مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ۝١

هنگامى كه آن واقعه (رستاخيز) رخ دهد

لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ۝٢

[خواهيد ديد كه‌] در وقوع آن دروغى نيست

خَافِضَةٌۭ رَّافِعَةٌ ۝۳

پايين آورنده [ى گروهى‌] و بالا برنده [ى گروهى‌] است

إِذَا رُجَّتِ ٱلْأَرْضُ رَجًّۭا ۝٤

آن‌گاه كه زمين با تكان سختى لرزانده شود

وَبُسَّتِ ٱلْجِبَالُ بَسًّۭا ۝٥

و كوه‌ها [به تمامى‌] خرد و ريز شوند

فَكَانَتْ هَبَآءًۭ مُّنۢبَثًّۭا ۝٦

و به صورت غبارى پراكنده گردند

وَكُنتُمْ أَزْوَٰجًۭا ثَلَٰثَةًۭ ۝۷

و شما سه دسته شويد

فَأَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ۝۸

پس [دسته‌اى‌] اهل سعادت، چه اهل سعادتى

وَأَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ۝۹

و [دسته‌اى‌] تيره بختان، چه تيره بختانى

وَٱلسَّٰبِقُونَ ٱلسَّٰبِقُونَ ۝١۰

و پيشگامان كه پيشگامند

أُو۟لَٰٓئِكَ ٱلْمُقَرَّبُونَ ۝١١

آنها مقربانند

فِى جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ۝١٢

در باغ‌هاى پرنعمت [بهشت جاى دارند]

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ۝١۳

بسيارى، از امت‌هاى نخستين

وَقَلِيلٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ۝١٤

و اندكى، از متأخرانند (امت اسلام)

عَلَىٰ سُرُرٍۢ مَّوْضُونَةٍۢ ۝١٥

بر تخت‌هايى زربافت جواهر نشان

مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيْهَا مُتَقَٰبِلِينَ ۝١٦

روياروى هم بر آنها تكيه داده‌اند

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌۭ مُّخَلَّدُونَ ۝١۷

بر گردشان پسرانى هميشگى [به خدمت‌] مى‌گردند

بِأَكْوَابٍۢ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۢ ۝١۸

با جام‌ها و ابريق‌ها و پياله‌اى از مى روان

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ ۝١۹

كه از آن نه سر درد گيرند و نه مست و بى‌خرد شوند

وَفَٰكِهَةٍۢ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ۝٢۰

و ميوه از هر چه اختيار كنند

وَلَحْمِ طَيْرٍۢ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ۝٢١

و از گوشت پرنده هر چه بخواهند

وَحُورٌ عِينٌۭ ۝٢٢

و حوران درشت چشم

كَأَمْثَٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ ۝٢۳

همچو مرواريد پنهان در صدف

جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ۝٢٤

[اينها] پاداشى است به خاطر آنچه مى‌كردند

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا تَأْثِيمًا ۝٢٥

در آن جا نه سخن بيهوده شنوند و نه گناه آلود

إِلَّا قِيلًۭا سَلَٰمًۭا سَلَٰمًۭا ۝٢٦

مگر سخنى كه سلام است و سلام

وَأَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ ۝٢۷

و اهل سعادت، چه اهل سعادتى

فِى سِدْرٍۢ مَّخْضُودٍۢ ۝٢۸

در [زير] درختان سدر بى‌خارند

وَطَلْحٍۢ مَّنضُودٍۢ ۝٢۹

و درختان موز كه ميوه‌اش بر هم چيده است

وَظِلٍّۢ مَّمْدُودٍۢ ۝۳۰

و سايه‌اى گسترده

وَمَآءٍۢ مَّسْكُوبٍۢ ۝۳١

و [كنار] آبشارها

وَفَٰكِهَةٍۢ كَثِيرَةٍۢ ۝۳٢

و ميوه‌هاى فراوان

لَّا مَقْطُوعَةٍۢ وَلَا مَمْنُوعَةٍۢ ۝۳۳

نه تمام شدنى و نه منع شدنى

وَفُرُشٍۢ مَّرْفُوعَةٍ ۝۳٤

و همسرانى بلند [مرتبه‌]

