مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ۝١

آنگاه كه آن رخداد- رستاخيز- رخ دهد

لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ۝٢

كه در رخدادش دروغى نيست

خَافِضَةٌۭ رَّافِعَةٌ ۝۳

فرونهنده است و بردارنده.

إِذَا رُجَّتِ ٱلْأَرْضُ رَجًّۭا ۝٤

آنگاه كه زمين سخت جنبانده شود

وَبُسَّتِ ٱلْجِبَالُ بَسًّۭا ۝٥

و كوه‌ها خرد و ريز ريز شوند

فَكَانَتْ هَبَآءًۭ مُّنۢبَثًّۭا ۝٦

پس چون گرد و غبار پراكنده گردند.

وَكُنتُمْ أَزْوَٰجًۭا ثَلَٰثَةًۭ ۝۷

و شما سه گروه باشيد:

فَأَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ۝۸

خجستگان و سعادتمندان، خجستگان چه باشند؟

وَأَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ۝۹

و شومان و بدبختان، شومان و بدبختان چه باشند؟

وَٱلسَّٰبِقُونَ ٱلسَّٰبِقُونَ ۝١۰

و پيشى‌گيرندگان- به ايمان و جهاد و طاعت-، آن پيشى‌گيرندگان

أُو۟لَٰٓئِكَ ٱلْمُقَرَّبُونَ ۝١١

ايشانند نزديك‌داشتگان

فِى جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ۝١٢

در بهشتهاى پُر نعمت

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ۝١۳

بسيارى از پيشينيان‌اند- از امّتهاى پيامبران پيشين-

وَقَلِيلٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ۝١٤

و اندكى از پسينيان- امت رسول اللّه

عَلَىٰ سُرُرٍۢ مَّوْضُونَةٍۢ ۝١٥

بر تختهاى بافته- به زر و گوهر و مرواريد-،

مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيْهَا مُتَقَٰبِلِينَ ۝١٦

روياروى هم بر آنها تكيه زده‌اند.

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌۭ مُّخَلَّدُونَ ۝١۷

پسرانى هماره نوجوان [به خدمت‌] پيرامون ايشان مى‌گردند،

بِأَكْوَابٍۢ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۢ ۝١۸

با صراحى‌ها و كوزه‌ها و جامهايى از مىْ صافى گوارا،

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ ۝١۹

كه از [نوشيدن‌] آن سر درد نگيرند و مست و بى‌خرد نشوند.

وَفَٰكِهَةٍۢ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ۝٢۰

و از هر ميوه‌اى كه برگزينند.

وَلَحْمِ طَيْرٍۢ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ۝٢١

و از گوشت مرغانى كه بخواهند.

وَحُورٌ عِينٌۭ ۝٢٢

و دوشيزگانى با چشمهاى سياه و درشت،

كَأَمْثَٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ ۝٢۳

همچون مرواريد پوشيده در صدف- كه هوا در آن اثر نكند و صفا و روشنى‌اش بر جاى باشد-

جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ۝٢٤

به پاداش آنچه مى‌كردند.

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا تَأْثِيمًا ۝٢٥

در آنجا سخن بيهوده و گنه‌آلود نشنوند.

إِلَّا قِيلًۭا سَلَٰمًۭا سَلَٰمًۭا ۝٢٦

مگر گفتارى: سلام، سلام.

وَأَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ ۝٢۷

و ياران دست راست- خجستگان و سعادتمندان-، دست راستيان چه باشند؟

فِى سِدْرٍۢ مَّخْضُودٍۢ ۝٢۸

در [زير] كنارهايى بى‌خار،

وَطَلْحٍۢ مَّنضُودٍۢ ۝٢۹

و درخت موزى كه ميوه‌اش بر هم چيده باشد،

وَظِلٍّۢ مَّمْدُودٍۢ ۝۳۰

و سايه‌اى كشيده و پيوسته،

وَمَآءٍۢ مَّسْكُوبٍۢ ۝۳١

و آبى هماره روان،

وَفَٰكِهَةٍۢ كَثِيرَةٍۢ ۝۳٢

و ميوه‌اى بسيار،

لَّا مَقْطُوعَةٍۢ وَلَا مَمْنُوعَةٍۢ ۝۳۳

نه بريده- قطع نشود- و نه بازداشته- از خوردن-.

وَفُرُشٍۢ مَّرْفُوعَةٍ ۝۳٤

و فرشهايى برافراشته- بر تختهاى بلند افكنده‌شده، يا گرانبها-.

