مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍۢ وَاقِعٍۢ ۝١

پُرسنده‌اى عذابى را كه بودنى- واقع شدنى- است درخواست نمود

لِّلْكَٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌۭ ۝٢

كه كافران را هيچ بازدارنده‌اى از آن نيست،

مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ ۝۳

از سوى خداى كه خداوند پايه‌هاى بلند است.

تَعْرُجُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍۢ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍۢ ۝٤

فرشتگان و روح- فرشته همراه وحى- در روزى كه درازى آن پنجاه هزار سال است- از سالهاى دنيا- به سوى او بالا مى‌روند.

فَٱصْبِرْ صَبْرًۭا جَمِيلًا ۝٥

پس شكيبايى كن شكيبايى نيكو.

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًۭا ۝٦

آنها آن- عذاب يا روز قيامت- را دور مى‌بينند،

وَنَرَىٰهُ قَرِيبًۭا ۝۷

و ما نزديكش مى‌بينيم.

يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ ۝۸

روزى كه آسمان چون مس گداخته شود

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ۝۹

و كوه‌ها مانند پشم رنگين [زده‌شده‌] گردد

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًۭا ۝١۰

و هيچ خويشاوندى- يا دوستى- از [حال‌] خويشاوندى- يا دوستى- نپرسد.

يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ ۝١١

آنان- يعنى خويشانشان- را بديشان بنمايند- ولى كارى از آنها ساخته نيست-. بزهكار آرزو كند كه كاش مى‌توانست [براى فرار] از عذاب آن روز فرزندان خود را عوض دهد،

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ۝١٢

و زن و برادر خود را،

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ ۝١۳

و خويشانى را كه او را جاى مى‌دادند- و به خود نزديك مى‌ساختند-،

وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًۭا ثُمَّ يُنجِيهِ ۝١٤

و هر كه را در زمين است، همه را يكجا، تا او را [از عذاب‌] برهاند،

كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ۝١٥

هرگز، كه آن آتشى است زبانه‌كشنده،

نَزَّاعَةًۭ لِّلشَّوَىٰ ۝١٦

بركننده پوست سر- يا همه تن-،

تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ۝١۷

مى خواند هر كه را [به ايمان و طاعت‌] پشت كرد و روى بگردانيد.

وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ ۝١۸

و [مال را] گرد كرد و بيندوخت.

۞ إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا ۝١۹

همانا آدمى ناشكيبا- يا حريص- آفريده شده

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًۭا ۝٢۰

چون بدى [و رنجى‌] بدو رسد بيتاب است

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا ۝٢١

و چون نعمتى [و رفاهى‌] بدو رسد بازدارنده است- بخل ورزد-

إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ ۝٢٢

مگر نمازگزاران

ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ ۝٢۳

آنان كه بر نماز خويش پيوسته و پاينده‌اند

وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ مَّعْلُومٌۭ ۝٢٤

و آنان كه در مالهاشان حقى است معلوم- مانند زكات و صدقات-،

لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ۝٢٥

براى نيازمند خواهنده و بينواى درمانده

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ۝٢٦

و آنان كه روز پاداش را باور دارند

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ۝٢۷

و آنان كه از عذاب پروردگار خود ترسانند

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۢ ۝٢۸

همانا از عذاب پروردگارشان ايمنى نيست

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَٰفِظُونَ ۝٢۹

و آنان كه شرمگاه خويش نگاه مى‌دارند،

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ۝۳۰

مگر از همسران خود يا كنيزانى كه آنها را مالكند، كه [در باره آنها] سرزنش نشوند.

فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ ۝۳١

پس هر كه فراتر از اين جويد اينانند از حدگذشتگان

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَٰنَٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ ۝۳٢

و آنان كه امانتها و پيمانهاى خود را رعايت مى‌كنند

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ ۝۳۳

و آنان كه به گواهيهاى خويش ايستاده‌اند- متعهد و پايدارند-

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ۝۳٤

و آنان كه بر نماز خود نگاهدار و پاسدارند- به نيكوترين و كاملترين وجه نماز مى‌گزارند-.

أُو۟لَٰٓئِكَ فِى جَنَّٰتٍۢ مُّكْرَمُونَ ۝۳٥

ايشانند كه در بهشتها گرامى داشتگانند.

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ۝۳٦

پس كافران را چيست كه به تو چشم دوخته و به سويت شتابانند،

عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ ۝۳۷

از راست و از چپ گروه گروه

أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍۢ ۝۳۸

آيا هر مردى از آنها طمع دارد كه به بهشت پر نعمت در آيد؟!

كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ۝۳۹

هرگز، همانا ما آنان را از آنچه مى‌دانند- نطفه- آفريده‌ايم

فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَٰرِقِ وَٱلْمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ ۝٤۰

پس سوگند به خداوند خاورها و باخترها كه هر آينه ما تواناييم،

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًۭا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ۝٤١

بر آنكه بهتر از ايشان را به جايشان آريم، و ما واپس مانده- ناتوان و درمانده- نيستيم.

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ۝٤٢

پس واگذارشان تا بيهوده گفت‌وگو و بازى كنند تا آن روزشان را كه وعده داده مى‌شوند ببينند.

يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًۭا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍۢ يُوفِضُونَ ۝٤۳

روزى كه از گورها شتابان بيرون آيند گويى كه به سوى نشانه‌اى [كه برپا شده‌] مى‌شتابند

خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ۝٤٤

در حالى كه ديدگانشان از ترس فروشده، خوارى و زبونى آنها را فروگرفته است اين است آن روزى كه وعده داده مى‌شدند.