مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍۢ وَاقِعٍۢ ۝١

درخواست کننده ای عذابی را که واقع شدنی است درخواست کرد،

لِّلْكَٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌۭ ۝٢

[عذابی که] ویژه کافران است، [و] آن را بازدارنده ای نیست.

مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ ۝۳

[این عذاب] از سوی خدای صاحب درجات است.

تَعْرُجُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍۢ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍۢ ۝٤

فرشتگان و روح در روزی که مقدارش پنجاه هزار سال است به سوی او بالا می روند.

فَٱصْبِرْ صَبْرًۭا جَمِيلًا ۝٥

پس صبر کن صبری نیکو [صبری که در کنارش جزع و ناخشنودی نباشد.]

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًۭا ۝٦

دشمنان و مخالفان، آن [عذاب] را دور می بینند

وَنَرَىٰهُ قَرِيبًۭا ۝۷

و ما آن را نزدیک می بینیم.

يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ ۝۸

روزی که آسمان چون فلز گداخته گردد

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ۝۹

و کوه ها مانند پشم رنگینِ حلاجی شده شود

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًۭا ۝١۰

و هیچ خویشاوند و دوست صمیمی از [اوضاع و احوال] خویشاوند و دوست صمیمی اش نپرسد!

يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ ۝١١

آنان را نشانشان می دهند [ولی به خاطر دل مشغولی خود هرگز به آنان توجه نکنند!] گنهکار آرزو می کند که ای کاش می توانست فرزندانش را در برابر عذاب آن روز فدیه و عوض دهد!

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ۝١٢

و نیز همسر و برادرش را

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ ۝١۳

و قبیله و قومش را که [در دنیا] به او پناه می دادند،

وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًۭا ثُمَّ يُنجِيهِ ۝١٤

و نیز همه کسانی را که در روی زمین اند تا [این فدیه و عوض] او را [از عذاب آن روز] نجات دهد!

كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ۝١٥

این چنین نیست [که برایش راه نجاتی باشد] همانا آتش زبانه می کشد،

نَزَّاعَةًۭ لِّلشَّوَىٰ ۝١٦

در حالی که دست و پا و پوست سر را بر می کند!!

تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ۝١۷

هر که را به حق پشت کرده واز دعوت حق روی گردانده، می طلبد،

وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ ۝١۸

و آن را که ثروت جمع کرده و به ذخیره سازی و انباشتن پرداخته، می خواند؛

۞ إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا ۝١۹

همانا انسان حریص و بی تاب آفریده شده است؛

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًۭا ۝٢۰

چون آسیبی به او رسد، بی تاب است،

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا ۝٢١

و هنگامی که خیر و خوشی [و مال و رفاهی] به او رسد، بسیار بخیل و بازدارنده است،

إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ ۝٢٢

مگر نماز گزاران،

ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ ۝٢۳

آنان که همواره بر نمازشان مداوم و پایدارند،

وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ مَّعْلُومٌۭ ۝٢٤

و آنان که در اموالشان حقّی معلوم است

لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ۝٢٥

برای درخواست کننده [تهیدست] و محروم [از معیشت و ثروت،]

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ۝٢٦

و آنان که همواره روز پاداش را باور دارند،

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ۝٢۷

و آنان که از عذاب پروردگارشان بیمناکند،

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۢ ۝٢۸

زیرا که از عذاب پروردگارشان ایمنی نیست،

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَٰفِظُونَ ۝٢۹

و آنان که دامنشان را [از آلوده شدن به شهوات حرام] حفظ می کنند،

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ۝۳۰

مگر در کام جویی از همسران و کنیزانشان که آنان در این زمینه مورد سرزنش نیستند.

فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ ۝۳١

پس کسانی که در بهره گیری جنسی راهی غیر از این جویند، تجاوزکار از حدود حق اند،

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَٰنَٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ ۝۳٢

و آنان که امانت ها و پیمان های خود را رعایت می کنند،

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ ۝۳۳

و آنان که بر ادای گواهی های خود پای بند و متعهدند،

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ۝۳٤

و آنان که همواره بر [اوقات و شرایط ظاهری و معنوی] نمازهایشان محافظت دارند.

أُو۟لَٰٓئِكَ فِى جَنَّٰتٍۢ مُّكْرَمُونَ ۝۳٥

اینان در بهشت ها، مکرّم و محترم اند

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ۝۳٦

کافران را چه شده که به تو چشم دوخته به سویت شتابانند؟

عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ ۝۳۷

از راست و چپ، گروه گروه،

أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍۢ ۝۳۸

آیا هر یک از آنان طمع دارد که او را در بهشت پرنعمت درآورند؟!

كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ۝۳۹

این چنین نیست، ما آنان را از آنچه خود می دانند [آبی گندیده و بی مقدار] آفریدیم.

فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَٰرِقِ وَٱلْمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ ۝٤۰

به پروردگار مشرق ها و مغرب ها سوگند که ما تواناییم،

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًۭا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ۝٤١

بر اینکه به جای آنان بهتر از آنان را بیاوریم؛ و هیچ چیز ما را مغلوب نمی کند.

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ۝٤٢

پس آنان را واگذار تا [در گفتار باطل] فرو روند و مشغول بازی باشند، تا روزشان را که به آنان وعده داده اند دیدار کنند،

يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًۭا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍۢ يُوفِضُونَ ۝٤۳

روزی که شتابان از خاک بیرون آیند، گویی به سوی نشانه های نصب شده می دوند،

خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ۝٤٤

درحالی که دیدگانشان [از شدت ترس] فرو افتاده، خواری و ذلت آنان را می پوشاند. این همان روزی است که همواره وعده داده می شدند.