مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ۝١

چون واقعه بزرگ [قيامت‌] واقع شود

لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ۝٢

در وقوع آن دروغى نيست‌

خَافِضَةٌۭ رَّافِعَةٌ ۝۳

هم فرو دارنده‌[ى كافران‌] است و هم فرادارنده‌[ى مؤمنان‌]

إِذَا رُجَّتِ ٱلْأَرْضُ رَجًّۭا ۝٤

آنگاه كه زمين به جنبشى سخت جنبانده شود

وَبُسَّتِ ٱلْجِبَالُ بَسًّۭا ۝٥

و كوهها سخت خرد و ريز شود

فَكَانَتْ هَبَآءًۭ مُّنۢبَثًّۭا ۝٦

و همچون غبارى پراكنده گردد

وَكُنتُمْ أَزْوَٰجًۭا ثَلَٰثَةًۭ ۝۷

و شما گروههاى سه‌گانه‌اى باشيد

فَأَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ۝۸

[يكى‌] اصحاب يمين، و چه حال دارند اصحاب يمين‌

وَأَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ۝۹

و [ديگرى‌] اصحاب شمال، و چه حال دارند اصحاب شمال‌

وَٱلسَّٰبِقُونَ ٱلسَّٰبِقُونَ ۝١۰

و [سومين‌] سابقان كه پيشتازانند

أُو۟لَٰٓئِكَ ٱلْمُقَرَّبُونَ ۝١١

اينانند كه مقرب‌اند

فِى جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ۝١٢

در بهشتهاى پرناز و نعمت‌

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ۝١۳

گروهى بسيار از پيشينيان‌

وَقَلِيلٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ۝١٤

و اندكى از واپسينان‌

عَلَىٰ سُرُرٍۢ مَّوْضُونَةٍۢ ۝١٥

بر تختهاى گوهرنشان‌

مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيْهَا مُتَقَٰبِلِينَ ۝١٦

رودرروى هم بر آنها تكيه زده‌اند

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌۭ مُّخَلَّدُونَ ۝١۷

جاودانه جوانان بر گرد آنان مى‌گردند

بِأَكْوَابٍۢ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۢ ۝١۸

همراه با كوزه‌ها و ابريقها و جامهايى از شراب جارى‌

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ ۝١۹

كه [بهشتيان‌] از آن سردرد نگيرند و بد مست نشوند

وَفَٰكِهَةٍۢ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ۝٢۰

و ميوه‌هايى از آنچه بر مى‌گزينند

وَلَحْمِ طَيْرٍۢ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ۝٢١

و گوشت مرغ از آنچه خوش دارند

وَحُورٌ عِينٌۭ ۝٢٢

و حوريان چشم درشت‌

كَأَمْثَٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ ۝٢۳

كه همانندان مرواريد نهفته‌اند

جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ۝٢٤

اين پاداش كارى است كه كرده‌اند

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا تَأْثِيمًا ۝٢٥

در آنجا [سخنان‌] بيهوده و [گزاف‌] گناه‌آلود نشنوند

إِلَّا قِيلًۭا سَلَٰمًۭا سَلَٰمًۭا ۝٢٦

نشنوند مگر سخنى كه سلام است و سلام‌

وَأَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ ۝٢۷

و اصحاب يمين چه حال دارند اصحاب يمين‌

فِى سِدْرٍۢ مَّخْضُودٍۢ ۝٢۸

در جوار درختان سدر بى‌خار

وَطَلْحٍۢ مَّنضُودٍۢ ۝٢۹

و موزهاى توبرتو

وَظِلٍّۢ مَّمْدُودٍۢ ۝۳۰

و سايه گسترده‌

وَمَآءٍۢ مَّسْكُوبٍۢ ۝۳١

و آبى ريزان‌

وَفَٰكِهَةٍۢ كَثِيرَةٍۢ ۝۳٢

و ميوه بسيار

لَّا مَقْطُوعَةٍۢ وَلَا مَمْنُوعَةٍۢ ۝۳۳

كه نه پايان‌پذير است و نه بازداشته‌

وَفُرُشٍۢ مَّرْفُوعَةٍ ۝۳٤

و دوشيزگان گرامى‌

إِنَّآ أَنشَأْنَٰهُنَّ إِنشَآءًۭ ۝۳٥

ما ايشان را به ابداع آفريده‌ايم‌

فَجَعَلْنَٰهُنَّ أَبْكَارًا ۝۳٦

و دوشيزه‌شان داشته‌ايم‌

عُرُبًا أَتْرَابًۭا ۝۳۷

همسر دوست و هم سن و سال‌

لِّأَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝۳۸

خاص اصحاب يمين‌

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ۝۳۹

جماعتى بسيار از پيشينيان‌

وَثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ۝٤۰

و جماعتى بسيار از واپسينان‌

وَأَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ ۝٤١

و اصحاب شمال، چه حال دارند اصحاب شمال‌

فِى سَمُومٍۢ وَحَمِيمٍۢ ۝٤٢

در ميان آتشباد و آب جوشند

وَظِلٍّۢ مِّن يَحْمُومٍۢ ۝٤۳

و سايه‌اى از دوده‌

لَّا بَارِدٍۢ وَلَا كَرِيمٍ ۝٤٤

كه نه خنك است و نه خوش‌

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ۝٤٥

ايشان پيش از اين نازپرورده بودند

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ ۝٤٦

بر گناه بزرگ مداومت مى‌كردند

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ۝٤۷

و مى‌گفتند آيا چون مرديم و خاك و استخوانها[ى پوسيده‌] شديم، آيا برانگيخته خواهيم شد؟

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ۝٤۸

و همچنين نياكان ما؟

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْءَاخِرِينَ ۝٤۹

بگو كه پيشينيان و واپسينان‌

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَٰتِ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ ۝٥۰

براى موعد روزى معين گرد آيند

ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلْمُكَذِّبُونَ ۝٥١

سپس شمايان اى گمراهان دروغ انگار [و اهل انكار]

لَءَاكِلُونَ مِن شَجَرٍۢ مِّن زَقُّومٍۢ ۝٥٢

خورندگان از درخت زقوميد

فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ ۝٥۳

و شكم انباران از آن‌

فَشَٰرِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْحَمِيمِ ۝٥٤

و بر آن آب جوش آشامندگانيد

فَشَٰرِبُونَ شُرْبَ ٱلْهِيمِ ۝٥٥

و مانند نوشيدن شتران عطش زده مى‌آشاميد

هَٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ ٱلدِّينِ ۝٥٦

اين پيشكش ايشان در روز جزاست‌

نَحْنُ خَلَقْنَٰكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ۝٥۷

ما شما را آفريده‌ايم، پس چرا تصديق نمى‌كنيد؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تُمْنُونَ ۝٥۸

آيا انديشيده‌ايد آنچه [از منى‌] را كه [در رحمها] مى‌ريزيد

ءَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلْخَٰلِقُونَ ۝٥۹

آيا شما آن را آفريده‌ايد يا ما آفريننده‌ايم‌

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ ٱلْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ۝٦۰

ما در ميان شما مرگ را مقدر داشته‌ايم، و ما درمانده نيستيم‌

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَٰلَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِى مَا لَا تَعْلَمُونَ ۝٦١

كه همانندان شما را جانشين شما گردانيم، و شما را در هيئتى كه نمى‌دانيد باز آفرينيم‌

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ۝٦٢

و به راستى نشاه نخستين را شناخته‌ايد، پس چرا پند نمى‌گيريد؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ ۝٦۳

آيا انديشيده‌ايد در آنچه مى‌كاريد؟

ءَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلزَّٰرِعُونَ ۝٦٤

آيا شما آن را مى‌رويانيد يا ما روياننده‌ايم؟

لَوْ نَشَآءُ لَجَعَلْنَٰهُ حُطَٰمًۭا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ۝٦٥

