مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا ۝١

سوگند به خورشيد و روشنايى آن

وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ۝٢

و به ماه چون از پى آن برآيد- كه بعد از غروب آفتاب با جلوه بيشتر پديدار مى‌شود-.

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ۝۳

و به روز چون آن را آشكار و پديدار كند.

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا ۝٤

و به شب آنگاه كه آن را فروپوشد.

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ۝٥

و به آسمان و آن كه برافراشتش.

وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا ۝٦

و به زمين و آن كه گسترانيدش.

وَنَفْسٍۢ وَمَا سَوَّىٰهَا ۝۷

و به نفس- جان، روان- و آن كه آن را راست و درست ساخت- يا سامان بخشيد-.

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا ۝۸

پس بدكارى و پرهيزگارى‌اش را به وى الهام كرد.

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ۝۹

براستى رستگار شد هر كه آن را پاك گردانيد و پاكيزه داشت- از كفر و گناهان-.

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ۝١۰

و نوميد و بى بهره گشت هر كه آن را بيالود- به كفر و گناهان-.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ ۝١١

ثمود از روى سركشى خود، [صالح و دين حق را] تكذيب كردند.

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا ۝١٢

آنگاه كه بدبخت‌ترينشان انگيخته شد و برخاست.

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَٰهَا ۝١۳

پس پيامبر خدا- صالح- به آنان گفت: ماده‌شتر خداى را با آبشخورش واگذاريد- آزارش مكنيد و از آب خوردن بازش مداريد-.

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا ۝١٤

پس او را دروغگو شمردند و آن را پى كردند- كشتند- پس خدايشان به سزاى گناهشان آنان را هلاك و نابود كرد و [با خاك‌] يكسانشان ساخت.

وَلَا يَخَافُ عُقْبَٰهَا ۝١٥

و از سرانجام آن بيم نمى‌داشت.