مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرْقًۭا ۝١

سوگند به فرشتگانی که (جان مجرمان را بشدّت از بدنهایشان) برمی‌کشند،

وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشْطًۭا ۝٢

و فرشتگانی که (روح مؤمنان) را با مدارا و نشاط جدا می‌سازند،

وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبْحًۭا ۝۳

و سوگند به فرشتگانی که (در اجرای فرمان الهی) با سرعت حرکت می‌کنند،

فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبْقًۭا ۝٤

و سپس بر یکدیگر سبقت می‌گیرند،

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا ۝٥

و آنها که امور را تدبیر می‌کنند!

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ۝٦

آن روز که زلزله‌های وحشتناک همه چیز را به لرزه درمی‌آورد،

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ۝۷

و بدنبال آن، حادثه دومین [= صیحه عظیم محشر] رخ می‌دهد،

قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ ۝۸

دلهایی در آن روز سخت مضطرب است،

أَبْصَٰرُهَا خَٰشِعَةٌۭ ۝۹

و چشمهای آنان از شدّت ترس فروافتاده است!

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ۝١۰

(ولی امروز) می‌گویند: «آیا ما به زندگی مجدّد بازمی‌گردیم؟!

أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمًۭا نَّخِرَةًۭ ۝١١

آیا هنگامی که استخوانهای پوسیده‌ای شدیم (ممکن است زنده شویم)؟!»

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ ۝١٢

می‌گویند: «اگر قیامتی در کار باشد، بازگشتی است زیانبار!»

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ۝١۳

ولی (بدانید) این بازگشت تنها با یک صیحه عظیم است!

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ۝١٤

ناگهان همگی بر عرصه زمین ظاهر می‌گردند!

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ۝١٥

آیا داستان موسی به تو رسیده است؟!

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ۝١٦

در آن هنگام که پروردگارش او را در سرزمین مقدّس «طوی» ندا داد (و گفت):

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ۝١۷

به سوی فرعون برو که طغیان کرده است!

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ۝١۸

و به او بگو: «آیا می‌خواهی پاکیزه شوی؟!

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ۝١۹

و من تو را به سوی پروردگارت هدایت کنم تا از او بترسی (و گناه نکنی)؟!»

فَأَرَىٰهُ ٱلْءَايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ۝٢۰

سپس موسی بزرگترین معجزه را به او نشان داد!

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ۝٢١

امّا او تکذیب و عصیان کرد!

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ۝٢٢

سپس پشت کرد و پیوسته (برای محو آیین حق) تلاش نمود!

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ۝٢۳

و ساحران را جمع کرد و مردم را دعوت نمود،

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ۝٢٤

و گفت: «من پروردگار برتر شما هستم!»

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْءَاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ۝٢٥

از این رو خداوند او را به عذاب آخرت و دنیا گرفتار ساخت!

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ۝٢٦

در این عبرتی است برای کسی که (از خدا) بترسد!

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ۝٢۷

آیا آفرینش شما (بعد از مرگ) مشکل‌تر است یا آفرینش آسمان که خداوند آن را بنا نهاد؟!

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ۝٢۸

سقف آن را برافراشت و آن را منظّم ساخت،

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ۝٢۹

و شبش را تاریک و روزش را آشکار نمود!

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ۝۳۰

و زمین را بعد از آن گسترش داد،

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ۝۳١

و از آن آب و چراگاهش را بیرون آورد،

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ۝۳٢

و کوه‌ها را ثابت و محکم نمود!

مَتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ۝۳۳

همه اینها برای بهره‌گیری شما و چهارپایانتان است!

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ۝۳٤

هنگامی که آن حادثه بزرگ رخ دهد،

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ۝۳٥

در آن روز انسان به یاد کوششهایش می‌افتد،

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ۝۳٦

و جهنّم برای هر بیننده‌ای آشکار می‌گردد،

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ۝۳۷

امّا آن کسی که طغیان کرده،

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ۝۳۸

و زندگی دنیا را مقدّم داشته،

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ۝۳۹

مسلّماً دوزخ جایگاه اوست!

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ۝٤۰

و آن کس که از مقام پروردگارش ترسان باشد و نفس را از هوی بازدارد،

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ۝٤١

قطعاً بهشت جایگاه اوست!

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ۝٤٢

و از تو درباره قیامت می‌پرسند که در چه زمانی واقع می‌شود؟!

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ۝٤۳

تو را با یادآوری این سخن چه کار؟!

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ۝٤٤

نهایت آن به سوی پروردگار تو است (و هیچ کس جز خدا از زمانش آگاه نیست)!

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ۝٤٥

کار تو فقط بیم‌دادن کسانی است که از آن می‌ترسند!

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ۝٤٦

آنها در آن روز که قیام قیامت را می‌بینند چنین احساس می‌کنند که گویی توقّفشان (در دنیا و برزخ) جز شامگاهی یا صبح آن بیشتر نبوده است!