مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلضُّحَىٰ ۝١

قسم به روز روشن (یا هنگام ظهر آن).

وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ ۝٢

و قسم به شب به هنگام آرامش آن.

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ۝۳

که خدای تو هیچ گاه تو را ترک نگفته و بر تو خشم ننموده است (چهل روز بر رسول وحی نیامد، دشمنان به طعنه گفتند: خدا از محمد قهر کرده. این آیه رد بر آنهاست).

وَلَلْءَاخِرَةُ خَيْرٌۭ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ ۝٤

و البته عالم آخرت برای تو بسی بهتر از نشأه دنیاست.

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ ۝٥

و پروردگار تو به زودی به تو چندان عطا کند که تو راضی شوی (در دنیا نصرت و در آخرت مقام شفاعت به تو بخشد).

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًۭا فَـَٔاوَىٰ ۝٦

آیا خدا تو را یتیمی نیافت که در پناه خود جای داد؟

وَوَجَدَكَ ضَآلًّۭا فَهَدَىٰ ۝۷

و تو را (در بیابان مکه) ره گم کرده و حیران یافت (در طفولیت که حلیمه دایه‌ات آورد تا به جدّت عبد المطّلب سپارد در راه مکه گم شدی، حلیمه و عبد المطلب سخت پریشان شدند و خدا زود آنها را به تو) ره نمایی کرد.

وَوَجَدَكَ عَآئِلًۭا فَأَغْنَىٰ ۝۸

و باز تو را فقیر (الی الله) یافت (به دولت نبوت) توانگر کرد (و نعمت رسالت عطا نمود).

فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ ۝۹

پس تو هم یتیم را هرگز میازار.

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ ۝١۰

و فقیر و گدای سائل را به زجر مران.

وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ۝١١

و اما نعمت پروردگارت را (که مقام نبوت و تقرب کامل به خدا یافتی، بر امت) باز گو.