مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ۝١

چهره در هم كشيد و روى گردانيد،

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ۝٢

كه آن مرد نابينا پيش او آمد؛

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ۝۳

و تو چه دانى، شايد او به پاكى گرايد،

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ۝٤

يا پند پذيرد و اندرز سودش دهد.

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ۝٥

اما آن كس كه خود را بى‌نياز مى‌پندارد،

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ۝٦

تو بدو مى‌پردازى؛

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ۝۷

با آنكه اگر پاك نگردد، بر تو [مسؤوليتى‌] نيست.

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ۝۸

و اما آن كس كه شتابان پيش تو آمد،

وَهُوَ يَخْشَىٰ ۝۹

در حالى كه [از خدا] مى‌ترسيد،

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ۝١۰

تو از او به ديگران مى‌پردازى.

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ۝١١

زنهار [چنين مكن‌] اين [آيات‌] پندى است.

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ۝١٢

تا هر كه خواهد، از آن پند گيرد.

فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ۝١۳

در صحيفه‌هايى ارجمند،

مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ۝١٤

والا و پاك‌شده،

بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ۝١٥

به دست فرشتگانى،

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ۝١٦

ارجمند و نيكوكار.

قُتِلَ ٱلْإِنسَٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ۝١۷

كشته باد انسان، چه ناسپاس است

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ۝١۸

او را از چه چيز آفريده است؟

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ۝١۹

از نطفه‌اى خلقش كرد و اندازه مقررش بخشيد.

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ۝٢۰

سپس راه را بر او آسان گردانيد.

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ۝٢١

آنگاه به مرگش رسانيد و در قبرش نهاد.

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ۝٢٢

سپس چون بخواهد او را برانگيزد.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ۝٢۳

ولى نه! هنوز آنچه را به او دستور داده، به جاى نياورده است.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ۝٢٤

پس انسان بايد به خوراك خود بنگرد،

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ۝٢٥

كه ما آب را به صورت بارشى فرو ريختيم؛

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ۝٢٦

آنگاه زمين را با شكافتنى [لازم‌] شكافتيم؛

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ۝٢۷

پس در آن، دانه رويانيديم.

وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ۝٢۸

و انگور و سبزى،

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ۝٢۹

و زيتون و درخت خرما،

وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ۝۳۰

و باغهاى انبوه،

وَفَٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ۝۳١

و ميوه و چراگاه،

مَّتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ۝۳٢

[تا وسيله‌] استفاده شما و دامهايتان باشد.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ۝۳۳

پس چون فرياد گوش‌خراش دررسد؛

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ۝۳٤

روزى كه آدمى از برادرش،

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ۝۳٥

و از مادرش و پدرش.

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ۝۳٦

و از همسرش و پسرانش مى‌گريزد،

لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ۝۳۷

در آن روز، هر كسى از آنان را كارى است كه او را به خود مشغول مى‌دارد.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ۝۳۸

در آن روز، چهره‌هايى درخشانند،

ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ۝۳۹

خندان [و] شادانند.

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ۝٤۰

و در آن روز، چهره‌هايى است كه بر آنها غبار نشسته،

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ۝٤١

[و] آنها را تاريكى پوشانده است؛

أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ۝٤٢

آنان همان كافران بدكارند.