مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَيْلٌۭ لِّكُلِّ هُمَزَةٍۢ لُّمَزَةٍ ۝١

وای بر هر عیب جوی بدگوی!

ٱلَّذِى جَمَعَ مَالًۭا وَعَدَّدَهُۥ ۝٢

همان که ثروتی فراهم آورده و [پی در پی] آن را شمرد [و ذخیره کرد.]

يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخْلَدَهُۥ ۝۳

گمان می کند که ثروتش او را جاودانه خواهد کرد.

كَلَّا ۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِى ٱلْحُطَمَةِ ۝٤

این چنین نیست، بی تردید او را در آن شکننده، اندازند؛

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحُطَمَةُ ۝٥

و تو چه می دانی آن شکننده چیست؟

نَارُ ٱللَّهِ ٱلْمُوقَدَةُ ۝٦

آتش برافروخته خداست

ٱلَّتِى تَطَّلِعُ عَلَى ٱلْأَفْـِٔدَةِ ۝۷

[آتشی] که بر دل ها برآید و چیره شود.

إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌۭ ۝۸

آن آتش بر آنان سربسته است [که هیچ راه گریزی از آن ندارند؛]

فِى عَمَدٍۢ مُّمَدَّدَةٍۭ ۝۹

[آتشی] در ستون هایی بلند و کشیده.