مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍۢ وَاقِعٍۢ ۝١

سؤال كننده‌اى [از كفار] عذابى حتمى را درخواست كرد

لِّلْكَٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌۭ ۝٢

كه مخصوص كافران است و دفع كننده‌اى ندارد

مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ ۝۳

و از جانب خداى صاحب درجات است

تَعْرُجُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍۢ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍۢ ۝٤

فرشتگان و روح، در روزى كه مقدارش پنجاه هزار سال است به سوى او بالا مى‌روند

فَٱصْبِرْ صَبْرًۭا جَمِيلًا ۝٥

پس صبرى زيبا پيشه كن

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًۭا ۝٦

همانا آنها آن [روز] را دور مى‌بينند

وَنَرَىٰهُ قَرِيبًۭا ۝۷

و ما نزديكش مى‌بينيم

يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ ۝۸

روزى كه آسمان چون فلز گداخته شود

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ۝۹

و كوه‌ها چون پشم زده شده [متلاشى‌] گردد

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًۭا ۝١۰

و هيچ دوست صميمى از دوست صميمى [حال‌] نپرسد

يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ ۝١١

دوستان صميمى به آنها نشان داده مى‌شوند، [ولى هر كسى گرفتار كار خويش است.] گناهكار دوست مى‌دارد كه كاش براى رهايى از عذاب آن روز پسران خود را عوض دهد

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ۝١٢

و [نيز] همسر و برادر خود را

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ ۝١۳

و اقوامش را كه به او پناه مى‌دادند

وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًۭا ثُمَّ يُنجِيهِ ۝١٤

و هر كه را كه در روى زمين است همه را [عوض مى‌داد] و آن‌گاه خود را [از عذاب‌] مى‌رهانيد

كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ۝١٥

نه، هرگز [نجاتى در كار نيست‌]. همانا آن آتشى شعله‌ور است

نَزَّاعَةًۭ لِّلشَّوَىٰ ۝١٦

بركننده‌ى پوست سر و اندام است

تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ۝١۷

فرا مى‌خواند هر كه را پشت كرده و [از دعوت حق‌] روى برتافته

وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ ۝١۸

و [مال‌] گردآورده و ذخيره نموده است

۞ إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا ۝١۹

به راستى انسان بسيار حريص [و بى‌تاب‌] خلق شده است

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًۭا ۝٢۰

چون آسيبى به او رسد بى‌تاب است

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا ۝٢١

و چون خيرى به او رسد بخل ورز است

إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ ۝٢٢

غير از نمازگزاران

ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ ۝٢۳

همان كسانى كه بر نمازشان پايدارند

وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ مَّعْلُومٌۭ ۝٢٤

و همانان كه در اموالشان حقى معين است

لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ۝٢٥

براى سائل و محروم

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ۝٢٦

و كسانى كه روز جزا را باور دارند

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ۝٢۷

و آنان كه از عذاب پروردگارشان بيمناكند

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۢ ۝٢۸

چرا كه از عذاب پروردگارشان ايمنى نيست

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَٰفِظُونَ ۝٢۹

و كسانى كه شرمگاه خود را حفظ كنند

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ۝۳۰

مگر بر همسران خود يا كنيزانشان كه [در اين صورت‌] مورد نكوهش نيستند

فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ ۝۳١

پس هر كه فراتر از اين جويد، آنها همان تجاوزكارانند

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَٰنَٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ ۝۳٢

و كسانى كه امانت‌ها و پيمان خود را مراعات كنند

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ ۝۳۳

و آنان كه بر شهادت‌هاى خود ايستاده‌اند

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ۝۳٤

و كسانى كه بر نمازشان مواظبت دارند

أُو۟لَٰٓئِكَ فِى جَنَّٰتٍۢ مُّكْرَمُونَ ۝۳٥

آنها هستند كه در باغ‌هايى [از بهشت‌] گرامى داشته مى‌شوند

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ۝۳٦

پس چيست كافران را كه به سوى تو مى‌شتابند

عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ ۝۳۷

دسته دسته از راست و چپ [هجوم مى‌آورند]

أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍۢ ۝۳۸

آيا هر كسى از آنها طمع دارد كه در بهشت پرنعمت در آورده شود

كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ۝۳۹

حاشا! بى‌ترديد ما آنها را از آنچه مى‌دانند آفريده‌ايم

فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَٰرِقِ وَٱلْمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ ۝٤۰

پس به پروردگار خاوران و باختران سوگند كه قطعا ما تواناييم

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًۭا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ۝٤١

بر اين كه به جاى آنها بهتر از ايشان را بياوريم و ما عقب نمى‌افتيم

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ۝٤٢

پس بگذارشان در باطل فرو روند و بازى كنند تا روزشان را كه وعده داده مى‌شوند ديدار كنند

يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًۭا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍۢ يُوفِضُونَ ۝٤۳

روزى كه از گورها شتابان برآيند، گويى كه [چون تيرى‌] به سوى نشانه‌ها مى‌دوند

خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ۝٤٤

در حالى كه ديدگانشان [هراسان‌] فرو افتاده، ذلت آنها را فرو گيرد. اين همان روزى است كه [به آن‌] وعده داده مى‌شدند