مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَيْلٌۭ لِّلْمُطَفِّفِينَ ۝١

واى بر كم‌فروشان

ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكْتَالُوا۟ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسْتَوْفُونَ ۝٢

آنان كه چون از مردم پيمانه ستانند تمام مى‌ستانند

وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ۝۳

و چون خود براى آنها بپيمايند يا بسنجند- با ترازو وزن كنند- كم مى‌دهند.

أَلَا يَظُنُّ أُو۟لَٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ ۝٤

آيا اينان گمان نمى‌برند كه برانگيخته خواهند شد،

لِيَوْمٍ عَظِيمٍۢ ۝٥

به روزى بزرگ،

يَوْمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝٦

روزى كه همه مردم در برابر پروردگار جهانيان بايستند- براى حساب-؟

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْفُجَّارِ لَفِى سِجِّينٍۢ ۝۷

حقا كه كارنامه بدكاران در سجين است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سِجِّينٌۭ ۝۸

و چه دانى تو كه سجين چيست؟

كِتَٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ۝۹

نامه‌اى است نوشته- و نشاندار و خوانا-.

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ۝١۰

در آن روز واى بر دروغ‌انگاران.

ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ۝١١

آنان كه روز حساب و پاداش را دروغ مى‌شمرند.

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ۝١٢

و آن را دروغ نينگارد مگر هر تجاوزگر گنه‌پيشه‌اى

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ۝١۳

كه هر گاه آيات ما بر او خوانده شود، گويد: افسانه‌هاى پيشينيان است.

كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ ۝١٤

نه چنان است [كه مى‌گويند] بلكه آنچه مى‌كردند- گناهانشان- بر دلهاشان چيره شده و آنها را پوشانده- يا زنگار بسته- است.

كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّمَحْجُوبُونَ ۝١٥

حقا كه آنان در آن روز از [رحمت‌] پروردگارشان در پرده‌اند- محروم‌اند-.

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا۟ ٱلْجَحِيمِ ۝١٦

پس هر آينه آنان به دوزخ در آيند- به آتش آن بسوزند-.

ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ۝١۷

سپس به آنها گفته شود: اين است آنچه دروغش مى‌شمرديد.

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْأَبْرَارِ لَفِى عِلِّيِّينَ ۝١۸

حقا كه كارنامه نيكوكاران در علّيّين است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ ۝١۹

و چه دانى تو كه علّيّين چيست؟

كِتَٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ۝٢۰

نامه‌اى است نوشته- و نشاندار و خوانا-.

يَشْهَدُهُ ٱلْمُقَرَّبُونَ ۝٢١

آن نامه را مقرّبان- فرشتگان مقرّب- حاضر و گواهند- آن را نگاه مى‌دارند و در رستاخيز بدان گواهى خواهند داد-.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ ۝٢٢

هر آينه نيكوكاران در نعمتهايى فراوانند.

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ۝٢۳

بر تختها [تكيه زده‌] مى‌نگرند- به هر چه بخواهند-.

تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ ٱلنَّعِيمِ ۝٢٤

در رويهاشان خرّمى و تازگى نعمتها [ى بهشت‌] را مى‌شناسى.

يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍۢ مَّخْتُومٍ ۝٢٥

از شرابى سر به مُهر سيراب شوند،

خِتَٰمُهُۥ مِسْكٌۭ ۚ وَفِى ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ ٱلْمُتَنَٰفِسُونَ ۝٢٦

كه مُهر آن از مُشك است و در آن- شراب يا نعمتهاى بهشتى- راغبان و كوشندگان بايد بكوشند و بدان پيشى گيرند.

وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسْنِيمٍ ۝٢۷

و آميزه‌اش از [چشمه‌] تسنيم- بهترين نوشيدنى بهشت- است.

عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا ٱلْمُقَرَّبُونَ ۝٢۸

چشمه‌اى كه مقرّبان از آن مى‌نوشند.

إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ كَانُوا۟ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَضْحَكُونَ ۝٢۹

همانا بزهكاران- يعنى كافران- به كسانى كه ايمان آورده‌اند مى‌خنديدند

وَإِذَا مَرُّوا۟ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ ۝۳۰

و چون بر آنان مى‌گذشتند به يكديگر چشمك مى‌زدند- با چشم و ابرو به طعنه و مسخره اشاره مى‌كردند

وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمُ ٱنقَلَبُوا۟ فَكِهِينَ ۝۳١

و چون به سوى كسان خويش بازمى‌گشتند شادان و نازان- از ريشخندى كه كرده‌اند- بازمى‌گشتند

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ ۝۳٢

و چون آنان را مى‌ديدند مى‌گفتند: هر آينه اينها گمراهانند

وَمَآ أُرْسِلُوا۟ عَلَيْهِمْ حَٰفِظِينَ ۝۳۳

و حال آنكه آنها

فَٱلْيَوْمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنَ ٱلْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ۝۳٤

پس امروز- روز رستاخيز- كسانى كه ايمان آورده‌اند به كافران مى‌خندند

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ۝۳٥

در حالى كه بر تختها [ى آراسته تكيه زده‌اند] مى‌نگرند- به دوزخيان كه به انواع عذاب گرفتارند-.

هَلْ ثُوِّبَ ٱلْكُفَّارُ مَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ ۝۳٦

آيا كافران بدانچه مى‌كردند پاداش داده شدند؟