مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلْفَجْرِ ۝١

Pasha agimin!

وَلَيَالٍ عَشْرٍۢ ۝٢

Pasha dhjetë netët!

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ ۝۳

Pasha çiftin dhe pasha tekun!

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ۝٤

Pasha natën që shkon!

هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌۭ لِّذِى حِجْرٍ ۝٥

A janë këto betime për të mençurin?

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ۝٦

A nuk e i ti se ç’bëri Zoti yt me Ad-in?

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ ۝۷

Me banorët e Iremit me ndërtesa të larta?

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَٰدِ ۝۸

Që si ata (populli Ad) nuk është krijuar askush në tokë!

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُوا۟ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ ۝۹

Dhe me Themudin, të cilët shpuan shkëmbinj në luginën (kura),

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ ۝١۰

Dhe me faraonin i fortifikuar me tenda (ushtarake)!

ٱلَّذِينَ طَغَوْا۟ فِى ٱلْبِلَٰدِ ۝١١

Të cilët e tepruan me krime në tokë.

فَأَكْثَرُوا۟ فِيهَا ٱلْفَسَادَ ۝١٢

Dhe në të shtuan shkatërrimin.

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ۝١۳

E All-llahu kundër tyre lëshoi lloj-lloj dënimesh.

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ ۝١٤

Pse Zoti yt është që përcjell (u rri në pritë).

فَأَمَّا ٱلْإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ ۝١٥

E njeriu, kur e sprovon Zoti i tij, e nderon dhe e begaton, ai thotë: “Zoti im më ka nderuar!”

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَٰنَنِ ۝١٦

Por, kur për ta sprovuar ia pakëson furnizimin (e varfëron), ai thotë: “Zoti im më ka nënçmuar!”

كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ ۝١۷

Jo, nuk është ashtu! Por (punoni edhe më zi) ju nuk përfillnit bonjakun,

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ۝١۸

Nuk cytni njëri-tjetrin për ta ushqyer të varfërin,

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًۭا لَّمًّۭا ۝١۹

Dhe ju e hani me të madhe trashëgimin (padrejtë).

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّۭا جَمًّۭا ۝٢۰

Dhe pasurinë e doni së tepërmi.

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّۭا دَكًّۭا ۝٢١

Jo, mosni ashtu! Kur të dridhet toka njëpasnjëshëm!

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّۭا صَفًّۭا ۝٢٢

Dhe kur të vijë Zoti yt dhe engjëjt qëndrojnë rradhë-rradhë!

وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍۢ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ ۝٢۳

Dhe atë ditë sillet Xhehennemi, ditën kur përkujtohet njeriu, e ç’dobi i bën atij përkujtimi?

يَقُولُ يَٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى ۝٢٤

Thotë: “O, i gjori unë, sikur të isha i parapërgatitur për jetën time!”

فَيَوْمَئِذٍۢ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌۭ ۝٢٥

Pra, ditën kur nuk dënon si Ai askush.

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌۭ ۝٢٦

Dhe nuk do të farkojë pranga si Ai askush.

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ ۝٢۷

O shpirt i qetësuar!

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةًۭ مَّرْضِيَّةًۭ ۝٢۸

Kthehu te Zoti yt i kënaqur (për vehte) e kënaqës (për Zotin)!

فَٱدْخُلِى فِى عِبَٰدِى ۝٢۹

Hyr mes robërve të Mi!

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى ۝۳۰

Dhe hyr në Xhennetin Tim!