مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ ٱلْحَآقَّةُ ۝١

حاقه‌

مَا ٱلْحَآقَّةُ ۝٢

حاقه چيست؟

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحَآقَّةُ ۝۳

و چه دانى حاقه چيست؟

كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌۢ بِٱلْقَارِعَةِ ۝٤

قوم ثمود و عاد درهم كوب [/قيامت‌] را دروغ انگاشتند

فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا۟ بِٱلطَّاغِيَةِ ۝٥

و اما ثمود، بر اثر طغيان خود به نابودى كشيده شدند

وَأَمَّا عَادٌۭ فَأُهْلِكُوا۟ بِرِيحٍۢ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍۢ ۝٦

و اما عاد، با تندبادى سخت سرد و بنيان‌كن به نابودى كشيده شدند

سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍۢ وَثَمَٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًۭا فَتَرَى ٱلْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَىٰ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍۢ ۝۷

كه خداوند آن را هفت شب و هشت روز پيوسته بر آنان گماشت و آن قوم را در آن حال از پا در افتاده بينى، گويى ايشان خرمابنانى هستند ريشه كن شده‌

فَهَلْ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةٍۢ ۝۸

پس آيا اثرى از ايشان بازمانده مى‌بينى؟

وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُۥ وَٱلْمُؤْتَفِكَٰتُ بِٱلْخَاطِئَةِ ۝۹

و فرعون و پيشينيان او و [اهل‌] شهرهاى نگونسار، طغيان پيش آوردند

فَعَصَوْا۟ رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةًۭ رَّابِيَةً ۝١۰

سپس از پيامبر پروردگارشان نافرمانى كردند، آنگاه [خداوند] آنان را به مؤاخذه‌اى سخت فرو گرفت‌

إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلْمَآءُ حَمَلْنَٰكُمْ فِى ٱلْجَارِيَةِ ۝١١

ما آنگاه كه سيلاب طغيان كرد، شما را در كشتى سوار كرديم‌

لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةًۭ وَتَعِيَهَآ أُذُنٌۭ وَٰعِيَةٌۭ ۝١٢

تا سرانجام آن را پندآموزى براى شما گردانيم، و گوشهاى نيوشا آن را فرا مى‌گيرد

فَإِذَا نُفِخَ فِى ٱلصُّورِ نَفْخَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ۝١۳

و چون دمى يگانه در صور دميده شود

وَحُمِلَتِ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةًۭ وَٰحِدَةًۭ ۝١٤

و زمين و كوهها برداشته شده و يكباره درهم كوبيده شود

فَيَوْمَئِذٍۢ وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ۝١٥

پس در چنين روزى واقعه‌[ى قيامت‌] روى دهد

وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍۢ وَاهِيَةٌۭ ۝١٦

و آسمان از هم بشكافد و آن در چنين روزى سست پيوند است‌

وَٱلْمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرْجَآئِهَا ۚ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍۢ ثَمَٰنِيَةٌۭ ۝١۷

و فرشتگان بر كناره‌ها[ى آسمان‌] ايستاده باشند، و عرش پروردگارت را در آن روز هشت تن برفرازشان حمل مى‌كنند

يَوْمَئِذٍۢ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنكُمْ خَافِيَةٌۭ ۝١۸

در چنين روزى [بر خداوند] عرضه شويد، و هيچ رازتان پوشيده نماند

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقْرَءُوا۟ كِتَٰبِيَهْ ۝١۹

سپس هر كس كه كارنامه‌اش به دست راستش داده شود، [شادمانه‌] گويد بياييد كارنامه مرا بخوانيد

إِنِّى ظَنَنتُ أَنِّى مُلَٰقٍ حِسَابِيَهْ ۝٢۰

به يقين مى‌دانستم كه با حساب و كتاب خود مواجه خواهم شد

فَهُوَ فِى عِيشَةٍۢ رَّاضِيَةٍۢ ۝٢١

آنگاه او در زندگى پسنديده‌اى است‌

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ ۝٢٢

در بهشتى برين‌

قُطُوفُهَا دَانِيَةٌۭ ۝٢۳

كه ميوه‌هايش دسترس است‌

كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَآ أَسْلَفْتُمْ فِى ٱلْأَيَّامِ ٱلْخَالِيَةِ ۝٢٤