إِنَّآ أَنشَأْنَٰهُنَّ إِنشَآءًۭ ۝۳٥

ما ايشان را آفريده‌ايم، آفرينشى نو- يا: آفرينشى ويژه كه هرگز دگرگونى نيابد، پير نشوند و زيبايى خود را از دست ندهند-.

فَجَعَلْنَٰهُنَّ أَبْكَارًا ۝۳٦

و آنان را دوشيزگانى ساخته‌ايم،

عُرُبًا أَتْرَابًۭا ۝۳۷

شوى‌دوستانى همسال- با يكديگر و با شوهران-،

لِّأَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝۳۸

براى ياران دست راست- خجستگان و سعادتمندان-.

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ۝۳۹

كه گروهى از پيشينيانند،

وَثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ۝٤۰

و گروهى از پسينيان.

وَأَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ ۝٤١

و ياران دست چپ- شومان و بدبختان-، دست چپيان چه باشند؟

فِى سَمُومٍۢ وَحَمِيمٍۢ ۝٤٢

در آتشين بادى سوزان و آبى جوشان،

وَظِلٍّۢ مِّن يَحْمُومٍۢ ۝٤۳

و سايه‌اى از دودى سخت سياه،

لَّا بَارِدٍۢ وَلَا كَرِيمٍ ۝٤٤

نه سرد- زيرا از دود دوزخ است- و نه خوش.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ۝٤٥

زيرا كه اينان پيش از اين- عذاب- سرمست از كامرانى بودند.

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ ۝٤٦

و بر گناه بزرگ- شرك، يا پيمان‌شكنى، يا سوگند بزرگ بر انكار بعث- پاى مى‌فشردند،

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ۝٤۷

و مى‌گفتند: آيا چون بميريم و خاك و استخوان شويم باز زنده و برانگيخته مى شويم؟

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ۝٤۸

و آيا پدران پيشين ما نيز [زنده و برانگيخته مى‌شوند]؟

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْءَاخِرِينَ ۝٤۹

بگو: هر آينه پيشينيان و پسينيان،

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَٰتِ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ ۝٥۰

[همگان‌] به هنگام آن روز دانسته شده گردآورى و فراهم مى‌شوند.

ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلْمُكَذِّبُونَ ۝٥١

و آنگاه شما اى گمراهان دروغ‌انگار،

لَءَاكِلُونَ مِن شَجَرٍۢ مِّن زَقُّومٍۢ ۝٥٢

هر آينه از درخت زقّوم مى‌خوريد،

فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ ۝٥۳

و شكمها را از آن پُر مى‌كنيد،

فَشَٰرِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْحَمِيمِ ۝٥٤

آنگاه روى آن، از آب جوشان مى‌آشاميد،

فَشَٰرِبُونَ شُرْبَ ٱلْهِيمِ ۝٥٥

و چنان آشامنده‌ايد كه شتران تشنه مى‌آشامند.

هَٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ ٱلدِّينِ ۝٥٦

اين است پذيرائى آنها در روز حساب و پاداش.

نَحْنُ خَلَقْنَٰكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ۝٥۷

ما شما را آفريده‌ايم- و از آينده شما باخبريم-، پس چرا باور نمى‌داريد؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تُمْنُونَ ۝٥۸

آيا آب منى را كه مى‌ريزيد- نطفه‌اى را كه در رحم زنان مى‌افكنيد- ديده‌ايد؟

ءَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلْخَٰلِقُونَ ۝٥۹

آيا شما آن را مى‌آفرينيد- نقشبندى مى‌كنيد- يا ما آفريننده‌ايم؟

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ ٱلْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ۝٦۰

ما مرگ را ميان شما مقدّر كرديم، و كسى بر ما پيشى نگرفته و ناتوان نيستيم،

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَٰلَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِى مَا لَا تَعْلَمُونَ ۝٦١

از آنكه به جاى شما ديگرانى همچون شما آوريم. و شما را در آنچه- در صورت و هيئتى يا در عالمى كه- نمى‌دانيد از نو بيافرينيم.

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ۝٦٢

و هر آينه شما آفرينش نخست- زندگى دنيوى- را دانسته‌ايد، پس چرا ياد نمى‌كنيد و پند نمى‌گيريد؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ ۝٦۳

آيا آنچه مى‌كاريد ديده‌ايد؟

ءَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلزَّٰرِعُونَ ۝٦٤

آيا شما آن را مى‌رويانيد يا ما روياننده‌ايم؟

لَوْ نَشَآءُ لَجَعَلْنَٰهُ حُطَٰمًۭا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ۝٦٥

اگر بخواهيم آن را گياهى در هم شكسته- يا كاهى بى‌دانه- مى‌گردانيم پس سراسيمه و در شگفت بمانيد،

إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ۝٦٦

[و گوييد:] راستى كه ما زيان كرده و تاوان زده‌ايم.