اگر خواهيم آن را خرد و ريز گردانيم و شما حسرت‌زده شويد

إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ۝٦٦

[و گوييد] ما غرامت ديدگانيم‌

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ۝٦۷

بلكه ما بى‌بهرگانيم‌

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلْمَآءَ ٱلَّذِى تَشْرَبُونَ ۝٦۸

آيا انديشيده‌ايد به آبى كه مى‌آشاميد؟

ءَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ ٱلْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنزِلُونَ ۝٦۹

آيا شما آن را از ابر فرو فرستاده‌ايد يا ما فرو فرستنده‌ايم؟

لَوْ نَشَآءُ جَعَلْنَٰهُ أُجَاجًۭا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ۝۷۰

اگر خواهيم آن را شور و تلخ گردانيم پس چرا سپاس نمى‌گزاريد؟

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِى تُورُونَ ۝۷١

آيا انديشيده‌ايد به آتشى كه مى‌افروزيد؟

ءَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَآ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنشِـُٔونَ ۝۷٢

آيا شما درختش را آفريده‌ايد يا ما آفريننده‌ايم؟

نَحْنُ جَعَلْنَٰهَا تَذْكِرَةًۭ وَمَتَٰعًۭا لِّلْمُقْوِينَ ۝۷۳

ما آن را پندآموزى ساخته‌ايم و توشه‌اى براى رهروان‌

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ۝۷٤

پس به نام پروردگارت كه بزرگ است تسبيح گوى‌

۞ فَلَآ أُقْسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ ۝۷٥

سوگند مى‌خورم به منزلگاههاى ستارگان‌

وَإِنَّهُۥ لَقَسَمٌۭ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ۝۷٦

و آن اگر بدانيد سوگندى عظيم است‌

إِنَّهُۥ لَقُرْءَانٌۭ كَرِيمٌۭ ۝۷۷

آن قرآنى كريم است‌

فِى كِتَٰبٍۢ مَّكْنُونٍۢ ۝۷۸

در كتابى نهفته‌

لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلْمُطَهَّرُونَ ۝۷۹

جز پاكيزگان به آن دسترس ندارند

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝۸۰

فرو فرستاده‌اى از سوى پروردگار جهانيان است‌

أَفَبِهَٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ ۝۸١

آيا شما در كار اين سخن سستى مى‌ورزيد؟

وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ۝۸٢

و سپاس روزيتان را چنان كرده‌ايد كه [آن را] انكار مى‌كنيد

فَلَوْلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلْحُلْقُومَ ۝۸۳

پس چرا چون جان به گلوگاه رسد

وَأَنتُمْ حِينَئِذٍۢ تَنظُرُونَ ۝۸٤

و شما در آن هنگام نظاره‌گريد

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلَٰكِن لَّا تُبْصِرُونَ ۝۸٥

و ما به آن [جان شما] از شما نزديكتريم ولى شما به چشم بصيرت نمى‌نگريد

فَلَوْلَآ إِن كُنتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ۝۸٦

پس چرا اگر شما جزا دادنى نيستيد

تَرْجِعُونَهَآ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ ۝۸۷

اگر راست مى‌گوييد چرا آن را باز نمى‌گردانيد؟

فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ ۝۸۸

سپس آنگاه اگر از مقربان باشد

فَرَوْحٌۭ وَرَيْحَانٌۭ وَجَنَّتُ نَعِيمٍۢ ۝۸۹

رهايش و گشايش است و بهشت پرناز و نعمت‌

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝۹۰

و اما اگر از اصحاب يمين باشد

فَسَلَٰمٌۭ لَّكَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝۹١

پس سلام بر تو باد از اصحاب يمين‌

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ ۝۹٢

و اما اگر از منكران گمراه باشد

فَنُزُلٌۭ مِّنْ حَمِيمٍۢ ۝۹۳

پيشكش [او] از آب‌جوشان است‌

وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ۝۹٤

و ورود به جهنم‌

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلْيَقِينِ ۝۹٥

اين همانا حق‌اليقين است‌

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ۝۹٦

پس به نام پروردگارت كه بزرگ است، تسبيح بگوى‌