مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍۢ وَاقِعٍۢ ۝١

تقاضاکننده‌ای تقاضای عذابی کرد که واقع شد!

لِّلْكَٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌۭ ۝٢

این عذاب مخصوص کافران است، و هیچ کس نمی‌تواند آن را دفع کند،

مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ ۝۳

از سوی خداوند ذی المعارج [= خداوندی که فرشتگانش بر آسمانها صعود و عروج می‌کنند]!

تَعْرُجُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍۢ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍۢ ۝٤

فرشتگان و روح [= فرشته مقرّب خداوند] بسوی او عروج می‌کنند در آن روزی که مقدارش پنجاه هزار سال است!

فَٱصْبِرْ صَبْرًۭا جَمِيلًا ۝٥

پس صبر جمیل پیشه کن،

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًۭا ۝٦

زیرا آنها آن روز را دور می‌بینند،

وَنَرَىٰهُ قَرِيبًۭا ۝۷

و ما آن را نزدیک می‌بینیم!

يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ ۝۸

همان روز که آسمان همچون فلز گداخته می‌شود،

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ۝۹

و کوه‌ها مانند پشم رنگین متلاشی خواهد بود،

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًۭا ۝١۰

و هیچ دوست صمیمی سراغ دوستش را نمی‌گیرد!

يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ ۝١١

آنها را نشانشان می‌دهند (ولی هر کس گرفتار کار خویشتن است)، چنان است که گنهکار دوست می‌دارد فرزندان خود را در برابر عذاب آن روز فدا کند،

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ۝١٢

و همسر و برادرش را،

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ ۝١۳

و قبیله‌اش را که همیشه از او حمایت می‌کرد،

وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًۭا ثُمَّ يُنجِيهِ ۝١٤

و همه مردم روی زمین را تا مایه نجاتش گردند؛

كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ۝١٥

امّا هرگز چنین نیست (که با اینها بتوان نجات یافت، آری) شعله‌های سوزان آتش است،

نَزَّاعَةًۭ لِّلشَّوَىٰ ۝١٦

دست و پا و پوست سر را می‌کند و می‌برد!

تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ۝١۷

و کسانی را که به فرمان خدا پشت کردند صدا می‌زند،

وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ ۝١۸

و (همچنین آنها که) اموال را جمع و ذخیره کردند!

۞ إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا ۝١۹

به یقین انسان حریص و کم‌طاقت آفریده شده است،

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًۭا ۝٢۰

هنگامی که بدی به او رسد بیتابی می‌کند،

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا ۝٢١

و هنگامی که خوبی به او رسد مانع دیگران می‌شود (و بخل می‌ورزد)،

إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ ۝٢٢

مگر نمازگزاران،

ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ ۝٢۳

آنها که نمازها را پیوسته بجا می‌آورند،

وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ مَّعْلُومٌۭ ۝٢٤

و آنها که در اموالشان حق معلومی است...

لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ۝٢٥

برای تقاضاکننده و محروم،

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ۝٢٦

و آنها که به روز جزا ایمان دارند،

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ۝٢۷

و آنها که از عذاب پروردگارشان بیمناکند،

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۢ ۝٢۸

چرا که هیچ کس از عذاب پروردگارش در امان نیست،

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَٰفِظُونَ ۝٢۹

و آنها که دامان خویش را (از بی‌عفّتی) حفظ می‌کنند،

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ۝۳۰

جز با همسران و کنیزان (که در حکم همسرند آمیزش ندارند)، چرا که در بهره‌گیری از اینها مورد سرزنش نخواهند بود!

فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ ۝۳١

و هر کس جز اینها را طلب کند، متجاوز است!

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَٰنَٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ ۝۳٢

و آنها که امانتها و عهد خود را رعایت می‌کنند،

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ ۝۳۳

و آنها که با ادای شهادتشان قیام می‌نمایند،

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ۝۳٤

و آنها که بر نماز مواظبت دارند،

أُو۟لَٰٓئِكَ فِى جَنَّٰتٍۢ مُّكْرَمُونَ ۝۳٥

آنان در باغهای بهشتی (پذیرایی و) گرامی داشته می‌شوند.

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ۝۳٦

این کافران را چه می‌شود که با سرعت نزد تو می‌آیند...

عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ ۝۳۷

از راست و چپ، گروه گروه (و آرزوی بهشت دارند)!

أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍۢ ۝۳۸

آیا هر یک از آنها (با این اعمال زشتش) طمع دارد که او را در بهشت پر نعمت الهی وارد کنند؟!

كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ۝۳۹

هرگز چنین نیست؛ ما آنها را از آنچه خودشان می‌دانند آفریده‌ایم!

فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَٰرِقِ وَٱلْمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ ۝٤۰

سوگند به پروردگار مشرقها و مغربها که ما قادریم...

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًۭا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ۝٤١

که جای آنان را به کسانی بدهیم که از آنها بهترند؛ و ما هرگز مغلوب نخواهیم شد!

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ۝٤٢

آنان را به حال خود واگذار تا در باطل خود فروروند و بازی کنند تا زمانی که روز موعود خود را ملاقات نمایند!

يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًۭا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍۢ يُوفِضُونَ ۝٤۳

همان روز که از قبرها بسرعت خارج می‌شوند، گویی به سوی بتها می‌دوند...

خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ۝٤٤

در حالی که چشمهایشان از شرم و وحشت به زیر افتاده، و پرده‌ای از ذلّت و خواری آنها را پوشانده است! این همان روزی است که به آنها وعده داده می‌شد!