مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلْفَجْرِ ۝١

سوگند به سپيده‌دم- هر بامداد يا بامداد دهم ذو الحجه-

وَلَيَالٍ عَشْرٍۢ ۝٢

و به شبهاى ده‌گانه

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ ۝۳

و به جفت و طاق

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ۝٤

و به شب چون برود.

هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌۭ لِّذِى حِجْرٍ ۝٥

آيا در آن- كه ياد شد- براى خردمند سوگندى [بسنده‌] هست؟

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ۝٦

آيا نديده‌اى كه پروردگارت با عاد- قوم هود- چه كرد؟

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ ۝۷

[با] ارم كه داراى ستونها- يا كاخهاى بلند- بود؟

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَٰدِ ۝۸

كه مانند آن در شهرها آفريده نشده بود.

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُوا۟ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ ۝۹

و [با] ثمود- قوم صالح-، آنان كه در آن وادى- ميان عمّان و حَضْرَمُوت- سنگ مى‌بريدند- براى ساختمانهاشان-.

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ ۝١۰

و [با] فرعون داراى ميخها- كه به چهار ميخ مى‌كشيد و شكنجه مى‌كرد-.

ٱلَّذِينَ طَغَوْا۟ فِى ٱلْبِلَٰدِ ۝١١

آنان كه در شهرها سركشى كردند و از حد درگذشتند.

فَأَكْثَرُوا۟ فِيهَا ٱلْفَسَادَ ۝١٢

و در آنها بسى تباهى كردند.

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ۝١۳

پس پروردگار تو تازيانه عذاب را بر آنها فرو ريخت.

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ ۝١٤

هر آينه پروردگارت در كمينگاه است.

فَأَمَّا ٱلْإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ ۝١٥

اما آدمى را چون پروردگارش بيازمايد و او را گرامى دارد و نعمتش دهد، گويد: پروردگارم مرا گرامى داشت- چون شايسته اين گراميداشت بودم-.

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَٰنَنِ ۝١٦

و اما چون او را بيازمايد و روزى‌اش را بر او تنگ سازد، گويد: پروردگارم مرا خوار و زبون كرد- به سبب اين ابتلا-.

كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ ۝١۷

نه چنان است- نه آن كرامت است و نه اين اهانت-، بلكه يتيم را گرامى نمى‌داريد- او را از ارثش محروم مى‌كنيد و مالش را مى‌خوريد-

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ۝١۸

و يكديگر را بر طعام‌دادن بينوا برنمى‌انگيزيد.

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًۭا لَّمًّۭا ۝١۹

و ميراث- ميراث خود و يتيم- را مى‌خوريد خوردنى پُر و يكجا- بتمامى يا حلال و حرام را با هم-.

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّۭا جَمًّۭا ۝٢۰

و مال را دوست مى‌داريد دوست‌داشتنى تمام و بسيار.

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّۭا دَكًّۭا ۝٢١

حقّا كه چون زمين سخت در هم شكسته و كوبيده شود

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّۭا صَفًّۭا ۝٢٢

و [فرمان‌] پروردگارت بيايد، و فرشتگان صف به صف بيايند

وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍۢ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ ۝٢۳

و در آن روز دوزخ آورده شود- هويدا گردد- در آن روز آدمى به ياد آرد- و به خود آيد-، و به يادآوردن كجا او را سود دهد؟

يَقُولُ يَٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى ۝٢٤

گويد: اى كاش براى زندگانى‌ام [كار نيك‌] پيش مى‌فرستادم.

فَيَوْمَئِذٍۢ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌۭ ۝٢٥

پس در آن روز، هيچ كس به [مانند] عذاب او

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌۭ ۝٢٦

و هيچ كس به [مانند] بندكشيدن او به بند نكشد

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ ۝٢۷

اى جان آرام- آرامش و اطمينان يافته-،

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةًۭ مَّرْضِيَّةًۭ ۝٢۸

به سوى پروردگارت بازگرد، تو از او خشنود و او از تو خشنود.

فَٱدْخُلِى فِى عِبَٰدِى ۝٢۹

پس در ميان بندگان [ويژه‌] من درآى

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى ۝۳۰

و در بهشت [ويژه‌] من درآى.