مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلطُّورِ ۝١

سوگند به [كوه‌] طور

وَكِتَٰبٍۢ مَّسْطُورٍۢ ۝٢

و به كتابى نوشته‌

فِى رَقٍّۢ مَّنشُورٍۢ ۝۳

در ورقى سرگشاده‌

وَٱلْبَيْتِ ٱلْمَعْمُورِ ۝٤

و به بيت‌المعمور

وَٱلسَّقْفِ ٱلْمَرْفُوعِ ۝٥

و به سقف برافراشته‌

وَٱلْبَحْرِ ٱلْمَسْجُورِ ۝٦

و به درياى سرشار [از آتش‌]

إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ لَوَٰقِعٌۭ ۝۷

كه عذاب پروردگارت واقع شدنى است‌

مَّا لَهُۥ مِن دَافِعٍۢ ۝۸

و برگردانى ندارد

يَوْمَ تَمُورُ ٱلسَّمَآءُ مَوْرًۭا ۝۹

روزى كه آسمان به شدت درهم گردد

وَتَسِيرُ ٱلْجِبَالُ سَيْرًۭا ۝١۰

و كوهها به شدت روان شود

فَوَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ۝١١

آرى در چنين روزى واى بر دروغ‌انگاران‌

ٱلَّذِينَ هُمْ فِى خَوْضٍۢ يَلْعَبُونَ ۝١٢

كسانى كه به ژاژخايى سرگرمند

يَوْمَ يُدَعُّونَ إِلَىٰ نَارِ جَهَنَّمَ دَعًّا ۝١۳

روزى كه به سوى آتش جهنم به شدت رانده شوند

هَٰذِهِ ٱلنَّارُ ٱلَّتِى كُنتُم بِهَا تُكَذِّبُونَ ۝١٤

[و گويند] اين همان آتشى است كه آن را دروغ مى‌انگاشتيد

أَفَسِحْرٌ هَٰذَآ أَمْ أَنتُمْ لَا تُبْصِرُونَ ۝١٥

آيا پس اين جادوست، يا آنكه شما [به چشم بصيرت‌] نمى‌نگريد؟

ٱصْلَوْهَا فَٱصْبِرُوٓا۟ أَوْ لَا تَصْبِرُوا۟ سَوَآءٌ عَلَيْكُمْ ۖ إِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ۝١٦

وارد آن شويد، و چه صبر كنيد، چه صبر نكنيد، برايتان يكسان است، فقط در برابر آنچه كرده‌ايد جزا مى‌يابيد

إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى جَنَّٰتٍۢ وَنَعِيمٍۢ ۝١۷

پرهيزگاران در بوستانها و ناز و نعمت‌اند

فَٰكِهِينَ بِمَآ ءَاتَىٰهُمْ رَبُّهُمْ وَوَقَىٰهُمْ رَبُّهُمْ عَذَابَ ٱلْجَحِيمِ ۝١۸

از آنچه پروردگارشان به آنان ارزانى داشته است، خرمند، و [از اينكه‌] پروردگارشان از عذاب جهنم در امانشان داشته است‌

كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ۝١۹

به خاطر آنچه كرده‌ايد، به گوارايى بخوريد و بياشاميد

مُتَّكِـِٔينَ عَلَىٰ سُرُرٍۢ مَّصْفُوفَةٍۢ ۖ وَزَوَّجْنَٰهُم بِحُورٍ عِينٍۢ ۝٢۰

[آنان‌] بر تختهاى رج زده تكيه زده‌اند و آنان را جفت حوريان درشت چشم گردانيم‌

وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَٱتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُم بِإِيمَٰنٍ أَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَآ أَلَتْنَٰهُم مِّنْ عَمَلِهِم مِّن شَىْءٍۢ ۚ كُلُّ ٱمْرِئٍۭ بِمَا كَسَبَ رَهِينٌۭ ۝٢١

و كسانى كه ايمان آورده‌اند و زاد و رودشان در ايمان از ايشان پيروى كرده‌اند، زاد و رودشان را به ايشان ملحق سازيم، و چيزى از [جزاى‌] عملشان نكاهيم، هر انسانى در گرو كار و كردار خويش است‌

وَأَمْدَدْنَٰهُم بِفَٰكِهَةٍۢ وَلَحْمٍۢ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ۝٢٢

و ايشان را پى در پى از ميوه‌ها و گوشت [پرندگانى‌] كه خوش دارند مى‌دهيم‌

يَتَنَٰزَعُونَ فِيهَا كَأْسًۭا لَّا لَغْوٌۭ فِيهَا وَلَا تَأْثِيمٌۭ ۝٢۳

در آنجا جامى را كه نه مايه بيهوده‌گويى و نه گناه است، از دست هم مى‌گيرند

۞ وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمَانٌۭ لَّهُمْ كَأَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌۭ مَّكْنُونٌۭ ۝٢٤

و بر گرداگرد آنان جوانان [خدمتكار]شان مى‌گردند كه گويى ايشان مرواريد نهفته‌اند

وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَسَآءَلُونَ ۝٢٥

و بعضى از آنان به بعضى ديگر به همپرسى روى آورند

قَالُوٓا۟ إِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِىٓ أَهْلِنَا مُشْفِقِينَ ۝٢٦

گويند ما پيش از اين، در ميان خانواده‌مان بيمناك بوديم‌

فَمَنَّ ٱللَّهُ عَلَيْنَا وَوَقَىٰنَا عَذَابَ ٱلسَّمُومِ ۝٢۷

سپس خداوند بر ما منت نهاد [و نعمت داد] و ما را از عذاب آتشباد [جهنم‌] در امان داشت‌

