مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَيْلٌۭ لِّكُلِّ هُمَزَةٍۢ لُّمَزَةٍ ۝١

واى بر هر بدگوى طعنه‌زننده [در پشت‌سر و پيش‌روى‌]

ٱلَّذِى جَمَعَ مَالًۭا وَعَدَّدَهُۥ ۝٢

آن كه مالى را فراهم ساخته و آن را پى در پى مى‌شمرد- به سبب دوست‌داشتنش و لذت‌بردن از شمردنش-.

يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخْلَدَهُۥ ۝۳

مى‌پندارد كه مالش وى را جاويد و پاينده مى‌دارد.

كَلَّا ۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِى ٱلْحُطَمَةِ ۝٤

چنين نيست [كه مى‌پندارد]، هر آينه در آن شكننده خردكننده- دوزخ- افكنده شود.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحُطَمَةُ ۝٥

و تو چه دانى كه آن شكننده خردكننده چيست؟

نَارُ ٱللَّهِ ٱلْمُوقَدَةُ ۝٦

آتش افروخته خداست.

ٱلَّتِى تَطَّلِعُ عَلَى ٱلْأَفْـِٔدَةِ ۝۷

آتشى كه بر دلها برآيد و چيره شود- دلها را فرا گيرد-.

إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌۭ ۝۸

همانا آن آتش بر آنها فروبسته شده است- درهاى آن را بسته‌اند و گريزى از آن نيست-

فِى عَمَدٍۢ مُّمَدَّدَةٍۭ ۝۹

در ستونهايى دراز و كشيده.