مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ۝١

سوگند به اين شهر،

وَأَنتَ حِلٌّۢ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ۝٢

و حال آنكه تو در اين شهر جاى دارى؛

وَوَالِدٍۢ وَمَا وَلَدَ ۝۳

سوگند به پدرى [چنان‌] و آن كسى را كه به وجود آورد؛

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَٰنَ فِى كَبَدٍ ۝٤

براستى كه انسان را در رنج آفريده‌ايم.

أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌۭ ۝٥

آيا پندارد كه هيچ كس هرگز بر او دست نتواند يافت؟

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًۭا لُّبَدًا ۝٦

گويد: «مال فراوانى تباه كردم.»

أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ۝۷

آيا پندارد كه هيچ كس او را نديده است؟

أَلَمْ نَجْعَل لَّهُۥ عَيْنَيْنِ ۝۸

آيا دو چشمش نداده‌ايم؟

وَلِسَانًۭا وَشَفَتَيْنِ ۝۹

و زبانى و دو لب.

وَهَدَيْنَٰهُ ٱلنَّجْدَيْنِ ۝١۰

و هر دو راه [خير و شر] را بدو نموديم.

فَلَا ٱقْتَحَمَ ٱلْعَقَبَةَ ۝١١

و[لى‌] نخواست از گردنه [عاقبت‌نگرى‌] بالا رود!

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْعَقَبَةُ ۝١٢

و تو چه دانى كه آن گردنه [سخت‌] چيست؟

فَكُّ رَقَبَةٍ ۝١۳

بنده‌اى را آزادكردن،

أَوْ إِطْعَٰمٌۭ فِى يَوْمٍۢ ذِى مَسْغَبَةٍۢ ۝١٤

يا در روز گرسنگى، طعام‌دادن:

يَتِيمًۭا ذَا مَقْرَبَةٍ ۝١٥

به يتيمى خويشاوند،

أَوْ مِسْكِينًۭا ذَا مَتْرَبَةٍۢ ۝١٦

يا بينوايى خاك‌نشين.

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْمَرْحَمَةِ ۝١۷

علاوه بر اين از زمره كسانى باشد كه گرويده و يكديگر را به شكيبايى و مهربانى سفارش كرده‌اند؛

أُو۟لَٰٓئِكَ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ۝١۸

اينانند خجستگان.

وَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا هُمْ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ۝١۹

و كسانى كه به انكار نشانه‌هاى ما پرداخته‌اند، آنانند ناخجستگان شوم.

عَلَيْهِمْ نَارٌۭ مُّؤْصَدَةٌۢ ۝٢۰

بر آنان آتشى سرپوشيده احاطه دارد.