مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا ٱلشَّمْسُ كُوِّرَتْ ۝١

آنگاه كه خورشيد در هم پيچيده و بى‌نور شود.

وَإِذَا ٱلنُّجُومُ ٱنكَدَرَتْ ۝٢

و آنگاه كه ستارگان تيره گردند و فروريزند.

وَإِذَا ٱلْجِبَالُ سُيِّرَتْ ۝۳

و آنگاه كه كوه‌ها از جاى رانده شوند- و چون ريگ روان گردند-.

وَإِذَا ٱلْعِشَارُ عُطِّلَتْ ۝٤

و آنگاه كه شتران آبستن رهاگذاشته شوند- بى‌صاحب بمانند-.

وَإِذَا ٱلْوُحُوشُ حُشِرَتْ ۝٥

و آنگاه كه جانوران وحشى گردآورده شوند.

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ سُجِّرَتْ ۝٦

و آنگاه كه درياها به جوش آيند- يا با اتصال به يكديگر پر شوند-.

وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتْ ۝۷

و آنگاه كه كسان [با يكديگر] جفت و قرين شوند- نيكان با نيكان و بدان با بدان-.

وَإِذَا ٱلْمَوْءُۥدَةُ سُئِلَتْ ۝۸

و آنگاه كه از دختر زنده به گورشده پرسند:

بِأَىِّ ذَنۢبٍۢ قُتِلَتْ ۝۹

به كدام گناه كشته شده است؟

وَإِذَا ٱلصُّحُفُ نُشِرَتْ ۝١۰

و آنگاه كه نامه‌ها- نامه‌هاى اعمال- گشوده شود.

وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ كُشِطَتْ ۝١١

و آنگاه كه آسمان بركنده و درنَوَرْديده شود.

وَإِذَا ٱلْجَحِيمُ سُعِّرَتْ ۝١٢

و آنگاه كه دوزخ افروخته و شعله‌ور گردد.

وَإِذَا ٱلْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ ۝١۳

و آنگاه كه بهشت نزديك گردانيده شود- براى اهلش-.

عَلِمَتْ نَفْسٌۭ مَّآ أَحْضَرَتْ ۝١٤

[در آن روز] هر كسى بداند آنچه را فراآورده باشد.

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلْخُنَّسِ ۝١٥

پس سوگند به ستارگان بازگردنده

ٱلْجَوَارِ ٱلْكُنَّسِ ۝١٦

آن روندگان پنهان‌شونده- در روز-

وَٱلَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ ۝١۷

و سوگند به شب چون پشت كند و برود- يا در آيد-.

وَٱلصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ ۝١۸

و سوگند به بامداد چون بردمد

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ۝١۹

كه هر آينه اين [قرآن‌] گفتار فرستاده‌اى بزرگوار- جبرئيل

ذِى قُوَّةٍ عِندَ ذِى ٱلْعَرْشِ مَكِينٍۢ ۝٢۰

نيرومندى كه نزد خداوند عرش، گرامى و داراى مكانت و منزلت است

مُّطَاعٍۢ ثَمَّ أَمِينٍۢ ۝٢١

در آنجا- در ميان فرشتگان- فرمانروا و [در پيشگاه خدا] امين است- در رساندن وحى-.

وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجْنُونٍۢ ۝٢٢

و يار شما- پيامبر

وَلَقَدْ رَءَاهُ بِٱلْأُفُقِ ٱلْمُبِينِ ۝٢۳

و هر آينه او- يعنى جبرئيل- را در افق روشن- كناره جهان برين- ديده است.

وَمَا هُوَ عَلَى ٱلْغَيْبِ بِضَنِينٍۢ ۝٢٤

و او بر غيب- وحى- بخيل نيست- كه چيزى از آن بكاهد و ناگفته بگذارد-.

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَٰنٍۢ رَّجِيمٍۢ ۝٢٥

و آن سخن شيطان رانده‌شده نيست.

فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ ۝٢٦

پس كجا مى‌رويد؟!

إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌۭ لِّلْعَٰلَمِينَ ۝٢۷

آن جز يادآورى و پندى براى جهانيان نيست

لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ ۝٢۸

براى هر كس از شما كه بخواهد به راه راست رود.

وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝٢۹

و نمى‌خواهيد مگر آنكه خداى، پروردگار جهانيان، بخواهد.