مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ حمٓ ۝١

حم [حا ميم‌]

وَٱلْكِتَٰبِ ٱلْمُبِينِ ۝٢

سوگند به كتاب روشنگر

إِنَّآ أَنزَلْنَٰهُ فِى لَيْلَةٍۢ مُّبَٰرَكَةٍ ۚ إِنَّا كُنَّا مُنذِرِينَ ۝۳

كه ما آن را در شبى فرخنده فرو فرستاده‌ايم كه ما هشداردهنده‌ايم‌

فِيهَا يُفْرَقُ كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ ۝٤

در آن [شب‌] هر كار استوارى فيصله يابد

أَمْرًۭا مِّنْ عِندِنَآ ۚ إِنَّا كُنَّا مُرْسِلِينَ ۝٥

كه فرمانى از سوى ماست، كه ما فرستنده‌ايم‌

رَحْمَةًۭ مِّن رَّبِّكَ ۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ ۝٦

رحمتى است از سوى پروردگارت، كه او شنواى داناست‌

رَبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَآ ۖ إِن كُنتُم مُّوقِنِينَ ۝۷

پروردگار آسمانها و زمين و آنچه در ميان آنهاست، اگر اهل ايقان باشيد

لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ يُحْىِۦ وَيُمِيتُ ۖ رَبُّكُمْ وَرَبُّ ءَابَآئِكُمُ ٱلْأَوَّلِينَ ۝۸

خدايى جز او نيست كه زندگى مى‌بخشد و مى‌ميراند، پروردگار شما و پروردگار پدران پيشين شما

بَلْ هُمْ فِى شَكٍّۢ يَلْعَبُونَ ۝۹

آرى آنان به شك و شبهه خويش سرگرمند

فَٱرْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِى ٱلسَّمَآءُ بِدُخَانٍۢ مُّبِينٍۢ ۝١۰

پس چشم بدار روزى را كه آسمان دودى آشكار برآورد

يَغْشَى ٱلنَّاسَ ۖ هَٰذَا عَذَابٌ أَلِيمٌۭ ۝١١

كه مردم را فراگيرد، اين عذابى دردناك است‌

رَّبَّنَا ٱكْشِفْ عَنَّا ٱلْعَذَابَ إِنَّا مُؤْمِنُونَ ۝١٢

[گويند] پروردگارا اين بلا را از ما بگردان، كه ما [اينك‌] مؤمن هستيم‌

أَنَّىٰ لَهُمُ ٱلذِّكْرَىٰ وَقَدْ جَآءَهُمْ رَسُولٌۭ مُّبِينٌۭ ۝١۳

[اما] چگونه پند گيرند، و به راستى كه پيامبرى آشكار به نزد آنان آمده بود

ثُمَّ تَوَلَّوْا۟ عَنْهُ وَقَالُوا۟ مُعَلَّمٌۭ مَّجْنُونٌ ۝١٤

سپس از او رويگردان شدند، و گفتند [او] تعليم گرفته‌اى ديوانه است‌

إِنَّا كَاشِفُوا۟ ٱلْعَذَابِ قَلِيلًا ۚ إِنَّكُمْ عَآئِدُونَ ۝١٥

[گفتيم‌] ما برگرداننده بلا به اندك مايه‌اى هستيم، [و مى‌دانيم‌] كه شما باز گردنده‌ايد

يَوْمَ نَبْطِشُ ٱلْبَطْشَةَ ٱلْكُبْرَىٰٓ إِنَّا مُنتَقِمُونَ ۝١٦

روزى كه گير و دارى سخت و سترگ آغاز كنيم، [آنگاه‌] ما دادستانيم‌

۞ وَلَقَدْ فَتَنَّا قَبْلَهُمْ قَوْمَ فِرْعَوْنَ وَجَآءَهُمْ رَسُولٌۭ كَرِيمٌ ۝١۷

و به راستى كه پيش از آنان قوم فرعون را آزموديم، و پيامبرى گرامى به نزد آنان آمد

أَنْ أَدُّوٓا۟ إِلَىَّ عِبَادَ ٱللَّهِ ۖ إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌۭ ۝١۸

[و با ايشان گفت‌] كه بندگان خدا را به من بسپاريد، كه من پيامبرى امين براى شما هستم‌

وَأَن لَّا تَعْلُوا۟ عَلَى ٱللَّهِ ۖ إِنِّىٓ ءَاتِيكُم بِسُلْطَٰنٍۢ مُّبِينٍۢ ۝١۹

