مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ۝١

از چه از همديگر مى‌پرسند؟

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ ۝٢

از خبر بزرگ‌

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ۝۳

همانكه ايشان در آن اختلاف دارند

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝٤

چنين نيست، زودا كه بدانند

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝٥

باز چنين نيست زودا كه بدانند

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَٰدًۭا ۝٦

آيا زمين را زيرانداز نساخته‌ايم؟

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًۭا ۝۷

و كوهها را مانند ميخها

وَخَلَقْنَٰكُمْ أَزْوَٰجًۭا ۝۸

و شما را به صورت جفتها[ى گوناگون‌] آفريده‌ايم‌

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًۭا ۝۹

و خوابتان را مايه آرامش گردانده‌ايم‌

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًۭا ۝١۰

و شب را همچون پوششى ساخته‌ايم‌

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًۭا ۝١١

و روز را وقت تلاش معاش قرار داده‌ايم‌

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًۭا شِدَادًۭا ۝١٢

و برفرازتان هفت آسمان استوار برافراشته‌ايم‌

وَجَعَلْنَا سِرَاجًۭا وَهَّاجًۭا ۝١۳

و چراغى درخشان پديد آورده‌ايم‌

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءًۭ ثَجَّاجًۭا ۝١٤

و از ابرها آبى ريزان فرو فرستاده‌ايم‌

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّۭا وَنَبَاتًۭا ۝١٥

تا بدان دانه و گياه برآوريم‌

وَجَنَّٰتٍ أَلْفَافًا ۝١٦

و بوستانهايى انبوه‌

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَٰتًۭا ۝١۷

بى‌گمان روز داورى، هنگامى معين است‌

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًۭا ۝١۸

روزى كه در صور دميده شود و فوج فوج بياييد

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًۭا ۝١۹

و آسمان گشوده شود و دروازه دروازه باشد

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ۝٢۰

و كوهها روان كرده شود و چون سرابى باشد

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًۭا ۝٢١

بى‌گمان جهنم كمينگاهى است‌

لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابًۭا ۝٢٢

و بازگشتگاه سركشان است‌

لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًۭا ۝٢۳

كه روزگارانى در آن به سر برند

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًۭا وَلَا شَرَابًا ۝٢٤

در آن نه خنكى بينند نه نوشابه‌اى چشند

إِلَّا حَمِيمًۭا وَغَسَّاقًۭا ۝٢٥

مگر آب جوش و چركابه‌

جَزَآءًۭ وِفَاقًا ۝٢٦

كه جزايى موافق [اعمال ايشان‌] است‌

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًۭا ۝٢۷

آنان حساب و كتابى را اميد نمى‌داشتند

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابًۭا ۝٢۸

و آيات ما را سخت تكذيب مى‌كردند

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَٰهُ كِتَٰبًۭا ۝٢۹

و هر چيزى را در نامه‌اى به شمار آورده‌ايم‌

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ۝۳۰

پس بچشيد كه هرگز جز به عذابتان نمى‌افزاييم‌

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ۝۳١

بى‌گمان پرهيزگاران را رستگارى است

حَدَآئِقَ وَأَعْنَٰبًۭا ۝۳٢

بوستانها و درختان انگور

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًۭا ۝۳۳

و [حوريان‌] نارپستان همسال‌

وَكَأْسًۭا دِهَاقًۭا ۝۳٤

و جامهاى سرشار

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا كِذَّٰبًۭا ۝۳٥

در آنجا نه لغوى بشنوند و نه دروغى‌

جَزَآءًۭ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًۭا ۝۳٦

پاداشى است از سوى پروردگارت و بخششى بسنده است‌

رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًۭا ۝۳۷

پروردگار آسمانها و زمين و مابين آنها كه خداى رحمان است، و از جانب او اجازه سخن گفتن ندارند

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَٰٓئِكَةُ صَفًّۭا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًۭا ۝۳۸

روزى كه روح [جبرئيل‌] و فرشتگان به صف ايستند و هيچ‌يك جز كسى كه خداوند رحمان به او اجازه دهد، و صواب گويد، سخن نگويند

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ۝۳۹

اين روز واقعى است پس هر كه خواهد بازگشتگاهى به سوى پروردگار خويش بجويد

إِنَّآ أَنذَرْنَٰكُمْ عَذَابًۭا قَرِيبًۭا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا ۝٤۰

ما شما را از عذابى نزديك هشدار داديم، از روزى كه هر انسانى به [نتيجه‌] آنچه به دستان خويش پيش فرستاده است، بنگرد و كافر [از سر حسرت‌] گويد كاش من خاك بودم‌