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ۝٦۷

بلكه ما بى‌بهره مانده‌ايم.

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلْمَآءَ ٱلَّذِى تَشْرَبُونَ ۝٦۸

آيا آبى را كه مى‌آشاميد ديده‌ايد؟

ءَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ ٱلْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنزِلُونَ ۝٦۹

آيا شما آن را از ابر فرو آورده‌ايد يا ما فروآرنده‌ايم؟

لَوْ نَشَآءُ جَعَلْنَٰهُ أُجَاجًۭا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ۝۷۰

اگر بخواهيم آن را تلخ و شور مى‌گردانيم پس چرا سپاس نمى‌گزاريد؟

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِى تُورُونَ ۝۷١

آيا آتشى را كه مى‌افروزيد ديده‌ايد؟

ءَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَآ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنشِـُٔونَ ۝۷٢

آيا درخت آن را شما پديد آورده‌ايد يا ما پديدآرنده‌ايم؟

نَحْنُ جَعَلْنَٰهَا تَذْكِرَةًۭ وَمَتَٰعًۭا لِّلْمُقْوِينَ ۝۷۳

ما آن را يادكردى ساختيم- كه چون آن را ببينند آتش دوزخ را ياد كنند- و كالايى براى صحرانشينان.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ۝۷٤

پس نام پروردگار بزرگ خود را به پاكى ياد كن.

۞ فَلَآ أُقْسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ ۝۷٥

پس سوگند به فروشدنگاه- يا جايگاه- ستارگان

وَإِنَّهُۥ لَقَسَمٌۭ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ۝۷٦

و همانا اين سوگندى است بزرگ، اگر بدانيد

إِنَّهُۥ لَقُرْءَانٌۭ كَرِيمٌۭ ۝۷۷

كه هر آينه اين قرآنى است گرامى و ارجمند،

فِى كِتَٰبٍۢ مَّكْنُونٍۢ ۝۷۸

در كتابى پوشيده و نگاه‌داشته- لوح محفوظ-

لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلْمُطَهَّرُونَ ۝۷۹

كه جز پاك‌شدگان و پاكيزگان به آن دست نمى‌رسانند،

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝۸۰

فروفرستاده‌اى است از پروردگار جهانيان.

أَفَبِهَٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ ۝۸١

پس آيا به اين سخن بى‌اعتنايى و سهل‌انگارى مى‌كنيد؟!

وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ۝۸٢

و روزى- بهره- خود را [از آن‌] اين مى‌سازيد كه [آن را] دروغ انگاريد؟!

فَلَوْلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلْحُلْقُومَ ۝۸۳

پس چرا چون [جان‌] به گلوگاه رسد- هنگام مرگ-،

وَأَنتُمْ حِينَئِذٍۢ تَنظُرُونَ ۝۸٤

و شما آن هنگام مى‌نگريد- به آن كه در حال جان‌دادن است-

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلَٰكِن لَّا تُبْصِرُونَ ۝۸٥

در حالى كه ما به او از شما نزديكتريم، ولى شما نمى‌بينيد

فَلَوْلَآ إِن كُنتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ۝۸٦

پس چرا اگر شما [برانگيختنى و] جزادادنى نيستيد- يعنى اگر رستاخيز را باور نداريد-،

تَرْجِعُونَهَآ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ ۝۸۷

او را باز نمى‌گردانيد، اگر راست مى‌گوييد؟!

فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ ۝۸۸

و اما اگر از نزديك‌داشتگان- مقربان- باشد،

فَرَوْحٌۭ وَرَيْحَانٌۭ وَجَنَّتُ نَعِيمٍۢ ۝۸۹

پس آسانى- هنگام مرگ و پس از آن در برزخ و رستاخيز- و روزى جاودانى- يا گياه خوشبو- و بهشت پُر نعمت [فراروى اوست‌].

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝۹۰

و اما اگر از ياران دست راست- اهل سعادت- باشد،

فَسَلَٰمٌۭ لَّكَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝۹١

پس تو را از ياران دست راست سلام است.

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ ۝۹٢

و اما اگر از دروغ‌انگاران گمراه باشد،

فَنُزُلٌۭ مِّنْ حَمِيمٍۢ ۝۹۳

پس پذيرايى [او] از آبى جوشان است.

وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ۝۹٤

و به دوزخ در آمدن و سوختن.

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلْيَقِينِ ۝۹٥

هر آينه اين، آن سخن راست بى‌گمان و درست است.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ۝۹٦

پس نام پروردگار بزرگت را به پاكى ياد كن.