و اينكه در برابر خداوند بزرگى نجوييد، كه من آورنده برهانى آشكار براى شما هستم‌

وَإِنِّى عُذْتُ بِرَبِّى وَرَبِّكُمْ أَن تَرْجُمُونِ ۝٢۰

و من از شر اينكه سنگسارم كنيد به پروردگار خود و پروردگار شما پناه مى‌برم‌

وَإِن لَّمْ تُؤْمِنُوا۟ لِى فَٱعْتَزِلُونِ ۝٢١

و اگر سخن مرا باور نداريد، پس از من كناره بگيريد

فَدَعَا رَبَّهُۥٓ أَنَّ هَٰٓؤُلَآءِ قَوْمٌۭ مُّجْرِمُونَ ۝٢٢

آنگاه به درگاه پروردگارش ندا در داد كه اينان قومى گنهكارند

فَأَسْرِ بِعِبَادِى لَيْلًا إِنَّكُم مُّتَّبَعُونَ ۝٢۳

[پاسخ آمد كه‌] پس بندگانم را شبانه روانه كن، [و بدانيد كه‌] شما تعقيب مى‌شويد

وَٱتْرُكِ ٱلْبَحْرَ رَهْوًا ۖ إِنَّهُمْ جُندٌۭ مُّغْرَقُونَ ۝٢٤

و دريا را آرميده [به حال خود] بگذار و بگذر، آنان [فرعونيان‌] سپاهى غرق شدنى‌اند

كَمْ تَرَكُوا۟ مِن جَنَّٰتٍۢ وَعُيُونٍۢ ۝٢٥

چه بسيار باغها و چشمه‌ساران از خود باقى گذارند

وَزُرُوعٍۢ وَمَقَامٍۢ كَرِيمٍۢ ۝٢٦

و [نيز] كشتزارها و خانه‌هاى نيكو

وَنَعْمَةٍۢ كَانُوا۟ فِيهَا فَٰكِهِينَ ۝٢۷

و نعمتى كه در آن خوش و خرم بودند

كَذَٰلِكَ ۖ وَأَوْرَثْنَٰهَا قَوْمًا ءَاخَرِينَ ۝٢۸

اين چنين بود كه آنها را به قومى ديگر به ميراث داديم‌

فَمَا بَكَتْ عَلَيْهِمُ ٱلسَّمَآءُ وَٱلْأَرْضُ وَمَا كَانُوا۟ مُنظَرِينَ ۝٢۹

و آسمان و زمين بر آنان نگريست، و به آنان مهلتى داده نشد

وَلَقَدْ نَجَّيْنَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ مِنَ ٱلْعَذَابِ ٱلْمُهِينِ ۝۳۰

و به راستى كه بنى‌اسرائيل را از عذاب خواركننده رهانيديم‌

مِن فِرْعَوْنَ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَالِيًۭا مِّنَ ٱلْمُسْرِفِينَ ۝۳١

از [شر] فرعون كه بزرگى طلبى از تجاوزكاران بود

وَلَقَدِ ٱخْتَرْنَٰهُمْ عَلَىٰ عِلْمٍ عَلَى ٱلْعَٰلَمِينَ ۝۳٢

و به راستى كه ايشان [بنى‌اسرائيل‌] را آگاهانه بر جهانيان [هم زمانشان‌] برگزيديم‌

وَءَاتَيْنَٰهُم مِّنَ ٱلْءَايَٰتِ مَا فِيهِ بَلَٰٓؤٌۭا۟ مُّبِينٌ ۝۳۳

و به ايشان از پديده‌هاى شگرف خويش، آنچه در آن آزمون آشكارى بود بخشيديم‌

إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَيَقُولُونَ ۝۳٤

[و مى‌دانستيم كه‌] اينان خواهند گفت

إِنْ هِىَ إِلَّا مَوْتَتُنَا ٱلْأُولَىٰ وَمَا نَحْنُ بِمُنشَرِينَ ۝۳٥

اين جز مرگ نخستين [و آخرين‌] ما نيست، و ما برانگيخته نخواهيم بود

فَأْتُوا۟ بِـَٔابَآئِنَآ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ ۝۳٦

اگر راست مى‌گوييد [و حقيقت غير از اين است‌] پدرانمان را باز آوريد

أَهُمْ خَيْرٌ أَمْ قَوْمُ تُبَّعٍۢ وَٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ ۚ أَهْلَكْنَٰهُمْ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ مُجْرِمِينَ ۝۳۷

آيا ايشان بهتر بودند يا قوم تبع، و پيشينيان آنان كه نابودشان كرديم، چرا كه گناهكار بودند

