مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَيْلٌۭ لِّلْمُطَفِّفِينَ ۝١

واى بر كم فروشان

ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكْتَالُوا۟ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسْتَوْفُونَ ۝٢

آنان كه چون از مردم پيمانه بستانند، تمام مى‌ستانند

وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ۝۳

و چون به ديگران پيمانه دهند يا وزن كنند، كم مى‌دهند

أَلَا يَظُنُّ أُو۟لَٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ ۝٤

آيا آنان فكر نمى‌كنند كه برانگيخته مى‌شوند

لِيَوْمٍ عَظِيمٍۢ ۝٥

براى روزى بزرگ

يَوْمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝٦

روزى كه مردم در پيشگاه پروردگار جهانيان بايستند

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْفُجَّارِ لَفِى سِجِّينٍۢ ۝۷

چنين نيست [كه خيال مى‌كنند،] مسلما كارنامه بدكاران در «سجّين» است

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سِجِّينٌۭ ۝۸

و تو چه مى‌دانى «سجّين» چيست

كِتَٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ۝۹

كارنامه‌اى است نوشته و خوانا [كه مجازات اعمال در آن است‌]

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ۝١۰

واى در آن روز بر تكذيب كنندگان

ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ۝١١

همانان كه روز جزا را دروغ مى‌پندارند

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ۝١٢

و تنها كسانى آن را انكار مى‌كنند كه متجاوز و گنهكارند

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ۝١۳

هنگامى كه آيات ما بر او خوانده شود، گويد: افسانه پيشينيان است

كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ ۝١٤

چنين نيست [كه مى‌پندارند،] بلكه اعمالشان زنگارى بر دل‌هاشان گرديده است

كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّمَحْجُوبُونَ ۝١٥

چنين نيست [كه مى‌پندارند،] البته آنها در آن روز از پروردگارشان سخت محجوبند

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا۟ ٱلْجَحِيمِ ۝١٦

سپس آنها قطعا به آتش جهنم مى‌سوزند

ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ۝١۷

آن‌گاه به آنها گفته مى‌شود: اين همان چيزى است كه آن را دروغ مى‌شمرديد

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْأَبْرَارِ لَفِى عِلِّيِّينَ ۝١۸

نه! چنين نيست [كه مى‌پندارند]، بى‌ترديد كارنامه نيكان در «عليين» است

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ ۝١۹

و تو چه مى‌دانى «عليين» چيست

كِتَٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ۝٢۰

كارنامه‌اى نوشته و خوانا است [كه پاداش نيكان در آن است‌]

يَشْهَدُهُ ٱلْمُقَرَّبُونَ ۝٢١

كه مقربان آن را مى‌بينند [و بدان گواهى مى‌دهند]

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ ۝٢٢

همانا نيكان در ناز و نعمتند

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ۝٢۳

بر تخت‌ها تكيه كرده تماشا مى‌كنند

تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ ٱلنَّعِيمِ ۝٢٤

در چهره‌هايشان طراوت و خرمى نعمت را مى‌يابى

يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍۢ مَّخْتُومٍ ۝٢٥

از مى صاف سر بسته‌اى سيراب شوند

خِتَٰمُهُۥ مِسْكٌۭ ۚ وَفِى ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ ٱلْمُتَنَٰفِسُونَ ۝٢٦

كه مهر آن از مشك است، و مشتاقان بايد در آن رقابت كنند

وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسْنِيمٍ ۝٢۷

و تركيب آن از چشمه «تسنيم» است

عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا ٱلْمُقَرَّبُونَ ۝٢۸

چشمه‌اى كه مقربان از آن مى‌نوشند

إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ كَانُوا۟ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَضْحَكُونَ ۝٢۹

همانا بدكاران پيوسته به كسانى كه ايمان آورده بودند مى‌خنديدند

وَإِذَا مَرُّوا۟ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ ۝۳۰

و چون بر آنان مى‌گذشتند به يكديگر چشمك مى‌زدند

وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمُ ٱنقَلَبُوا۟ فَكِهِينَ ۝۳١

و وقتى به سوى كسان خويش باز مى‌گشتند [از ريشخند خود] شاد بودند

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ ۝۳٢

و هر وقت آنها را مى‌ديدند مى‌گفتند: اينان بى‌ترديد گمراهند

وَمَآ أُرْسِلُوا۟ عَلَيْهِمْ حَٰفِظِينَ ۝۳۳

در حالى كه آنها به نگهبانى مؤمنان فرستاده نشده بودند

فَٱلْيَوْمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنَ ٱلْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ۝۳٤

ولى امروز آنها كه ايمان آورده‌اند، به كفار مى‌خندند

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ۝۳٥

بر تخت‌ها تكيه كرده تماشا مى‌كنند

هَلْ ثُوِّبَ ٱلْكُفَّارُ مَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ ۝۳٦

[حال‌] آيا كفار پاداش كردار خود را گرفتند