مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ هَلْ أَتَىٰ عَلَى ٱلْإِنسَٰنِ حِينٌۭ مِّنَ ٱلدَّهْرِ لَمْ يَكُن شَيْـًۭٔا مَّذْكُورًا ۝١

آرى مدتى از روزگار بر انسان گذشت كه هنوز چيزى قابل ذكر نبود

إِنَّا خَلَقْنَا ٱلْإِنسَٰنَ مِن نُّطْفَةٍ أَمْشَاجٍۢ نَّبْتَلِيهِ فَجَعَلْنَٰهُ سَمِيعًۢا بَصِيرًا ۝٢

ما انسان را از نطفه‌اى آميخته آفريده‌ايم و به آزمونش كشانده‌ايم، و او را شنوا و بينا ساخته‌ايم‌

إِنَّا هَدَيْنَٰهُ ٱلسَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًۭا وَإِمَّا كَفُورًا ۝۳

ما او را به راه آورده‌ايم، چه سپاسگزار باشد، چه ناسپاس‌

إِنَّآ أَعْتَدْنَا لِلْكَٰفِرِينَ سَلَٰسِلَا۟ وَأَغْلَٰلًۭا وَسَعِيرًا ۝٤

ما براى كافران زنجيرها و بندها و آتش فروزان آماده ساخته‌ايم‌

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِن كَأْسٍۢ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا ۝٥

بى‌گمان نيكان از جامى كه آميزه آن كافور است، مى‌نوشند

عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ ٱللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيرًۭا ۝٦

چشمه‌اى كه بندگان [درستكار] خداوند از آن مى‌آشامند و روان مى‌كنندش هرگونه بخواهند

يُوفُونَ بِٱلنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًۭا كَانَ شَرُّهُۥ مُسْتَطِيرًۭا ۝۷

آنان به نذر خود وفا مى‌كنند و از روزى كه شرش دامن‌گستر است، بيم دارند

وَيُطْعِمُونَ ٱلطَّعَامَ عَلَىٰ حُبِّهِۦ مِسْكِينًۭا وَيَتِيمًۭا وَأَسِيرًا ۝۸

و خوراك را با وجود دوست داشتنش به بينوا و يتيم و اسير اطعام كنند

إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ ٱللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَآءًۭ وَلَا شُكُورًا ۝۹

[و در دل گويند] ما فقط براى خشنودى خداوند شما را اطعام مى‌كنيم، از شما نه پاداشى مى‌خواهيم، و نه سپاسى‌

إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوْمًا عَبُوسًۭا قَمْطَرِيرًۭا ۝١۰

ما از پروردگارمان در روزى كه دژم و دشوار است، مى‌ترسيم‌

فَوَقَىٰهُمُ ٱللَّهُ شَرَّ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمِ وَلَقَّىٰهُمْ نَضْرَةًۭ وَسُرُورًۭا ۝١١

سپس خداوند آنان را از شر آن روز در امان دارد و به ايشان تازگى و خرمى بنماياند

وَجَزَىٰهُم بِمَا صَبَرُوا۟ جَنَّةًۭ وَحَرِيرًۭا ۝١٢

و به آنان به خاطر شكيبى كه ورزيده‌اند بوستانى [بهشتى‌] و [جامه‌] ابريشم پاداش دهد

مُّتَّكِـِٔينَ فِيهَا عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ ۖ لَا يَرَوْنَ فِيهَا شَمْسًۭا وَلَا زَمْهَرِيرًۭا ۝١۳

در آنجا بر اورنگها تكيه زده، در آنجا نه [گرماى‌] خورشيدى بينند و نه سرماى سختى‌

وَدَانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلَٰلُهَا وَذُلِّلَتْ قُطُوفُهَا تَذْلِيلًۭا ۝١٤

و سايه‌هاى آن به ايشان نزديك باشد، و ميوه‌هاى آن در كمال دسترس پذيرى باشد

وَيُطَافُ عَلَيْهِم بِـَٔانِيَةٍۢ مِّن فِضَّةٍۢ وَأَكْوَابٍۢ كَانَتْ قَوَارِيرَا۠ ۝١٥