[به آنان گويند] به خاطر آنچه در روزگاران گذشته انجام داده‌ايد، بخوريد و بياشاميد گوارا

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَٰلَيْتَنِى لَمْ أُوتَ كِتَٰبِيَهْ ۝٢٥

و اما كسى كه كارنامه‌اش به دست چپش داده شود، [سوكمندانه‌] گويد اى كاش كارنامه‌ام به من داده نمى‌شد

وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ ۝٢٦

و نمى‌دانستم حساب و كتابم چيست‌

يَٰلَيْتَهَا كَانَتِ ٱلْقَاضِيَةَ ۝٢۷

كاش آن [مرگ‌] يكسره بود

مَآ أَغْنَىٰ عَنِّى مَالِيَهْ ۜ ۝٢۸

مال و منال من به كار من نيامد

هَلَكَ عَنِّى سُلْطَٰنِيَهْ ۝٢۹

دستگاه من از دستم برفت‌

خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ۝۳۰

[گويند] او را فرو گيريد و دربندش كنيد

ثُمَّ ٱلْجَحِيمَ صَلُّوهُ ۝۳١

سپس به دوزخش درآوريد

ثُمَّ فِى سِلْسِلَةٍۢ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًۭا فَٱسْلُكُوهُ ۝۳٢

سپس در زنجيرى كه طولش هفتاد ذرع است، بندش كنيد

إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ ٱلْعَظِيمِ ۝۳۳

كه او به خداوند بزرگ ايمانى نداشت‌

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ۝۳٤

و بر اطعام بينوايان ترغيب نمى‌كرد

فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَٰهُنَا حَمِيمٌۭ ۝۳٥

حال امروز و اينجا دوستى ندارد

وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍۢ ۝۳٦

و نه خوراكى، بجز زردابه‌

لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَٰطِـُٔونَ ۝۳۷

كه آن را جز خطاكاران نمى‌خورند

فَلَآ أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ ۝۳۸

پس به آنچه مى‌بينيد سوگند مى‌خورم‌

وَمَا لَا تُبْصِرُونَ ۝۳۹

و به آنچه نمى‌بينيد

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ۝٤۰

كه آن [قرآن‌] برخوانده فرستاده گرامى است‌

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تُؤْمِنُونَ ۝٤١

و سخن هيچ شاعرى نيست، چه اندك ايمان مى‌آوريد

وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تَذَكَّرُونَ ۝٤٢

و سخن هيچ كاهنى نيست، چه اندك پند مى‌گيريد

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝٤۳

و فرو فرستاده‌اى از سوى پروردگار جهانيان است‌

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ ٱلْأَقَاوِيلِ ۝٤٤

و اگر بر ما سخنانى مى‌بست‌

لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِٱلْيَمِينِ ۝٤٥

دست راستش را مى‌گرفتيم‌

ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ ٱلْوَتِينَ ۝٤٦

سپس شاهرگش را قطع مى‌كرديم‌

فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَٰجِزِينَ ۝٤۷

و هيچ‌يك از شما مدافع او نبود

وَإِنَّهُۥ لَتَذْكِرَةٌۭ لِّلْمُتَّقِينَ ۝٤۸

و آن پندآموزى براى پرهيزگاران است‌

وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ ۝٤۹

و ما به يقين مى‌دانيم كه از ميان شما تكذيب‌كنندگانى هستند

وَإِنَّهُۥ لَحَسْرَةٌ عَلَى ٱلْكَٰفِرِينَ ۝٥۰

و آن [پيام‌]، مايه حسرتى بر كافران است‌

وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلْيَقِينِ ۝٥١

و آن [پيام‌]، حق‌اليقين است‌

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ۝٥٢

پس به نام پروردگار بزرگ خود تسبيح گوى‌