مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ ۝١

Әлбәттә, кыямәт көне белән ант итәмен.

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ۝٢

Һәм үкенеп үзен шелтә кылучы кеше белән ант итәмен. (Кыямәттә һәр кеше үзен шелтә кылыр: яхшы булса яхшылыкны ник күбрәк кылмадым дип, Яман булса яманлыкны ник кылдым, дияр).

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ۝۳

Әйә Адәм баласы уйлыймы – үлгәч аның черегән сөякләрен Без җыя алмабыз дип? (Күп кеше: "Сөяге череп беткән адәм ничек терелсен", – диләр).

بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ۝٤

Әйә көче җитүчеләрдәнбез кешенең черегән кечкенә бармак сөякләрен бер-берсенә кушарга.

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ۝٥

Бәлки адәм баласы Аллаһ йөкләгәнне куеп киләчәк гомереңдә нәфесе теләгән бозык эшләрне кылып йөрергә телидер

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَٰمَةِ ۝٦

Ул кеше: кыямәт кайчан була әле, дип сорыйдыр

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ۝۷

Һәркайчан кыямәтнең куркынычыннан күзләр тонып караңгыланса.

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ۝۸

Ай тотылса.

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ۝۹

Һәм кояш илә ай бергә кушылсалар, кыямәт булыр.

يَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ۝١۰

Ул көндә кеше әйтер: "Бу куркынычтан кайда качарга?"

كَلَّا لَا وَزَرَ ۝١١

Бүген качып котыла торган урын юк.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ۝١٢

Бу көндә карарланачак урын фәкать Раббың хозурындадыр.

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ۝١۳

Ул көндә кешегә хәбәр бирелер исән чагында кылган эшләреннән һәм үлгәндә калдырып киткән яхшы, яман эшләреннән.

بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ ۝١٤

Бәлки кеше, әлбәттә, үзенең зарарына гуаһдыр.

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ۝١٥

Гәрчә фарыз гамәлләрне калдырып хәрам эшләрне эшләгән өчен гозерләр күрсәтсә дә. (Ягъни үзе гозерләр күрсәтеп сөйләсә дә барча әгъзалары аның зарарына гуаһлык бирерләр).

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ۝١٦

Ул Коръән аятьләрен тәкърар әйтү белән телеңне тибрәтмә, Җәбраил г-м сиңа укыган аятьләрне ашыгып яныңа алыр өчен.

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ۝١۷

Тәхкыйк Безнең өстебездәдер ул Коръәнне синең күңелендә җыймак һәм телендә укытмак.

فَإِذَا قَرَأْنَٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ۝١۸

Ул Коръәнне һәркайчан Җәбраилдан сиңа укытсак, аның укуыңа ияр!

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ۝١۹

Соңра ул Коръәнне яхшылап аңлатмак вә читеннәрен чишмәк Безнең өстебездәдер.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ۝٢۰

Юк, алай кирәкмәс, дөньяны ашыгып кәсеп итәсез һәм бик сөясез.

وَتَذَرُونَ ٱلْءَاخِرَةَ ۝٢١

Әмма ахирәтне артка куясыз аның өчен ашыкмыйсыз.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ ۝٢٢

Кыямәт көнендә кайбер йөзләр шатланып агаручыдыр.

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ ۝٢۳

Ул йөз Раббысына караучыдыр.

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ ۝٢٤

Дәхи кайбер йөзләр кайгыдан сытык вә кара булыр.

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ ۝٢٥

Аның хәлен күргәч арка буыннарын сындыручы ґәзаб килгән, дип уйларсың.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ۝٢٦

Юк әле, аң булыгыз әгәр җан күкрәкнең югары ягына җитсә,

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ ۝٢۷

шул вакытта моңа хәзер кем дару, ярдәм бирер дип әйтелсә, яки фәрештәләр, бу кешенең җанын рәхмәт фәрештәләре алырмы әллә ґәзаб фәрештәләре алырмы дисәләр.

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ۝٢۸

Инде бу кеше дөньядан аерылам, дип уйлар.

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ۝٢۹

Дөньядан китә торган бу кешегә катылык өстенә катылык өстәлер, ягъни дөньядан вә якыннарыннан аерылу, Аллаһудан курку һәм җан бирү авырлыгы.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ۝۳۰

Бүген бармак Раббың хозурындадыр.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ۝۳١

Имансыз, динсез кеше Раббысы хозурына баргач, мәңгегә алданганын белер, ул ышанырга тиешле нәрсәләргә ышанмады һәм намаз да укымады.

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ۝۳٢

Ләкин Коръәнне ялганга тотты һәм кабул итүдән баш тартты.

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ۝۳۳

Моның соңында үзенең өй җәмәгатенә тәкәбберләнеп киерелә-киерелә барды.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ۝۳٤

Ий мондый кеше сиңа ґәзаб тиеш, ґәзаб тиеш!

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ۝۳٥

Дәхи сиңа ґәзаб тиеш, ґәзаб тиеш!

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ۝۳٦

Әнә адәм баласы үзенә Аллаһудан йөкләмә йөкләтелмәүне, Аллаһуга каршы эшләрдә ихтыярга куелумы һәм ахырда җавапсызлыкны телиме?

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ ۝۳۷

Ул кеше бала ятак урынга коелган мәнидән бер генә тамчы нәрсә иде түгелме?

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ۝۳۸

Моның ашында оешкан кан булды, Аллаһ аны халык кылып кеше сыйфатына китерде.

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ۝۳۹

Аннан ир һәм хатын итеп халык кылды.

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْۦِىَ ٱلْمَوْتَىٰ ۝٤۰

Бу эшләрне эшләгән Аллаһуның үлекләрне тергезергә көче җитмәсме?