مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا ٱلشَّمْسُ كُوِّرَتْ ۝١

گاهی که خورشید بی‌فروغ گردد

وَإِذَا ٱلنُّجُومُ ٱنكَدَرَتْ ۝٢

و گاهی که ستارگان تیره شوند

وَإِذَا ٱلْجِبَالُ سُيِّرَتْ ۝۳

و گاهی که کوه‌ها رانده شوند

وَإِذَا ٱلْعِشَارُ عُطِّلَتْ ۝٤

و گاهی که اشتران آبستن (یا آبستنان) رها کرده شوند

وَإِذَا ٱلْوُحُوشُ حُشِرَتْ ۝٥

و گاهی که وحشیان گردآورده شوند

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ سُجِّرَتْ ۝٦

و گاهی که دریاها به هم آمیخته شوند

وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتْ ۝۷

و گاهی که نفوس جفت کرده شوند

وَإِذَا ٱلْمَوْءُۥدَةُ سُئِلَتْ ۝۸

و گاهی که گورشده پرسیده شود

بِأَىِّ ذَنۢبٍۢ قُتِلَتْ ۝۹

به کدام گناه کشته شد

وَإِذَا ٱلصُّحُفُ نُشِرَتْ ۝١۰

و گاهی که نامه‌ها گشوده شود

وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ كُشِطَتْ ۝١١

و گاهی که آسمان برکنده شود

وَإِذَا ٱلْجَحِيمُ سُعِّرَتْ ۝١٢

و گاهی که دوزخ افروخته شود

وَإِذَا ٱلْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ ۝١۳

و گاهی که بهشت آماده (یا نزدیک) شود

عَلِمَتْ نَفْسٌۭ مَّآ أَحْضَرَتْ ۝١٤

بداند هر کسی آنچه احضار کرده است‌

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلْخُنَّسِ ۝١٥

پس سوگند نیارم به فروروندگان‌

ٱلْجَوَارِ ٱلْكُنَّسِ ۝١٦

روندگان نهان‌شدگان‌

وَٱلَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ ۝١۷

و شب‌گاهی که تیرگیش پشت کند

وَٱلصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ ۝١۸

و بامدادگاهی که بدرخشد

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ۝١۹

که آن است همانا گفتار فرستاده گرامی‌

ذِى قُوَّةٍ عِندَ ذِى ٱلْعَرْشِ مَكِينٍۢ ۝٢۰

توانگری نزد خداوند عرش ارجمند (یا سخن روائی)

مُّطَاعٍۢ ثَمَّ أَمِينٍۢ ۝٢١

فرمانروائی آنجا امینی‌

وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجْنُونٍۢ ۝٢٢

و نیست یار شما دیوانه‌

وَلَقَدْ رَءَاهُ بِٱلْأُفُقِ ٱلْمُبِينِ ۝٢۳

و هر آینه بدیدش در اُفقی آشکار

وَمَا هُوَ عَلَى ٱلْغَيْبِ بِضَنِينٍۢ ۝٢٤

و نیست او بر ناپیدا بخیل‌

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَٰنٍۢ رَّجِيمٍۢ ۝٢٥

و نیست آن سخن شیطان رانده‌شده‌

فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ ۝٢٦

پس کجا می‌روید

إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌۭ لِّلْعَٰلَمِينَ ۝٢۷

نیست آن جز یادآوریی برای جهانیان‌

لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ ۝٢۸

برای آنکه خواهد از شما که راستی گزیند (یا پایداری کند)

وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝٢۹

و نخواهید جز آنکه بخواهد خدا پروردگار جهانیان‌