مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ ۝١

Betohem në Ditën e Kijametit

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ۝٢

dhe betohem në shpirtin e atij që e qorton vetveten.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ۝۳

A mendon njeriu që nuk do të mund t’ia mbledhim eshtrat e tij?

بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ۝٤

Po si jo, Ne mundemi me ia bë majet e gishtave ashtu si i ka pasur.

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ۝٥

Por, njeriu dëshiron të gabojë përderisa të jetë gjallë,

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَٰمَةِ ۝٦

e pyet: “Kur do të jetë Dita e Kijametit?”

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ۝۷

Kur syri (shikimi) të shqetësohet nga frika

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ۝۸

dhe të zihet Hëna,

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ۝۹

dhe Dielli e Hëna të bashkohen,

يَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ۝١۰

atë ditë njeriu, thërret: “Ku të ikim?”

كَلَّا لَا وَزَرَ ۝١١

Askund! S’ka strehim.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ۝١٢

Atë ditë, strehimi është te Zoti yt,

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ۝١۳

atë ditë, njeriu informohet për veprat që i ka punuar, si dhe për ato që i ka lëshuar,

بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ ۝١٤

njeriu vetë do të dëshmojë kundër vetvetes,

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ۝١٥

madje – edhe në qoftë se i paraqet arsyetimet e veta, (ato nuk pranohen).

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ۝١٦

Mos nxito në të lexuarit e Kur’anit me gjunë tënde,

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ۝١۷

Ne, do t’i tubojmë pjesët e tij (Kur’ani), për ta lexuar atë (si është).

فَإِذَا قَرَأْنَٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ۝١۸

E, kur ta lexojë Xhebraili atë (Kur’anin), përcille ti leximin e tij,

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ۝١۹

e pastaj, Ne do ta shpjegojmë.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ۝٢۰

Po, me të vërtetë! Ju e doni këtë jetë,

وَتَذَرُونَ ٱلْءَاخِرَةَ ۝٢١

kurse, për jetën tjetër nuk keni kujdes.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ ۝٢٢

Atë ditë – disa fytyra do të shkëlqejnë,

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ ۝٢۳

në Zotin e tyre do të shikojnë;

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ ۝٢٤

atë ditë – disa fytyra janë të mrrolura,

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ ۝٢٥

e dinë që do t’i gjejë fatkeqësi e madhe.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ۝٢٦

E, shiko! Kur të vijë shpirti në fyt,

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ ۝٢۷

dhe thërret: “A ka shërues?”

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ۝٢۸

dhe ai do të bindet se ai është çasti i ndarjes

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ۝٢۹

dhe këmba me këmbën lidhen,

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ۝۳۰

atë ditë do të sillet të Zoti yt:

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ۝۳١

“Ai nuk ka besuar dhe nuk është lutur (falë namaz),

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ۝۳٢

por ka mohuar dhe është shmangë,

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ۝۳۳

e pastaj ka shkuar te të afërmit (familja) e tij, duke u krenuar”.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ۝۳٤

Mjer për ty! Mjer për ty!

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ۝۳٥

E, përsëri: Mjer për ty! Mjer për ty!

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ۝۳٦

Vallë, a mendon njeriu se do të mbetet pa obligime (pa përgjegjësi)?

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ ۝۳۷

A s’ka qenë njeriu së pari pikë fare (sperme) që hudhet lehtë,

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ۝۳۸

pastaj u bë gjak i doçkuar, nga i cili, Ai (Perëndia), e ka krijuar dhe e ka formur të plotë.

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ۝۳۹

Dhe, prej tij i bëri çiftet: mashkullin e femrën,

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْۦِىَ ٱلْمَوْتَىٰ ۝٤۰

e, vallë, Ai krijuesi, a nuk ka fuqi edhe t’i ngjallë të vdekurit?”