‌منت- است.