مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ۝١

ھن شھر (مڪي) جو قسم کڻان ٿو.

وَأَنتَ حِلٌّۢ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ۝٢

۽ تون ھن شھر ۾ (ته) رھندڙ آھين.

وَوَالِدٍۢ وَمَا وَلَدَ ۝۳

۽ ڄڻيندڙ جو (قسم کڻان ٿو) ۽ ان جو جيڪو ڄايو.

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَٰنَ فِى كَبَدٍ ۝٤

ته بيشڪ ماڻھو کي ڏک ۾ (پوڻ لاءِ) خلقيوسون.

أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌۭ ۝٥

(ماڻھو) ڀانئيندو آھي ڇا ته مٿس ڪوبه غالب نه ٿيندو؟

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًۭا لُّبَدًا ۝٦

چوي ٿو ته مون تمام گھڻو مال کپايو.

أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ۝۷

ڀانئيندو آھي ڇا ته ڪنھن ڪونه ڏٺو اٿس؟

أَلَمْ نَجْعَل لَّهُۥ عَيْنَيْنِ ۝۸

کيس ٻه اکيون نه ڏنيون اٿون ڇا؟

وَلِسَانًۭا وَشَفَتَيْنِ ۝۹

۽ ڄڀ ۽ ٻه چَپ به؟

وَهَدَيْنَٰهُ ٱلنَّجْدَيْنِ ۝١۰

۽ ٻه رستا ڏيکارياسونس.

فَلَا ٱقْتَحَمَ ٱلْعَقَبَةَ ۝١١

پوءِ ڪوبه سخت لَڪ نه لنگھيو.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْعَقَبَةُ ۝١٢

۽ ڪنھن سمجھايئي ته سخت لَڪّ ڇا آھي؟

فَكُّ رَقَبَةٍ ۝١۳

ٻانھو آجو ڪرڻ آھي.

أَوْ إِطْعَٰمٌۭ فِى يَوْمٍۢ ذِى مَسْغَبَةٍۢ ۝١٤

يا بُک جي ڏينھن ۾ کاڄ کارائڻ.

يَتِيمًۭا ذَا مَقْرَبَةٍ ۝١٥

مائٽي واري ڇوري ٻار کي.

أَوْ مِسْكِينًۭا ذَا مَتْرَبَةٍۢ ۝١٦

يا مٽيءَ ۾ رُلندڙ محتاج کي.

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْمَرْحَمَةِ ۝١۷

ان کانپوءِ (اُھو) مؤمنن مان ھجي ۽ ھڪ ٻئي کي صبر جي وصيت ڪيائون ۽ (پڻ) ھڪ ٻئي کي (خلق تي) ٻاجھ ڪرڻ جي وصيت ڪيائون.

أُو۟لَٰٓئِكَ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ۝١۸

اُھي نيڪ بخت سڄي پاسي وارا آھن.

وَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا هُمْ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ۝١۹

۽ جن اسان جي آيتن جو انڪار ڪيو سي بدبخت کٻي وارا آھن.

عَلَيْهِمْ نَارٌۭ مُّؤْصَدَةٌۢ ۝٢۰

مٿن دميل باھ چوڌاري ويڙھيل (موڪلبي) آھي.