مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلضُّحَىٰ ۝١

سوگند به روشنايى روز،

وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ ۝٢

سوگند به شب چون آرام گيرد،

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ۝۳

[كه‌] پروردگارت تو را وانگذاشته، و دشمن نداشته است.

وَلَلْءَاخِرَةُ خَيْرٌۭ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ ۝٤

و قطعاً آخرت براى تو از دنيا نيكوتر خواهد بود.

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ ۝٥

و بزودى پروردگارت تو را عطا خواهد داد، تا خرسند گردى.

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًۭا فَـَٔاوَىٰ ۝٦

مگر نه تو را يتيم يافت، پس پناه داد؟

وَوَجَدَكَ ضَآلًّۭا فَهَدَىٰ ۝۷

و تو را سرگشته يافت، پس هدايت كرد؟

وَوَجَدَكَ عَآئِلًۭا فَأَغْنَىٰ ۝۸

و تو را تنگدست يافت و بى‌نياز گردانيد؟

فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ ۝۹

و اما [تو نيز به پاس نعمت ما] يتيم را ميازار،

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ ۝١۰

و گدا را مران،

وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ۝١١

و از نعمت پروردگار خويش [با مردم‌] سخن گوى.