وَمَا خَلَقْنَا ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لَٰعِبِينَ ۝۳۸

و آسمانها و زمين را و آنچه در ميان آنهاست، به بازيچه نيافريده‌ايم‌

مَا خَلَقْنَٰهُمَآ إِلَّا بِٱلْحَقِّ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ ۝۳۹

آنها را جز به حق نيافريده‌ايم ولى بيشترينه آنان نمى‌دانند

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ مِيقَٰتُهُمْ أَجْمَعِينَ ۝٤۰

بى‌گمان روز داورى، موعد همگى آنان است‌

يَوْمَ لَا يُغْنِى مَوْلًى عَن مَّوْلًۭى شَيْـًۭٔا وَلَا هُمْ يُنصَرُونَ ۝٤١

روزى كه هيچ دوستى از هيچ دوستى دفاع نكند و نيز ايشان يارى نيابند

إِلَّا مَن رَّحِمَ ٱللَّهُ ۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ۝٤٢

مگر كسى كه خداوند بر او رحمت آورده باشد، كه او پيروزمند مهربان است‌

إِنَّ شَجَرَتَ ٱلزَّقُّومِ ۝٤۳

همانا درخت زقوم

طَعَامُ ٱلْأَثِيمِ ۝٤٤

خوراك گناهكار[ان‌] است‌

كَٱلْمُهْلِ يَغْلِى فِى ٱلْبُطُونِ ۝٤٥

كه مانند فلز گداخته در شكمها مى‌جوشد

كَغَلْىِ ٱلْحَمِيمِ ۝٤٦

مانند جوشيدن آب گرم‌

خُذُوهُ فَٱعْتِلُوهُ إِلَىٰ سَوَآءِ ٱلْجَحِيمِ ۝٤۷

[درباره هر گناهكار گوييم‌] او را بگيريد و به ميانه دوزخش بكشيد

ثُمَّ صُبُّوا۟ فَوْقَ رَأْسِهِۦ مِنْ عَذَابِ ٱلْحَمِيمِ ۝٤۸

سپس بر فراز سرش از عذاب آب گرم فرو ريزيد

ذُقْ إِنَّكَ أَنتَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْكَرِيمُ ۝٤۹

[و بگوييدش‌] بچش كه تو [به خيال خودت‌] گرانقدر گرامى هستى‌

إِنَّ هَٰذَا مَا كُنتُم بِهِۦ تَمْتَرُونَ ۝٥۰

اين همان است كه به آن شك داشتيد

إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى مَقَامٍ أَمِينٍۢ ۝٥١

بى‌گمان پرهيزگاران در مقامى امن هستند

فِى جَنَّٰتٍۢ وَعُيُونٍۢ ۝٥٢

در ميان باغها و چشمه‌ساران‌

يَلْبَسُونَ مِن سُندُسٍۢ وَإِسْتَبْرَقٍۢ مُّتَقَٰبِلِينَ ۝٥۳

جامه‌هايى از ابريشم نازك و ابريشم ستبر در بر كرده، رو به روى يكديگرند

كَذَٰلِكَ وَزَوَّجْنَٰهُم بِحُورٍ عِينٍۢ ۝٥٤

آرى چنين است، و آنان را با حوريان درشت چشم همسر مى‌گردانيم‌

يَدْعُونَ فِيهَا بِكُلِّ فَٰكِهَةٍ ءَامِنِينَ ۝٥٥

در آنجا هر ميوه‌اى كه خواهند در كمال آرامش طلب كنند

لَا يَذُوقُونَ فِيهَا ٱلْمَوْتَ إِلَّا ٱلْمَوْتَةَ ٱلْأُولَىٰ ۖ وَوَقَىٰهُمْ عَذَابَ ٱلْجَحِيمِ ۝٥٦

در آنجا [طعم‌] هيچ مرگى جز مرگ نخستين نچشند، و [خداوند] ايشان را از عذاب دوزخ در امان دارد

فَضْلًۭا مِّن رَّبِّكَ ۚ ذَٰلِكَ هُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ ۝٥۷

اين بخششى از سوى پروردگار توست، اين همان رستگارى بزرگ است‌

فَإِنَّمَا يَسَّرْنَٰهُ بِلِسَانِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ ۝٥۸

جز اين نيست كه آن را به زبان تو به آسانى روان ساخته‌ايم، باشد كه پند گيرند

فَٱرْتَقِبْ إِنَّهُم مُّرْتَقِبُونَ ۝٥۹

منتظر باش كه آنان نيز منتظرند