مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا ۝١

سوگند به خورشید و گسترش روشنی اش

وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ۝٢

و به ماه هنگامی که از پی آن برآید

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ۝۳

و به روزچون خورشید را به خوبی آشکار کند

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا ۝٤

و به شب هنگامی که خورشید را فرو پوشد

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ۝٥

و به آسمان و آنکه آن را بنا کرد

وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا ۝٦

و به زمین و آنکه آن را گستراند

وَنَفْسٍۢ وَمَا سَوَّىٰهَا ۝۷

و به نفس و آنکه آن را درست و نیکو نمود،

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا ۝۸

پس بزه کاری و پرهیزکاری اش را به او الهام کرد.

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ۝۹

بی تردید کسی که نفس را [از آلودگی پاک کرد و] رشد داد، رستگار شد.

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ۝١۰

و کسی که آن را [به آلودگی ها و امور بازدارنده از رشد] بیالود [از رحمت حق] نومید شد.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ ۝١١

قوم ثمود به سبب سرکشی و طغیانش [پیامبرشان را] تکذیب کرد،

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا ۝١٢

زمانی که بدبخت ترینشان به پا خاست.

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَٰهَا ۝١۳

پس فرستاده خدا به آنان گفت: ناقه خدا و آبشخورش را [واگذارید]

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا ۝١٤

ولی به تکذیب او برخاستند و ناقه را پی کردند، و در نتیجه پروردگارشان به خاطر گناهشان عذاب سختی بر آنان فرو ریخت و همه قوم را با خاک یکسان و برابر ساخت؛

وَلَا يَخَافُ عُقْبَٰهَا ۝١٥

و خدا از سرانجام آن کار [که نابودی ستمکاران است] پروایی ندارد.