مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ قُلْ أُوحِىَ إِلَىَّ أَنَّهُ ٱسْتَمَعَ نَفَرٌۭ مِّنَ ٱلْجِنِّ فَقَالُوٓا۟ إِنَّا سَمِعْنَا قُرْءَانًا عَجَبًۭا ۝١

بگو: به من وحى شده است كه تنى چند از جنّيان [به وحى آسمانى‌] گوش فرا داشتند و گفتند: به راستى ما قرآنى شگفت‌آور شنيديم

يَهْدِىٓ إِلَى ٱلرُّشْدِ فَـَٔامَنَّا بِهِۦ ۖ وَلَن نُّشْرِكَ بِرَبِّنَآ أَحَدًۭا ۝٢

كه به راه راست هدايت مى‌كند پس به آن ايمان آورديم، و هرگز كسى را شريك پروردگارمان قرار نخواهيم داد

وَأَنَّهُۥ تَعَٰلَىٰ جَدُّ رَبِّنَا مَا ٱتَّخَذَ صَٰحِبَةًۭ وَلَا وَلَدًۭا ۝۳

و اين كه شأن و عظمت پروردگار ما بلند است، نه همسرى گرفته و نه فرزندى

وَأَنَّهُۥ كَانَ يَقُولُ سَفِيهُنَا عَلَى ٱللَّهِ شَطَطًۭا ۝٤

و اين كه كم خرد ما، در باره‌ى خدا پريشان مى‌گفت و دروغ مى‌بست

وَأَنَّا ظَنَنَّآ أَن لَّن تَقُولَ ٱلْإِنسُ وَٱلْجِنُّ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًۭا ۝٥

و ما پنداشته بوديم كه انس و جن هرگز بر خدا دروغ نمى‌بندند

وَأَنَّهُۥ كَانَ رِجَالٌۭ مِّنَ ٱلْإِنسِ يَعُوذُونَ بِرِجَالٍۢ مِّنَ ٱلْجِنِّ فَزَادُوهُمْ رَهَقًۭا ۝٦

و مردانى از آدميان به مردانى از جن پناه مى‌بردند و بر سركشى آنها مى‌افزودند

وَأَنَّهُمْ ظَنُّوا۟ كَمَا ظَنَنتُمْ أَن لَّن يَبْعَثَ ٱللَّهُ أَحَدًۭا ۝۷

و آنها (انسان‌ها) نيز آن گونه كه شما پنداشته‌ايد، گمان بردند كه خدا هرگز كسى را [به پيامبرى‌] مبعوث نمى‌كند

وَأَنَّا لَمَسْنَا ٱلسَّمَآءَ فَوَجَدْنَٰهَا مُلِئَتْ حَرَسًۭا شَدِيدًۭا وَشُهُبًۭا ۝۸

و اين كه ما به آسمان دست يافتيم و آن را پر از نگهبانان قدرتمند (فرشتگان) و تيرهاى شهاب يافتيم

وَأَنَّا كُنَّا نَقْعُدُ مِنْهَا مَقَٰعِدَ لِلسَّمْعِ ۖ فَمَن يَسْتَمِعِ ٱلْءَانَ يَجِدْ لَهُۥ شِهَابًۭا رَّصَدًۭا ۝۹

و اين كه ما [سابقا] از آسمان در محل‌هايى براى شنيدن [اخبار آسمانى‌] مى‌نشستيم، اما اكنون هر كه بخواهد به گوش باشد، تير شهابى در كمين خود مى‌يابد

وَأَنَّا لَا نَدْرِىٓ أَشَرٌّ أُرِيدَ بِمَن فِى ٱلْأَرْضِ أَمْ أَرَادَ بِهِمْ رَبُّهُمْ رَشَدًۭا ۝١۰

و ما [درست‌] نمى‌دانيم كه آيا براى ساكنان زمين شرّى اراده شده يا پروردگارشان براى آنها هدايتى خواسته است

وَأَنَّا مِنَّا ٱلصَّٰلِحُونَ وَمِنَّا دُونَ ذَٰلِكَ ۖ كُنَّا طَرَآئِقَ قِدَدًۭا ۝١١

و اين كه از ميان ما برخى صالحند و برخى غير آن، ما گروههايى در راههاى گوناگونى بوديم

وَأَنَّا ظَنَنَّآ أَن لَّن نُّعْجِزَ ٱللَّهَ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَن نُّعْجِزَهُۥ هَرَبًۭا ۝١٢

و ما اعتقاد داريم كه هرگز نمى‌توانيم خدا را در زمين عاجز كنيم و هرگز نمى‌توانيم با گريختن، او را عاجز كنيم

وَأَنَّا لَمَّا سَمِعْنَا ٱلْهُدَىٰٓ ءَامَنَّا بِهِۦ ۖ فَمَن يُؤْمِنۢ بِرَبِّهِۦ فَلَا يَخَافُ بَخْسًۭا وَلَا رَهَقًۭا ۝١۳

و ما همين كه هدايت [قرآن‌] را شنيديم بدان گرويديم پس هر كه به پروردگار خود ايمان آورد، نه از نقصان [پاداش خود] مى‌ترسد و نه از ستمى

وَأَنَّا مِنَّا ٱلْمُسْلِمُونَ وَمِنَّا ٱلْقَٰسِطُونَ ۖ فَمَنْ أَسْلَمَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ تَحَرَّوْا۟ رَشَدًۭا ۝١٤