إِنَّا كُنَّا مِن قَبْلُ نَدْعُوهُ ۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلْبَرُّ ٱلرَّحِيمُ ۝٢۸

ما پيش از اين او را [به دعا و نيايش‌] مى‌خوانديم، اوست كه نيكوكار مهربان است‌

فَذَكِّرْ فَمَآ أَنتَ بِنِعْمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍۢ وَلَا مَجْنُونٍ ۝٢۹

پس پند ده كه تو به نعمت پروردگارت نه كاهنى و نه ديوانه‌

أَمْ يَقُولُونَ شَاعِرٌۭ نَّتَرَبَّصُ بِهِۦ رَيْبَ ٱلْمَنُونِ ۝۳۰

مگر گويند شاعرى است كه ما در حق او حوادث روزگار [/مرگ‌] را انتظار مى‌كشيم‌

قُلْ تَرَبَّصُوا۟ فَإِنِّى مَعَكُم مِّنَ ٱلْمُتَرَبِّصِينَ ۝۳١

بگو منتظر باشيد كه من هم همراه شما از منتظرانم‌

أَمْ تَأْمُرُهُمْ أَحْلَٰمُهُم بِهَٰذَآ ۚ أَمْ هُمْ قَوْمٌۭ طَاغُونَ ۝۳٢

يا مگر خردهايشان آنان را به اين امر فرمان مى‌دهد، يا مگر ايشان قومى طغيانگرند

أَمْ يَقُولُونَ تَقَوَّلَهُۥ ۚ بَل لَّا يُؤْمِنُونَ ۝۳۳

يا گويند آن را از خود بربافته است، حق اين است كه ايمان نمى‌ورزند

فَلْيَأْتُوا۟ بِحَدِيثٍۢ مِّثْلِهِۦٓ إِن كَانُوا۟ صَٰدِقِينَ ۝۳٤

پس اگر راستگو هستند سخنى مانند آن بياورند

أَمْ خُلِقُوا۟ مِنْ غَيْرِ شَىْءٍ أَمْ هُمُ ٱلْخَٰلِقُونَ ۝۳٥

يا از هيچ خلق شده‌اند، يا آنكه خودشان خالق [خود]اند؟

أَمْ خَلَقُوا۟ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ ۚ بَل لَّا يُوقِنُونَ ۝۳٦

يا آسمانها و زمين را آفريده‌اند، حق اين است كه يقين نمى‌ورزند

أَمْ عِندَهُمْ خَزَآئِنُ رَبِّكَ أَمْ هُمُ ٱلْمُصَۣيْطِرُونَ ۝۳۷

يا گنجينه‌هاى پروردگارت نزد آنهاست، يا آنان چيرگانند؟

أَمْ لَهُمْ سُلَّمٌۭ يَسْتَمِعُونَ فِيهِ ۖ فَلْيَأْتِ مُسْتَمِعُهُم بِسُلْطَٰنٍۢ مُّبِينٍ ۝۳۸

يا نردبانى دارند كه [بر آن بالا رفته‌] [اسرار را] با آن مى‌شنوند، در اين صورت شنونده آنان دليلى آشكار بياورد

أَمْ لَهُ ٱلْبَنَٰتُ وَلَكُمُ ٱلْبَنُونَ ۝۳۹

يا مگر او [خداوند] را دختران و شما را پسران است؟

أَمْ تَسْـَٔلُهُمْ أَجْرًۭا فَهُم مِّن مَّغْرَمٍۢ مُّثْقَلُونَ ۝٤۰

يا مگر از ايشان مزدى مى‌طلبى، و ايشان از تاوانى گرانبارند؟

أَمْ عِندَهُمُ ٱلْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ ۝٤١

يا مگر غيب در اختيار آنان است و ايشان [هر چه خواهند] مى‌نويسند

أَمْ يُرِيدُونَ كَيْدًۭا ۖ فَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ هُمُ ٱلْمَكِيدُونَ ۝٤٢

يا مگر نيرنگى در سر دارند، ولى كافران خود نيرنگ خورده‌اند

أَمْ لَهُمْ إِلَٰهٌ غَيْرُ ٱللَّهِ ۚ سُبْحَٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ ۝٤۳

يا مگر ايشان را خدايى غير از خداوند است، منزه است خداوند از شريكى كه مى‌انگارند

وَإِن يَرَوْا۟ كِسْفًۭا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ سَاقِطًۭا يَقُولُوا۟ سَحَابٌۭ مَّرْكُومٌۭ ۝٤٤

و چون پاره‌اى از آسمان را افتاده بينند، گويند ابرى متراكم [و نعمت‌] است‌

فَذَرْهُمْ حَتَّىٰ يُلَٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى فِيهِ يُصْعَقُونَ ۝٤٥

پس ايشان را رها كن تا روز خاصشان را كه در آن بيهوش كرده شوند، ديدار كنند

يَوْمَ لَا يُغْنِى عَنْهُمْ كَيْدُهُمْ شَيْـًۭٔا وَلَا هُمْ يُنصَرُونَ ۝٤٦

روزى كه نيرنگشان به كار آنان نيايد و يارى نيابند

وَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ عَذَابًۭا دُونَ ذَٰلِكَ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ ۝٤۷

و براى ستمكاران عذابى جز اين است، ولى بيشترشان نمى‌دانند

وَٱصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنَا ۖ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ ۝٤۸

و تا رسيدن حكم پروردگارت شكيبايى كن، كه تو زير نظر مايى، و چون [از خواب‌] برخاستى سپاسگزارانه پروردگارت را تسبيح گوى‌

وَمِنَ ٱلَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَإِدْبَٰرَ ٱلنُّجُومِ ۝٤۹

و در شب و به هنگام غائب شدن ستارگان نيز او را نيايش كن‌