إِنَّآ أَنشَأْنَٰهُنَّ إِنشَآءًۭ ۝۳٥

همانا آن زنان را به آفرينشى نو آفريديم

فَجَعَلْنَٰهُنَّ أَبْكَارًا ۝۳٦

و آنان را دوشيزه قرار داديم

عُرُبًا أَتْرَابًۭا ۝۳۷

عشق ورزان [به همسر] و هم سنّ و سالند

لِّأَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝۳۸

[اينها همه‌] براى اهل سعادت است

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ۝۳۹

كه بسيارى از امت‌هاى نخستين

وَثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ۝٤۰

و بسيارى از امت‌هاى متأخرند

وَأَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ ۝٤١

و تيره بختان چه تيره بختانى

فِى سَمُومٍۢ وَحَمِيمٍۢ ۝٤٢

در [عذاب‌] باد سوزان و آب جوشانند

وَظِلٍّۢ مِّن يَحْمُومٍۢ ۝٤۳

و سايه‌اى از دود سياه

لَّا بَارِدٍۢ وَلَا كَرِيمٍ ۝٤٤

نه خنك است و نه خوش

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ۝٤٥

همانا آنان پيش از اين خوشگذران [و غافل از آخرت‌] بودند

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ ۝٤٦

و بر گناه بزرگ اصرار مى‌ورزيدند

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ۝٤۷

و مى‌گفتند: آيا وقتى مرديم و خاك و استخوان شديم، واقعا ما برانگيخته مى‌شويم

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ۝٤۸

همچنين نياكان ما

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْءَاخِرِينَ ۝٤۹

بگو: يقينا اولين و آخرين

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَٰتِ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ ۝٥۰

بى‌ترديد جملگى در آن وعده‌گاه روز معلوم گردآورده مى‌شوند

ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلْمُكَذِّبُونَ ۝٥١

آن‌گاه شما اى گمراهان تكذيب كننده

لَءَاكِلُونَ مِن شَجَرٍۢ مِّن زَقُّومٍۢ ۝٥٢

قطعا از درختى كه از زقّوم است خواهيد خورد

فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ ۝٥۳

كه شكم‌ها از آن پر مى‌كنيد

فَشَٰرِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْحَمِيمِ ۝٥٤

و بر سر آن از آب جوشان مى‌نوشيد

فَشَٰرِبُونَ شُرْبَ ٱلْهِيمِ ۝٥٥

پس مى‌نوشيد چون نوشيدن اشتران عطش زده

هَٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ ٱلدِّينِ ۝٥٦

اين است پذيرايى آنان در روز جزا

نَحْنُ خَلَقْنَٰكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ۝٥۷

ما شما را آفريده‌ايم، پس چرا [آفرينش جديد را] تصديق نمى‌كنيد

أَفَرَءَيْتُم مَّا تُمْنُونَ ۝٥۸

آيا آنچه را [كه به صورت نطفه‌] فرو مى‌ريزيد ملاحظه كرده‌ايد

ءَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلْخَٰلِقُونَ ۝٥۹

آيا شما آن را خلق مى‌كنيد يا ما آفريننده‌ايم

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ ٱلْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ۝٦۰

ماييم كه ميان شما مرگ را مقدر كرده‌ايم و ما ناتوان نيستيم

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَٰلَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِى مَا لَا تَعْلَمُونَ ۝٦١

بر اين كه امثالثان را به جاى شما قرار دهيم و شما را در جهان ديگرى كه نمى‌دانيد آفرينش تازه‌اى بخشيم

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ۝٦٢

و همانا شما پيدايش نخستين خود را دانسته‌ايد [و زنده شدن دوباره مثل آن است‌]، پس چرا توجه نمى‌كنيد

أَفَرَءَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ ۝٦۳

آيا آنچه را كه مى‌كاريد ملاحظه كرده‌ايد

ءَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلزَّٰرِعُونَ ۝٦٤

آيا شما آن را مى‌رويانيد يا ما روياننده‌ايم

لَوْ نَشَآءُ لَجَعَلْنَٰهُ حُطَٰمًۭا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ۝٦٥

