مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَيْلٌۭ لِّكُلِّ هُمَزَةٍۢ لُّمَزَةٍ ۝١

وای بر هر عیبجوی هرزه زبان.

ٱلَّذِى جَمَعَ مَالًۭا وَعَدَّدَهُۥ ۝٢

همان کسی که مالی جمع کرده و دایم به حساب و شماره‌اش سر گرم است.

يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخْلَدَهُۥ ۝۳

پندارد که مال و دارایی دنیایش عمر ابدش خواهد بخشید.

كَلَّا ۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِى ٱلْحُطَمَةِ ۝٤

چنین نیست، بلکه محققا به آتش در هم شکننده دوزخ در افتد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحُطَمَةُ ۝٥

آتشی که چگونه تصور سختی آن توانی کرد؟

نَارُ ٱللَّهِ ٱلْمُوقَدَةُ ۝٦

آن آتش را (خشم) خدا افروخته.

ٱلَّتِى تَطَّلِعُ عَلَى ٱلْأَفْـِٔدَةِ ۝۷

شراره آن بر دلها (ی نا پاک پر از حرص دنیای کافران) شعله‌ور است.

إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌۭ ۝۸

آتشی که بر آنها از هر سو سخت احاطه کرده و راه گریزی ندارند.

فِى عَمَدٍۢ مُّمَدَّدَةٍۭ ۝۹

و مانند ستونهای بلند زبانه کشیده است.