مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنشَقَّتْ ۝١

چون آسمان شكافته شود،

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ۝٢

و به فرمان پروردگارش گوش دهد و حق بود كه چنين كند.

وَإِذَا ٱلْأَرْضُ مُدَّتْ ۝۳

و چون زمين منبسط شود،

وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ ۝٤

و هر چه را كه در درون دارد بيرون افكند و تهى گردد،

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ۝٥

و به فرمان پروردگارش گوش دهد و حق بود كه چنين كند.

يَٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَٰنُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدْحًۭا فَمُلَٰقِيهِ ۝٦

اى انسان، تو در راه پروردگارت رنج فراوان مى‌كشى؛ پس پاداش آن را خواهى ديد.

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ ۝۷

هر كس كه نامه‌اش را به دست راستش دهند،

فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًۭا يَسِيرًۭا ۝۸

زودا كه آسان از او حساب كشند،

وَيَنقَلِبُ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًۭا ۝۹

و شادمان نزد كسانش باز گردد.

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ وَرَآءَ ظَهْرِهِۦ ۝١۰

اما هر كس كه نامه‌اش از پشت سر داده شود،

فَسَوْفَ يَدْعُوا۟ ثُبُورًۭا ۝١١

زودا كه بگويد: واى بر من كه هلاك شدم.

وَيَصْلَىٰ سَعِيرًا ۝١٢

و به آتش افروخته درآيد.

إِنَّهُۥ كَانَ فِىٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًا ۝١۳

او در دنيا نزد كسانش شادمان زيسته بود.

إِنَّهُۥ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ ۝١٤

و مى‌پنداشته است كه هرگز باز نخواهد گشت.

بَلَىٰٓ إِنَّ رَبَّهُۥ كَانَ بِهِۦ بَصِيرًۭا ۝١٥

آرى پروردگارش او را مى‌ديده است.

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلشَّفَقِ ۝١٦

پس به شفق سوگند مى‌خورم،

وَٱلَّيْلِ وَمَا وَسَقَ ۝١۷

و سوگند به شب و هر چه را فرو پوشد،

وَٱلْقَمَرِ إِذَا ٱتَّسَقَ ۝١۸

و سوگند به ماه چون فروغش كامل شود،

لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقٍۢ ۝١۹

كه به حالى بعد از حال ديگر تحول خواهيد يافت.

فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ۝٢۰

چه مى‌شودشان كه ايمان نمى‌آورند؟

وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ ٱلْقُرْءَانُ لَا يَسْجُدُونَ ۩ ۝٢١

و چون قرآن بر آنها خوانده شود سجده نمى‌كنند؟

بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ يُكَذِّبُونَ ۝٢٢

بلكه، كافران تكذيب مى‌كنند.

وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ ۝٢۳

و خدا به آنچه در دل دارند آگاه است.

فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ۝٢٤

پس آنان را به عذابى دردآور بشارت ده؛

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍۭ ۝٢٥

مگر آنان كه ايمان آورده‌اند و كارهاى شايسته كرده‌اند كه پاداششان را پايانى نيست.