مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا ٱلشَّمْسُ كُوِّرَتْ ۝١

هنگامی که خورشید را به هم درپیچند

وَإِذَا ٱلنُّجُومُ ٱنكَدَرَتْ ۝٢

و هنگامی که ستارگان تیره و بی نور شوند

وَإِذَا ٱلْجِبَالُ سُيِّرَتْ ۝۳

و هنگامی که کوه ها را به حرکت آرند و از جا برکنند

وَإِذَا ٱلْعِشَارُ عُطِّلَتْ ۝٤

و هنگامی که اموال نفیس و با ارزش رها و بی صاحب شود

وَإِذَا ٱلْوُحُوشُ حُشِرَتْ ۝٥

و هنگامی که همه حیوانات وحشی محشور شوند

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ سُجِّرَتْ ۝٦

و هنگامی که دریاها مشتعل و برافروخته گردند

وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتْ ۝۷

و هنگامی که هرکس [با همسان خود] قرین و جفت شوند [خوبان با خوبان و بدان با بدان]

وَإِذَا ٱلْمَوْءُۥدَةُ سُئِلَتْ ۝۸

و هنگامی که از [دختر] زنده به گور بپرسند

بِأَىِّ ذَنۢبٍۢ قُتِلَتْ ۝۹

به کدام گناه کشته شده؟

وَإِذَا ٱلصُّحُفُ نُشِرَتْ ۝١۰

و هنگامی که نامه های اعمال را بگشایند….

وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ كُشِطَتْ ۝١١

و هنگامی که آسمان را به شدت برکنند و برچینند

وَإِذَا ٱلْجَحِيمُ سُعِّرَتْ ۝١٢

و هنگامی که دوزخ افروخته شود….

وَإِذَا ٱلْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ ۝١۳

و هنگامی که بهشت را نزدیک آرند

عَلِمَتْ نَفْسٌۭ مَّآ أَحْضَرَتْ ۝١٤

[در چنین موقعیت و زمانی است که] هر کس هر عملی را [از خیر و شر] حاضر کرده است، بداند.

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلْخُنَّسِ ۝١٥

پس سوگند به ستارگانی که باز می گردند،

ٱلْجَوَارِ ٱلْكُنَّسِ ۝١٦

ستارگانی که به سرعت می روند و پنهان می شوند

وَٱلَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ ۝١۷

و سوگند به شب هنگامی که [روی می آورد، و زمانی که] می رود

وَٱلصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ ۝١۸

و سوگند به صبح هنگامی که می دمد [و با گستردن نورش تاریکی را می زداید]

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ۝١۹

که قرآن کلام فرستاده ای ارجمند و بزرگوار است.

ذِى قُوَّةٍ عِندَ ذِى ٱلْعَرْشِ مَكِينٍۢ ۝٢۰

نیرومندی که نزد صاحب عرش دارای مقام و منزلت است؛ ….

مُّطَاعٍۢ ثَمَّ أَمِينٍۢ ۝٢١

آنجا مورد اطاعت [فرشتگان] و امین است….

وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجْنُونٍۢ ۝٢٢

و رفیق و یار شما دیوانه نیست.

وَلَقَدْ رَءَاهُ بِٱلْأُفُقِ ٱلْمُبِينِ ۝٢۳

بی تردید امین وحی را در افق روشن دیده است،

وَمَا هُوَ عَلَى ٱلْغَيْبِ بِضَنِينٍۢ ۝٢٤

و او نسبت به [ابلاغ و تعلیم] آنچه به او وحی می شود، بخیل نیست

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَٰنٍۢ رَّجِيمٍۢ ۝٢٥

و قرآن، کلام شیطان رانده شده نیست؛

فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ ۝٢٦

پس [با انکار قرآن و روی گرداندن از آن] کجا می روید؟

إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌۭ لِّلْعَٰلَمِينَ ۝٢۷

قرآن فقط وسیله یادآوری و پند برای جهانیان است؛

لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ ۝٢۸

برای هرکس از شما که بخواهد [در همه شؤون زندگی مادی و معنوی] راه مستقیم بپیماید

وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝٢۹

و شما [طیِ راهِ مستقیم را] نخواهید خواست مگر آنکه خدا پروردگار جهانیان بخواهد.