مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍۢ وَاقِعٍۢ ۝١

پرسید پرسش‌کننده‌ای از عذابی فرودآینده‌

لِّلْكَٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌۭ ۝٢

برای کافران نیستش بازدارنده‌

مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ ۝۳

از خدا خداوند نردبانها (معراجها)

تَعْرُجُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍۢ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍۢ ۝٤

بالاروند فرشتگان و روح بسویش در روزی که اندازه آن است پنجاه هزار سال‌

فَٱصْبِرْ صَبْرًۭا جَمِيلًا ۝٥

پس شکیبائی کن شکیبائی نکو

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًۭا ۝٦

که آنان بینندش دور

وَنَرَىٰهُ قَرِيبًۭا ۝۷

و ما بینیمش نزدیک‌

يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ ۝۸

روزی که گردد آسمان چون روغن گداخته‌

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ۝۹

و گردند کوه‌ها چون پشم‌

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًۭا ۝١۰

و نپرسد دوستی دوستی را

يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ ۝١١

نمایانیده شوند بدیشان دوست دارد گناهکار کاش فدیه می‌داد از عذاب آن روز پسرانش‌

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ۝١٢

و یارش (همسرش) و برادرش‌

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ ۝١۳

و خویشاوندانی که پناهش‌دهند

وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًۭا ثُمَّ يُنجِيهِ ۝١٤

و هر که در زمین است همگی پس برهاندش‌

كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ۝١٥

نه چنین است همانا آن است شراره‌

نَزَّاعَةًۭ لِّلشَّوَىٰ ۝١٦

کننده پوست‌

تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ۝١۷

می‌خواند آن را که پشت کرد و روی برتافت‌

وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ ۝١۸

و گردآورد پس نگهداشت‌

۞ إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا ۝١۹

همانا انسان آفریده شده است آزمند

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًۭا ۝٢۰

گاهی که رسدش بدیی نالان‌

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا ۝٢١

و گاهی که رسدش خوبیی خودداری‌کنان‌

إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ ۝٢٢

مگر نمازگزاران‌

ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ ۝٢۳

آنان که بر نماز خویشند پیوستگان‌

وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ مَّعْلُومٌۭ ۝٢٤

و آنان که در خواسته‌های ایشان است بهره دانسته‌

لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ۝٢٥

برای دریوزه و بینوا

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ۝٢٦

آنان که تصدیق کنند به روز دین‌

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ۝٢۷

و آنان که از عذاب پروردگار خویشند هراسان‌

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۢ ۝٢۸

همانا عذاب پروردگار ایشان است تا ایمن شده‌

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَٰفِظُونَ ۝٢۹

و آنان که برای فرجهای خویشند نگه‌دارندگان‌

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ۝۳۰

جز بر همسرانشان یا آنچه دارا است یمینهای ایشان که آنانند نانکوهیدگان‌

فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ ۝۳١

و آنکه خواست جز این را پس آنانند تجاوزگران‌

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَٰنَٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ ۝۳٢

و آنان که برای سپرده‌های خویش و پیمان خویشند رعایت‌کنندگان‌

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ ۝۳۳

و آنان که به گواهیهای خویشند قیام‌کنندگان‌

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ۝۳٤

و آنان که بر نماز خویشند محافظت‌کنندگان‌

أُو۟لَٰٓئِكَ فِى جَنَّٰتٍۢ مُّكْرَمُونَ ۝۳٥

آنانند در باغهائی گرامیان‌

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ۝۳٦

چه شود آنان را که کفر ورزیدند به نزد تو رمندگان‌

عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ ۝۳۷

از راست و از چپ گروه‌هائی‌

أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍۢ ۝۳۸

آیا امید دارد هر مردی از ایشان که درآورده شود به بهشت نعمتها

كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ۝۳۹

نه چنین است همانا ما آفریدیمشان از آنچه می‌دانند

فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَٰرِقِ وَٱلْمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ ۝٤۰

پس سوگند یاد نکنم به پروردگار خاورها و باخترها که مائیم توانایان‌

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًۭا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ۝٤١

بر آنکه تبدیل کنیم بهتر از ایشان را و نیستیم ما پیشی‌گرفتگان‌

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ۝٤٢

پس بگذارشان فروروند و بازی کنند تا برسند به روزشان آنی که وعده داده شوند

يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًۭا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍۢ يُوفِضُونَ ۝٤۳

روزی که برون آیند از گورها شتابان گوئیا آنانند بسوی پایه‌های نشانه روان‌

خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ۝٤٤

سرافکنده است دیدگانشان فراگیردشان خواری این است روزی که بودند وعده داده می‌شدند