و بر ايشان ظرفهايى سيمين و كوزه‌هايى كه آبگينه است مى‌گردانند

قَوَارِيرَا۟ مِن فِضَّةٍۢ قَدَّرُوهَا تَقْدِيرًۭا ۝١٦

آبگينه‌هايى از سيم كه آنها را به اندازه پيموده باشند

وَيُسْقَوْنَ فِيهَا كَأْسًۭا كَانَ مِزَاجُهَا زَنجَبِيلًا ۝١۷

و در آنجا به آنان جامى بنوشانند كه آميزه آن زنجبيل است‌

عَيْنًۭا فِيهَا تُسَمَّىٰ سَلْسَبِيلًۭا ۝١۸

از چشمه‌اى در آنجا كه سلسبيل ناميده مى‌شود

۞ وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌۭ مُّخَلَّدُونَ إِذَا رَأَيْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤًۭا مَّنثُورًۭا ۝١۹

و پسرانى جاويدان برگرد آنان گردند، كه چون بنگريشان، پنداريشان كه مرواريد پراكنده‌اند

وَإِذَا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيمًۭا وَمُلْكًۭا كَبِيرًا ۝٢۰

و چون آنجا را بنگرى، ناز و نعمت [فراوان‌] و ملك بيكران بينى‌

عَٰلِيَهُمْ ثِيَابُ سُندُسٍ خُضْرٌۭ وَإِسْتَبْرَقٌۭ ۖ وَحُلُّوٓا۟ أَسَاوِرَ مِن فِضَّةٍۢ وَسَقَىٰهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًۭا طَهُورًا ۝٢١

بر بالاى آنان جامه‌هايى از ابريشم نازك سبز و ابريشم ستبر است، و به دستبندهاى سيمين آراسته‌اند، و پروردگارشان به آنان شرابى پاكيزه نوشاند

إِنَّ هَٰذَا كَانَ لَكُمْ جَزَآءًۭ وَكَانَ سَعْيُكُم مَّشْكُورًا ۝٢٢

اين پاداشى براى شماست و سعى شما مشكور است‌

إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ ٱلْقُرْءَانَ تَنزِيلًۭا ۝٢۳

ما خود قرآن را بر تو چنانكه بايد و شايد فرو فرستاده‌ايم‌

فَٱصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تُطِعْ مِنْهُمْ ءَاثِمًا أَوْ كَفُورًۭا ۝٢٤

به انتظار حكم پروردگارت شكيبا باش و از آنان از هيچ گناهكار يا ناسپاسى اطاعت مكن‌

وَٱذْكُرِ ٱسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةًۭ وَأَصِيلًۭا ۝٢٥

و هر بامداد و شامگاهى نام پروردگارت را ياد كن‌

وَمِنَ ٱلَّيْلِ فَٱسْجُدْ لَهُۥ وَسَبِّحْهُ لَيْلًۭا طَوِيلًا ۝٢٦

و در بخشى از شب براى او [به نماز] سجده كن و در بخشى بلند از شب او را نيايش كن‌

إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ يُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ وَيَذَرُونَ وَرَآءَهُمْ يَوْمًۭا ثَقِيلًۭا ۝٢۷

بى‌گمان اينان بهره [زودياب‌] دنيوى را دوست دارند و روزى سنگين را كه در پيش دارند، رها مى‌كنند

نَّحْنُ خَلَقْنَٰهُمْ وَشَدَدْنَآ أَسْرَهُمْ ۖ وَإِذَا شِئْنَا بَدَّلْنَآ أَمْثَٰلَهُمْ تَبْدِيلًا ۝٢۸

ما آنان را آفريده‌ايم و پيوندشان را استوار داشته‌ايم، و چون خواهيم آنان را به همانندانشان جانشين مى‌سازيم‌

إِنَّ هَٰذِهِۦ تَذْكِرَةٌۭ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ سَبِيلًۭا ۝٢۹

اين پندآموزى است، پس هر كس كه خواهد راهى به سوى پروردگارش در پيش گيرد

وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًۭا ۝۳۰

و [چنين چيزى‌] نخواهيد مگر آنكه خدا خواهد، بى‌گمان خداوند داناى فرزانه است‌

يُدْخِلُ مَن يَشَآءُ فِى رَحْمَتِهِۦ ۚ وَٱلظَّٰلِمِينَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًۢا ۝۳١

هر كس را كه خواهد به جوار رحمت خويش در آورد، و براى ستمكاران [مشرك‌] عذابى دردناك آماده ساخته است‌