و از ميان ما برخى تسليم [امر خدا] و برخى منحرفند پس هر كه تسليم خدا گردد، آنهايند كه راه رشد را در پيش گرفته‌اند

وَأَمَّا ٱلْقَٰسِطُونَ فَكَانُوا۟ لِجَهَنَّمَ حَطَبًۭا ۝١٥

ولى منحرفان، هيزم جهنم خواهند بود

وَأَلَّوِ ٱسْتَقَٰمُوا۟ عَلَى ٱلطَّرِيقَةِ لَأَسْقَيْنَٰهُم مَّآءً غَدَقًۭا ۝١٦

و اگر [جن و انس‌] در راه درست پايدارى كنند، قطعا آبى گوارا بديشان مى‌نوشانيم [و روزى فراوان به آنان مى‌دهيم‌]

لِّنَفْتِنَهُمْ فِيهِ ۚ وَمَن يُعْرِضْ عَن ذِكْرِ رَبِّهِۦ يَسْلُكْهُ عَذَابًۭا صَعَدًۭا ۝١۷

تا آنها را در اين [نعمت فراوان‌] بيازماييم. و هر كس از ياد پروردگار خود روى بگرداند، وى را در عذابى روز افزون بكشاند

وَأَنَّ ٱلْمَسَٰجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدْعُوا۟ مَعَ ٱللَّهِ أَحَدًۭا ۝١۸

و اين كه مساجد ويژه‌ى خداست، پس هيچ كس را با خدا نخوانيد

وَأَنَّهُۥ لَمَّا قَامَ عَبْدُ ٱللَّهِ يَدْعُوهُ كَادُوا۟ يَكُونُونَ عَلَيْهِ لِبَدًۭا ۝١۹

و اين كه چون بنده‌ى خدا [پيامبر به عبادت‌] برخاست تا او را بخواند، نزديك بود كه [به ازدحام‌] بر سر او فرو افتند

قُلْ إِنَّمَآ أَدْعُوا۟ رَبِّى وَلَآ أُشْرِكُ بِهِۦٓ أَحَدًۭا ۝٢۰

بگو: تنها پروردگار خود را مى‌خوانم و كسى را شريك او نمى‌كنم

قُلْ إِنِّى لَآ أَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّۭا وَلَا رَشَدًۭا ۝٢١

بگو: بى‌ترديد من [از جانب خودم‌] براى شما اختيار هيچ زيانى و هيچ رشد و هدايتى را ندارم

قُلْ إِنِّى لَن يُجِيرَنِى مِنَ ٱللَّهِ أَحَدٌۭ وَلَنْ أَجِدَ مِن دُونِهِۦ مُلْتَحَدًا ۝٢٢

بگو: هرگز كسى مرا از [عقوبت‌] خدا پناه نمى‌دهد، و هرگز پناهگاهى جز او نخواهم يافت

إِلَّا بَلَٰغًۭا مِّنَ ٱللَّهِ وَرِسَٰلَٰتِهِۦ ۚ وَمَن يَعْصِ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥ فَإِنَّ لَهُۥ نَارَ جَهَنَّمَ خَٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدًا ۝٢۳

[آنچه مى‌توانم‌] تنها ابلاغى از جانب خدا و رساندن پيام‌هاى اوست. و هر كه خدا و رسولش را نافرمانى كند، قطعا براى او آتش جهنم است كه جاودانه در آن خواهند ماند

حَتَّىٰٓ إِذَا رَأَوْا۟ مَا يُوعَدُونَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ أَضْعَفُ نَاصِرًۭا وَأَقَلُّ عَدَدًۭا ۝٢٤

تا آن‌گاه كه آنچه را وعده داده مى‌شوند ببينند، پس به زودى خواهند دانست چه كسى از جهت [داشتن‌] ياور ضعيف‌تر و در عدد كم جمعيت‌تر است

قُلْ إِنْ أَدْرِىٓ أَقَرِيبٌۭ مَّا تُوعَدُونَ أَمْ يَجْعَلُ لَهُۥ رَبِّىٓ أَمَدًا ۝٢٥

بگو: من نمى‌دانم كه آيا آنچه وعده داده مى‌شويد نزديك است يا پروردگارم براى آن مدتى قرار مى‌دهد

عَٰلِمُ ٱلْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلَىٰ غَيْبِهِۦٓ أَحَدًا ۝٢٦

[او] داناى غيب است و كسى را بر غيب خود آگاه نمى‌كند

إِلَّا مَنِ ٱرْتَضَىٰ مِن رَّسُولٍۢ فَإِنَّهُۥ يَسْلُكُ مِنۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِۦ رَصَدًۭا ۝٢۷

مگر پيامبرى را كه [براى اين امر] بپسندد كه از پيش رو و پشت سرش مراقبانى گسيل مى‌دارد

لِّيَعْلَمَ أَن قَدْ أَبْلَغُوا۟ رِسَٰلَٰتِ رَبِّهِمْ وَأَحَاطَ بِمَا لَدَيْهِمْ وَأَحْصَىٰ كُلَّ شَىْءٍ عَدَدًۢا ۝٢۸

تا بداند كه محققا پيام‌هاى پروردگار خود را رسانده‌اند و [خدا] بدانچه نزد ايشان است احاطه دارد و هر چيزى را به عدد بر شمرده است