مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ۝١

قسم به این شهر مقدّس [= مکّه‌]،

وَأَنتَ حِلٌّۢ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ۝٢

شهری که تو در آن ساکنی،

وَوَالِدٍۢ وَمَا وَلَدَ ۝۳

و قسم به پدر و فرزندش [= ابراهیم خلیل و فرزندش اسماعیل ذبیح‌]،

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَٰنَ فِى كَبَدٍ ۝٤

که ما انسان را در رنج آفریدیم (و زندگی او پر از رنجهاست)!

أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌۭ ۝٥

آیا او گمان می‌کند که هیچ کس نمی‌تواند بر او دست یابد؟!

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًۭا لُّبَدًا ۝٦

می‌گوید: «مال زیادی را (در کارهای خیر) نابود کرده‌ام!»

أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ۝۷

آیا (انسان) گمان می‌کند هیچ کس او را ندیده (که عمل خیری انجام نداده) است؟!

أَلَمْ نَجْعَل لَّهُۥ عَيْنَيْنِ ۝۸

آیا برای او دو چشم قرار ندادیم،

وَلِسَانًۭا وَشَفَتَيْنِ ۝۹

و یک زبان و دو لب؟!

وَهَدَيْنَٰهُ ٱلنَّجْدَيْنِ ۝١۰

و او را به راه خیر و شرّ هدایت کردیم!

فَلَا ٱقْتَحَمَ ٱلْعَقَبَةَ ۝١١

ولی او از آن گردنه مهمّ نگذشت!

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْعَقَبَةُ ۝١٢

و تو نمی‌دانی آن گردنه چیست!

فَكُّ رَقَبَةٍ ۝١۳

آزادکردن برده‌ای،

أَوْ إِطْعَٰمٌۭ فِى يَوْمٍۢ ذِى مَسْغَبَةٍۢ ۝١٤

یا غذا دادن در روز گرسنگی...

يَتِيمًۭا ذَا مَقْرَبَةٍ ۝١٥

یتیمی از خویشاوندان،

أَوْ مِسْكِينًۭا ذَا مَتْرَبَةٍۢ ۝١٦

یا مستمندی خاک‌نشین را،

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْمَرْحَمَةِ ۝١۷

سپس از کسانی باشد که ایمان آورده و یکدیگر را به شکیبایی و رحمت توصیه می‌کنند!

أُو۟لَٰٓئِكَ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ۝١۸

آنها «اصحاب الیمین» اند (که نامه اعمالشان را به دست راستشان می‌دهند)!

وَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا هُمْ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ۝١۹

و کسانی که آیات ما را انکار کرده‌اند افرادی شومند (که نامه اعمالشان به دست چپشان داده می‌شود).

عَلَيْهِمْ نَارٌۭ مُّؤْصَدَةٌۢ ۝٢۰

بر آنها آتشی است فروبسته (که راه فراری از آن نیست)!