مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلْغَٰشِيَةِ ۝١

(ای رسول ما) آیا خبر هولناک قیامت و بلیّه عالم گیر محشر بر تو حکایت شده است؟

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ خَٰشِعَةٌ ۝٢

که آن روز رخسار گروهی (کافر و متکبر) ترسناک و ذلیل باشد.

عَامِلَةٌۭ نَّاصِبَةٌۭ ۝۳

و همه کارشان رنج و مشقّت است.

تَصْلَىٰ نَارًا حَامِيَةًۭ ۝٤

به آتش فروزان دوزخ در آیند.

تُسْقَىٰ مِنْ عَيْنٍ ءَانِيَةٍۢ ۝٥

از چشمه آب گرم جهنم آبشان نوشانند.

لَّيْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٍۢ ۝٦

طعامی غیر ضریع دوزخ (که علفی بد طعم و بوست) غذای آنها نیست.

لَّا يُسْمِنُ وَلَا يُغْنِى مِن جُوعٍۢ ۝۷

که آن طعام (هر چه خورند) نه فربه‌شان کند و نه سیرشان گرداند.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاعِمَةٌۭ ۝۸

جمعی دیگر رخسارشان شادمان و خندان است.

لِّسَعْيِهَا رَاضِيَةٌۭ ۝۹

از سعی و کوشش خود (در طاعت خدا) خشنودند.

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ ۝١۰

در بهشت بلند مرتبت مقام عالی یافته‌اند.

لَّا تَسْمَعُ فِيهَا لَٰغِيَةًۭ ۝١١

و در آنجا هیچ سخن زشت و بیهوده نشنوند.

فِيهَا عَيْنٌۭ جَارِيَةٌۭ ۝١٢

در آن بهشت چشمه‌ها (ی آب زلال و گوارا) جاری است.

فِيهَا سُرُرٌۭ مَّرْفُوعَةٌۭ ۝١۳

و هم آنجا تختهای عالی و کرسیهای بلند پایه نهاده‌اند.

وَأَكْوَابٌۭ مَّوْضُوعَةٌۭ ۝١٤

و قدحهای بزرگ (بهترین شراب) گذاشته‌اند.

وَنَمَارِقُ مَصْفُوفَةٌۭ ۝١٥

و مسند و بالشهای لطیف مرتب داشته‌اند.

وَزَرَابِىُّ مَبْثُوثَةٌ ۝١٦

و فرشهای عالی گرانبها گسترده‌اند.

أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ ۝١۷

آیا مردم در خلقت شتر نمی‌نگرند که چگونه (به انواع حکمت و منفعت برای بشر) خلق شده است؟

وَإِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيْفَ رُفِعَتْ ۝١۸

و در خلقت کاخ بلند آسمان فکر نمی‌کنند که چگونه آن را بر افراشته‌اند؟

وَإِلَى ٱلْجِبَالِ كَيْفَ نُصِبَتْ ۝١۹

و کوهها را نمی‌بینند که چگونه بر زمین کوبیده‌اند؟

وَإِلَى ٱلْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ ۝٢۰

و به زمین نظر نمی‌کنند که چگونه گسترده‌اند؟

فَذَكِّرْ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٌۭ ۝٢١

پس خلق را (به حکمتهای الهی) متذکر ساز که وظیفه پیغمبری تو غیر از این نیست.

لَّسْتَ عَلَيْهِم بِمُصَيْطِرٍ ۝٢٢

تو مسلط و توانا بر (تبدیل کفر و ایمان) آنها نیستی.

إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ ۝٢۳

جز آنکه هر کس (پس از تذکر) روی از حق بگرداند و کافر شود.

فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَكْبَرَ ۝٢٤

او را خدا به عذابی بزرگ (در دوزخ) معذب کند.

إِنَّ إِلَيْنَآ إِيَابَهُمْ ۝٢٥

البته باز گشت آنها به سوی ماست.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا حِسَابَهُم ۝٢٦

آن گاه حسابشان بر ما خواهد بود.