اگر مى‌خواستيم قطعا آن را خاشاك مى‌كرديم پس در شگفت مى‌شديد

إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ۝٦٦

[و مى‌گفتيد:] واقعا ما زيان ديده‌ايم

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ۝٦۷

بلكه ما [به كلى از رزق‌] محروم شده‌ايم

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلْمَآءَ ٱلَّذِى تَشْرَبُونَ ۝٦۸

آيا آبى را كه مى‌نوشيد ديده‌ايد

ءَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ ٱلْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنزِلُونَ ۝٦۹

آيا شما آن را از ابر فرو فرستاده‌ايد يا ما فرو فرستنده‌ايم

لَوْ نَشَآءُ جَعَلْنَٰهُ أُجَاجًۭا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ۝۷۰

اگر مى‌خواستيم آن را تلخ مى‌گردانديم پس چرا شكر نمى‌كنيد

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِى تُورُونَ ۝۷١

آيا آن آتشى را كه بر مى‌افروزيد ديده‌ايد

ءَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَآ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنشِـُٔونَ ۝۷٢

آيا درختش را شما پديد آورده‌ايد يا ما پديد آورنده‌ايم

نَحْنُ جَعَلْنَٰهَا تَذْكِرَةًۭ وَمَتَٰعًۭا لِّلْمُقْوِينَ ۝۷۳

ما آن را يادآورى [براى آتش قيامت‌] و كالايى براى مسافران [و جويندگان آتش‌] قرار داده‌ايم

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ۝۷٤

پس به نام پروردگار بزرگ خود تسبيح گوى

۞ فَلَآ أُقْسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ ۝۷٥

پس سوگند به جايگاه‌هاى ستارگان

وَإِنَّهُۥ لَقَسَمٌۭ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ۝۷٦

و البته اگر مى‌دانستيد، اين سوگندى بزرگ است

إِنَّهُۥ لَقُرْءَانٌۭ كَرِيمٌۭ ۝۷۷

قطعا اين قرآنى كريم است

فِى كِتَٰبٍۢ مَّكْنُونٍۢ ۝۷۸

كه در كتابى مستور [لوحى محفوظ] جاى دارد

لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلْمُطَهَّرُونَ ۝۷۹

كه جز پاكان بر آن دست نيازند

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ۝۸۰

نازل شده‌اى از جانب پروردگار جهانيان است

أَفَبِهَٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ ۝۸١

پس آيا شما اين سخن را سبك مى‌گيريد

وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ۝۸٢

و نصيب خود را اين قرار مى‌دهيد كه آن را تكذيب كنيد

فَلَوْلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلْحُلْقُومَ ۝۸۳

پس چرا وقتى كه [جان‌] به گلوگاه مى‌رسد

وَأَنتُمْ حِينَئِذٍۢ تَنظُرُونَ ۝۸٤

و شما در آن هنگام [تنها] نظاره گريد

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلَٰكِن لَّا تُبْصِرُونَ ۝۸٥

و ما به آن [محتضر] از شما نزديك‌تريم و ليكن شما نمى‌بينيد

فَلَوْلَآ إِن كُنتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ۝۸٦

پس اگر شما مجازات شدنى نيستيد [و معادى در كار نيست‌]

تَرْجِعُونَهَآ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ ۝۸۷

چرا او را بر نمى‌گردانيد اگر راست مى‌گوييد

فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ ۝۸۸

و امّا اگر [محتضر] از مقربان باشد

فَرَوْحٌۭ وَرَيْحَانٌۭ وَجَنَّتُ نَعِيمٍۢ ۝۸۹

آسايش و راحتى و بهشت پرنعمت [براى او] است

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝۹۰

و امّا اگر از اهل سعادت باشد

فَسَلَٰمٌۭ لَّكَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝۹١

پس [به او گفته شود:] تو را از جانب اهل سعادت سلامى است

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ ۝۹٢

و امّا اگر از تكذيب كنندگان گمراه باشد

فَنُزُلٌۭ مِّنْ حَمِيمٍۢ ۝۹۳

پس [وى را] ضيافتى از آب جوشان

وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ۝۹٤

و به دوزخ در آوردن است

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلْيَقِينِ ۝۹٥

بى‌ترديد، اين همان حقيقت يقينى است

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ۝۹٦

پس به نام پروردگار بزرگت تسبيح گوى